Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

«Δεν είναι ο καιρός να σχολιάσουμε για τη νομιμότητα των ενεργειών». Μια δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη που θα μας στοιχειώνει για πάντα από εδώ και πέρα. Μια δήλωση που διαλύει την αρχιτεκτονική της ελληνικής διπλωματίας μεταπολιτευτικά. Μάλιστα ήρθε να επικυρώσει την απαξίωση του διεθνούς δικαίου και των διεθνών οργανισμών με τον χαρακτηρισμό «αριστεροί» που πρόβαλαν οι ακροδεξιοί υπουργοί του ΛαΟΣ.

Φρόντισαν και να το ιδεολογικοποιήσουν με το «δίκαιο του ισχυρού», το οποίο ο ανερμάτιστος Άδωνις Γεωργιάδης δικαιολόγησε με τον διάλογο των Μηλίων από την Ιστορία του Θουκυδίδη (προφανώς ο μεγάλος ιστορικός δεν το παρέθεσε για να υμνήσει την ωμή δύναμη του ιμπεριαλισμού, όπως θέλει να το περάσει ο υπουργός που δηλώνει ιστορικός, αλλά για να καταγράψει το σύμπτωμα, το καρκίνωμα της εξουσίας). Κόλαφος ήταν πάντως η απάντηση του βενεζολάνου υπουργού Εξωτερικών στον έλληνα πρωθυπουργό.

Ήρθε ο σερίφης Τραμπ στην πόλη. Ο πρώην υπουργός Μάκης Βορίδης, κι αυτός από το ΛαΟΣ, υπερθεμάτισε στη δήλωση Μητσοτάκη που βγάζει λάδι την πειρατεία Τραμπ στην Καραϊβική. Ακόμη και η κουμπάρα του Μαρίν Λεπέν (τον είχε παντρέψει ο πατέρας της) κράτησε αποστάσεις από το κουρέλιασμα της διεθνούς νομιμότητας. Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ αντέγραψε τις δηλώσεις Μητσοτάκη – είναι γνωστός άλλωστε για τις διαχρονικές υπόγειες συναλλαγές του με τους ακροδεξιούς. Από την άλλη ο πρόεδρος της Φινλανδίας τοποθέτησε τους διεθνούς κανόνες ως ακρογωνιαίο λίθο της χώρας του. 

Στην ανοιχτή πληγή της Κύπρου, η Ελλάδα του Κυρ. Μητσοτάκη απαντά με επιβράβευση: (α) της εισβολής σε ένα κυρίαρχο κράτος, (β) της απαγωγής του εκλεγμένου προέδρου, (γ) του χαρακτηρισμού της επέμβασης ως δήθεν πάταξη της «ναρκοτρομοκρατίας» (κι ας έδωσε χάρη ο Τραμπ στον καταδικασμένο για ναρκωτικά πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Ερνάντες) και (δ) της δήλωσης Τραμπ και Ρούμπιο ότι θα «τρέχουν», θα λειτουργούν το κράτος με «σύνεση» και εξ αποστάσεως και μάλιστα θα αναλάβουν την εξαγωγική επιχείρηση των πετρελαίων του ώστε να αποκομίσουν κέρδη οι βενεζολάνοι. Μια αποικία έστησαν. 

Το πρόβλημα

Τη δήλωση Μητσοτάκη πήραν αμέσως τούρκοι και την έκαναν σημαία. Την προβάλλουν στο 1974 και λένε ότι ανέτρεψαν έναν δικτάτορα (Σαμψών). Ακραία κίνηση αλλά τους έδωσε λαβή ο Κυρ. Μητσοτάκης.

Άργησε να βγάλει ανακοίνωση (η καρδιά της ελληνικής διπλωματίας, το υπουργείο Εξωτερικών, έμεινε βουβό) ενώ θα έπρεπε να επιμείνει στη σιωπή. Προσπάθησε να πιάσει φίλο τον Τραμπ και να κινηθεί στο πλαίσιο του νέου «συμμάχου» Μπενιαμίν Νετανιάχου που έχει φέρει στα μέτρα του την τριμερή με την Ελλάδα και την Κύπρο και βομβαρδίζει και ασκεί κρατική τρομοκρατία όπου γουστάρει χωρίς να δίνει λογαριασμό με το πρόσχημα της «αυτοάμυνας». Άλλωστε ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Γκίντεον Σάαρ πανηγύρισε την απαγωγή Μαδούρο, ίσως επειδή στο στενό ακροδεξιό μυαλό του ταυτίζει τα δημοκρατικά καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής με δυνάμει πελάτες (drones) και συνεργάτες της Τεχεράνης (δύναμη Quds), όπως σημείωσε σε ανάρτησή του προβάλλοντας μελέτη ισραηλινού think tank ο καθηγητής Σωτήρης Ρούσσος.

