Ο Τραμπ δεν απειλεί τη Βενεζουέλα στο κενό. Επικαλείται ένα γνώριμο, χιλιοφορεμένο «επιχείρημα»: ότι το καθεστώς της χώρας αποτελεί απειλή για την ασφάλεια, ότι ευθύνεται για «αποσταθεροποίηση», για «μετανάστευση», για «ναρκωτικά», για ό,τι μπορεί κάθε φορά να χωρέσει σε ένα πρόχειρο πολεμικό αφήγημα.
Με λίγα λόγια: η Βενεζουέλα πρέπει να τιμωρηθεί για να «σωθεί».
Το έχουμε ξανακούσει. Στο Ιράκ με τα «όπλα μαζικής καταστροφής».
Στη Λιβύη για την «προστασία των αμάχων».
Στη Συρία για τη «δημοκρατία».
Και κάθε φορά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: πόλεμος, χάος, διαμελισμός, αίμα.
Η υποκρισία σε πλήρη θέα
Το επιχείρημα του Τραμπ καταρρέει από μόνο του. Γιατί αν οι ΗΠΑ ενδιαφέρονταν πραγματικά για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα ή τη σταθερότητα, θα έπρεπε πρώτα να κοιτάξουν τους συμμάχους τους. Δεν το κάνουν. Γιατί το ζήτημα δεν είναι η δημοκρατία. Είναι η υποταγή.
Η Βενεζουέλα τιμωρείται όχι επειδή καταπιέζει, αλλά επειδή δεν υπακούει.
Όχι επειδή απειλεί, αλλά επειδή δεν ελέγχεται.
Όχι επειδή είναι επικίνδυνη, αλλά επειδή δεν παραδίδει τον πλούτο της.
Και όταν οι κυρώσεις δεν φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, έρχεται η απειλή της χερσαίας επέμβασης. Αυτή είναι η λογική του ιμπεριαλισμού: πρώτα πείνα, μετά βόμβες.
Αντιπολεμική θέση χωρίς «αστερίσκους»
Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας για να απορρίψει κατηγορηματικά τις απειλές του Τραμπ. Ο πόλεμος δεν είναι εργαλείο «διόρθωσης» κοινωνιών. Είναι έγκλημα.
Μια χερσαία επέμβαση δεν θα φέρει δημοκρατία, δεν θα λύσει κοινωνικά προβλήματα, δεν θα «σώσει» κανέναν.
Θα σκοτώσει φτωχούς ανθρώπους στο όνομα συμφερόντων που δεν τους ανήκουν.
0 Comments