Στην Ευρώπη η ακροδεξιά ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι δικαιολόγησε την επέμβαση, ο γάλλος πρόεδρος Μακρόν έκανε τον φουσκωμένο γάλλο, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και η επί των εξωτερικών υποθέσεων επίτροπος Κάγια Κάλας επίσης δέχτηκαν ευμενώς την αμερικανική πειρατεία ενώ στην αντίστοιχη περίπτωση της Ρωσίας στην Ουκρανία (όπως το καταλαβαίνουν) αντέδρασαν και επέβαλαν κυρώσεις. Δύο μέτρα και δύο σταθμά από μια συρρικνωμένη και αδύναμη Ευρώπη, που έχει γίνει παρακολούθημα από δύναμη διαμόρφωσης εξελίξεων.

Η εποχή των γκάνγκστερ 

Οι ΗΠΑ του Τραμπ δεδηλωμένα έχουν στόχο να εφαρμόσουν ένα επιθετικό δόγμα Μονρόε στο δυτικό ημισφαίριο. Το μέσο είναι ο νόμος του ισχυρού. Παρακάμπτουν κανόνες και οργανισμούς που θα τους σταματήσουν. Όπως το Ισραήλ, η Ρωσία και η Κίνα (ίσως λιγότερο αυτή) διαμορφώνουν ένα lebensraum (ζωτικό χώρο). 

Όχι και πολύ παλιά, με αρχή την επιχείρηση «Ajax» («Αίας») στο Ιράν του Μοσαντέκ, οι ΗΠΑ οργανώνουν πραξικοπήματα ανατροπής μη αρεστών κυβερνήσεων. Στην Αφρική, στο Κονγκό, δολοφόνησαν βασανιστικά και παραδειγματικά τη μεγάλη ελπίδα, τον Πατρίς Λουλούμπα. Στην αμερικανική ήπειρο έστησαν «μπανανίες» και στήριξαν τις ευρωπαϊκές χούντες. Τώρα άλλαξαν τακτική: ωμά και κυνικά, στο φως της ημέρες, χωρίς μεσάζοντες ανατρέπουν όποιον θέλουν. 

Όπως είχε γράψει και ο μέγιστος Θουκυδίδης, σε καιρούς κρίσης οι λέξεις αλλάζουν σημασία. Εδώ η ιμπεριαλιστική επέμβαση ονοματίστηκε επιχείρηση κατά της «ναρκοτρομοκρατίας», ώστε βολικά να απαγάγουν τον Νικολάς Μαδούρο, να τον ξεφτιλίσουν ως λάφυρο και να τον οδηγήσουν σε δίκη στη Νέα Υόρκη (εκθέτοντας έτσι και τον δήμαρχο Ζοχράν Μαμντάνι) κι όχι στη Βιρτζίνια όπου και τα κεντρικά της DEA (μάλιστα απέδωσαν στο Μαδούρο κατηγορίες για οπλοκατοχή ενώ μπούκαραν στο σπίτι του!).

Η μαφιόζικη ενέργεια αποσκοπεί φυσικά στην αρπαγή του πετρελαίου της Βενεζουέλας: διαθέτει το σχεδόν 20% του πετρελαίου στον πλανήτη, 61 τρισεκατομμύρια κ.μ. αποθεμάτων φυσικού αερίου, 300 δισεκατομμύρια βαρέλια αποθεμάτων αργού πετρελαίου (τα μεγαλύτερα στον κόσμο), 4 δισ. τόνους αποθεμάτων σιδηρομεταλλεύματος, 8.000 και πλέον τόνους χρυσού, 500 και παραπάνω εκατ. τόνους αποθεμάτων άνθρακα, το 2% των συνολικών ανανεώσιμων πόρων γλυκού νερού στον κόσμο και ανεκμετάλλευτα ορυκτά στρατηγικής σημασίας (νικέλιο, χαλκός και φωσφορικά άλατα). Μαζί με λίθιο κ.λπ. οι ΗΠΑ θέλουν να ελέγξουν τον πλούτο στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία) και παράλληλα να εκδιώξουν την Κίνα που είχε κάνει εμπορική απόβαση τουλάχιστον μία δεκαπενταετία νωρίτερα.

Το «βενζινάδικο» του Κόλπου αλλάζει καθώς οι εμίρηδες το ρίχνουν στην πράσινη τεχνολογία και πλέον ήταν «διαθέσιμο» το «βενζινάδικο» της Καραϊβικής. Στο «βενζινάδικο» της στέπας κάνουν πόλεμο ενώ τροφοδοτεί Κίνα και Ινδία. 

Παζάρια

Οι γκάνγκστερ κατέλαβαν τη χώρα. Ο ισχυρός τους ανήρ ζητάει να παίξουν στον ρυθμό του. Άλλωστε δεν μπορούσε να ανατρέψει την τσαβική κληρονομιά που επιβίωσε από πραξικοπήματα. Ο Τσάβες τάισε τους φτωχούς και οι στρατιωτικοί έλεγχαν κρίσιμα πόστα στη διοίκηση. Εντύπωση προκαλεί πώς ο τωρινός αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων δεν είχε πληροφόρηση και δεν ήταν σε ετοιμότητα η αντιαεροπορική άμυνα με ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο στα ανοιχτά. Η αντιπρόεδρος Ντέλτσι Ροντρίγκες που ανέλαβε τα ηνία της διακυβέρνησης συνομιλούσε με τους Αμερικανούς, ενώ και ο Μαδούρο είχε δηλώσει ότι είχε συμφωνία με τον Λευκό Οίκο αλλά διακόπηκε η επικοινωνία σχεδόν δύο μήνες πριν.

Το τι θα κάνουν τώρα είναι ένα ερώτημα. Η βραβευμένη με Νομπέλ Ειρήνης ακροδεξιά Μαρία Κορίνα Ματσάδο περίμενε να οριστεί πρόεδρος, αλλά ο ίδιος ο Τραμπ υπογράμμισε απολογητικά ότι δεν τη θέλει ο κόσμος. Εδώ όμως οι Πιπίνηδες του Μαξίμου μιλούν για λαοπρόβλητη πολιτικό. Παρότι έχουν μεταναστεύσει εκατομμύρια λόγω των δύσκολων συνθηκών, τα τσιράκια των αμερικανών δεν ήταν αποδεκτά (κι ας δείχνει fake πανηγυρισμούς ο Άδ. Γεωργιάδης για να μας πείσει για την επιλογή του). 

Επόμενος στόχος;

Μετά τη Βενεζουέλα τι ακολουθεί; Το Μεξικό, ο Καναδάς, η Κούβα ή η Γροιλανδία; Τα «άτακτα» κράτη νιώθουν την πίεση ενός προέδρου που κάνει σαν μωρό παιδί βλέποντας την επιχείρηση της CIA και των επίλεκτων ειδικών δυνάμεων από μια οθόνη. Παιχνίδι νομίζει ότι είναι και η επαγγελματική κατάρτιση του αμερικανικού στρατού στις εισβολές τον αποζημίωσαν. 

Ο Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Εξωτερικών, είναι πιο ακραία περίπτωση. Γεννημένος στην Αβάνα, έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του την «απελευθέρωση» της Κούβας. Παιδί των ακραίων κουβανών του Μαϊάμι, θα έχει ήδη μεθοδεύσει την επόμενη κίνηση.

Αντιδράσεις

Είναι πρωτοφανές να συμπεριφέρεται σαν νταής ένα κράτος με καμιά ντουζίνα εκατομμυρίων πυρηνικά όπλα. Στη Ρωσία η Δύση συμπεριφέρθηκε σαν να είναι παρίας, χαρακτήρισε απολυταρχικό το καθεστώς Πούτιν (και είναι). Πλέον η Δύση αντιγράφει τη δεσποτική Ανατολή χάνοντας τις όποιες αξίες είχε.

Ενώ οι περισσότεροι ηγέτες είναι μουδιασμένοι, κάποιοι δημοκρατικοί βγήκαν μπροστά. Με τόλμη, είναι η αλήθεια. Παρότι παραμένουν ανεξήγητα βουβοί οι πρώην πρόεδροι (Ομπάμα, Μπάιντεν, Μπους, Κλίντον) νομιμοποιώντας με έναν τρόπο τις πειρατικές ενέργειες του Τραμπ, μερικοί αμερικανοί πολιτικοί εξεγείρονται και με την παράκαμψη της Γερουσίας. Ολόκληρη επιχείρηση έγινε στα κρυφά, επειδή «θα την πρόδιδαν», όπως είπε ο πορτοκαλής πρόεδρος προσβάλλοντας την καθεστηκυία τάξη. Η ρεπουμπλικανή Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν ήταν καταπέλτης, οι περισσότεροι αμερικανοί αντιδρούν σε μια πολεμική επέμβαση που δεν τους προσφέρει τίποτα στην τσέπη τους –αντιθέτως την αδειάζει με τις πολυδάπανες κινητοποιήσεις στρατευμάτων– και οι δημοκρατικοί Μπέρνι Σάντερς, Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτές και Ζοχράν Μαμντάνι αποτελούν έναν σοβαρό αριστερόστροφο πόλο αντίδρασης. Τους πλαισίωσε και η μέχρι πρότινος προσεκτική στις κακοτοπιές Κάμαλα Χάρις, ενώ γερουσιαστές εξετάζουν ήδη τις συνθήκες για πρόταση μομφής στον Τραμπ. 

Η επιρροή του στα δύο νομοθετικά σώματα, ειδικά στη Βουλή των Αντιπροσώπων δοκιμάζεται.

Οι χορηγοί

Σε αυτό το κλίμα προκάλεσε εντύπωση η στάση των δύο μεγάλων εφημερίδων. Είχε διαρρεύσει το σχέδιο της επιχείρησης σε «Washington Post» και «New York Times» αλλά δεν έγραψαν τίποτα για να μην κατηγορηθούν για «προδοσία» από τον ανερμάτιστο ένοικο του Λευκού Οίκου (έχει μετατρέψει σε κυβερνητικό κτίριο την έπαυλή του Μαρ-α-Λάγκο στο Μαϊάμι). Η νεοϋορκέζικη εφημερίδα ήταν επικριτική μετά την πειρατεία τονίζοντας ότι δεν είχε νομιμοποίηση ενώ η πρωτευουσιάνικη είχε θριαμβευτική χροιά. 

Η τελευταία ανήκει στον Τζεφ Μπέζος, έναν από τους δισεκατομμυριούχους της νέας τεχνολογίας που γεμίζουν τα ταμεία της εκστρατείας του Τραμπ. Ο Ίλον Μασκ επίσης επικρότησε με τον γνωστό χονδροειδή τρόπο του ενώ επίσης χειροκρότησαν οι άλλοι κροίσοι της Σίλικον Βάλεϊ. Τα ορυκτά που παίρνουν για λάφυρο χρειάζονται για να κινήσουν την οικονομία και το ιερό δισκοπότηρο των data centers. Αέρας στα πανιά του. Κι ας πάει και το παλιοδίκιο της διεθνούς τάξης πραγμάτων που ορίζει ο ΟΗΕ (ας θυμίσουμε ότι η Ελλάδα διατελεί τώρα μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας). Τώρα έχει δίκιο μόνο ο ισχυρός.

Και τώρα;

Τι θα κάνει η Κίνα; Οι εισβολές του Πούτιν νομιμοποιούνται πλέον μετά τις δηλώσεις των ευρωπαίων ηγετών και του Μητσοτάκη. Το Πεκίνο μπορεί να αποκτήσει πλέον την Ταϊβάν θεωρώντας τη δική του. Το Ισραήλ μπορεί να προσαρτήσει κι άλλο έδαφος της Συρίας στο Γκολάν ή να μπαινοβγαίνει στον νότιο Λίβανο και να διώξει τους παλαιστίνιους από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη όπως μεθοδικά σχεδιάζει. 

Η Κίνα σίγουρα δεν θα απαντήσει τώρα. Θα αποσυρθεί στο ανατολικό ημισφαίριο και θα περιμένει αναπτύσσοντας καινοτομία. Την ενδιαφέρει να μείνουν ανοιχτοί οι εμπορικοί δρόμοι διότι από εκεί πλουτίζει. Αν ο Τραμπ παραδώσει το Ντονμπάς στη Ρωσία, όπως έχει διαμηνύσει στον πρόεδρο της Ουκρανίας Ζελένσκι, θα εξευμενίσει τον Πούτιν για να μη συνασπιστεί η πολεμική υπεροχή του Κρεμλίνου με το βαρύ οπλοστάσιο μαζικής καταστροφής με τους εμπόρους του δρόμου του μεταξιού. Προς το παρόν απολαμβάνει από το Μαϊάμι τον τρόμο που σκορπίζει με τη διπλωματία των τελεσιγράφων και την πειρατεία του πλούτου των εθνών.