Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Η φθορά της ΝΔ, η κατακερματισμένη «αντιπολίτευση», η επίμονη ακρίβεια, τα σκάνδαλα και η υπόθεση Τέμπη έχουν δημιουργήσει μια βαθιά κοινωνική οργή που αναζητά διέξοδο. Ο Σταύρος Λυγερός, στο πρόσφατο άρθρο του, περιγράφει με οξυδέρκεια πώς η προοπτική ίδρυσης πολιτικού σχήματος από τη Μαρία Καρυστιανού περιπλέκει δραματικά τον σχηματισμό κυβέρνησης.
Δημοσκοπήσεις δίνουν στο υπό διαμόρφωση κίνημα ποσοστά που το τοποθετούν σίγουρα στη δεύτερη θέση και πιθανότατα στην πρώτη, καθιστώντας αδύνατη την αυτοδυναμία της ΝΔ και δυσεπίλυτο το παζλ συμμαχιών.
Από μαρξιστική-λενινιστική σκοπιά, όμως, η εκτίμηση Λυγερού –παρά την ευστοχία της– μένει στην επιφάνεια του φαινομένου. Το «κόμμα Καρυστιανού» δεν είναι ρήξη με το σύστημα, αλλά κλασική βαλβίδα εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας μέσα στα όρια του αστικού κοινοβουλευτισμού. Η Καρυστιανού εμφανίζεται ως αντισυστημική φιγούρα χωρίς πολιτικό παρελθόν, με ηθικό κεφάλαιο από την τραγωδία των Τεμπη, μιλώντας για «κάθαρση», «δικαιοσύνη» και «ανανέωση» – χωρίς όμως ταξική αιχμή, χωρίς αναφορά στην καπιταλιστική βάση της διαφθοράς, της ιδιωτικοποίησης του σιδηροδρόμου ή της κρατικής ευθύνης.
Η πρόσφατη δημοσκόπηση της GPO (Δεκέμβριος 2025, δημοσιεύτηκε 9/1/2026 στα «ΝΕΑ») αποκαλύπτει τις δεξαμενές: υψηλότερα ποσοστά από Νίκη (63,4%), Πλεύση Ελευθερίας (52,8%), Ελληνική Λύση (36,7%), και μικρότερα από ΣΥΡΙΖΑ (27%), ΚΚΕ (25%).
Πρόκειται για πολυσυλλεκτική συσπείρωση από μικρά αντισυστημικά μορφώματα (δεξιά-πατριωτικά και «εναλλακτικά» αριστερά), από απογοητευμένους μικροαστούς, πατριώτες και μέρος της αποχής – όχι από οργανωμένη εργατική τάξη.
Η οργή για τα Τέμπη, που είχε αρχικά ταξικό υπόβαθρο, μετατρέπεται σε ηθικο-συναισθηματική υπόθεση, χωρίς να αγγίζει την εξουσία του κεφαλαίου.
Εντυπωσιακό είναι ότι ο ορυμαγδός καταγγελιών από τον πρώην συνεργάτη της Νίκο Καραχάλιο (παρασκηνιακές συσκέψεις, «μοίρασμα» βουλευτιλικιών/υπουργιλίκων, προσεγγίσεις σε Ράμμο και Φαραντούρη, χαρακτηρισμοί ως «αυταρχική» και «υπερδεξιά») δεν πέτυχαν καμιά ουσιαστική ζημιά. Παρά την προβολή από ΜΜΕ, η εικόνα της παραμένει άθικτη – γιατί η κοινωνική οργή λειτουργεί σαν ασπίδα.
Αυτό δείχνει τη δύναμη του συναισθηματικού/ηθικού κεφαλαίου σε βάρος της ταξικής συνείδησης: το σύστημα πολεμάει με «λάσπη», αλλά η λάσπη δεν κολλάει όταν η βάση είναι η προσωπική οδύνη και όχι η ταξική πάλη.
Από μ/λ άποψη, τέτοια φαινόμενα είναι επικίνδυνα: απορροφούν δυσαρέσκεια από αριστερά και δεξιά, και λειτουργούν ως εκλογική εκτόνωση χωρίς ρήξη.
Ιστορικά, παρόμοια «προσωπικά» κινήματα (π.χ. ΚΕΠ Αβραμόπουλου με 18-24% δημοσκοπικά) ξεκινούν με hype και σβήνουν όταν έρχεται η ώρα της οργάνωσης και της πραγματικής σύγκρουσης.
Η λύση δεν βρίσκεται σε νέα «αντισυστημικά» μορφώματα χωρίς ταξική βάση, αλλά στην οργάνωση της εργατικής τάξης, στην ανεξάρτητη ταξική πάλη, στην υπεράσπιση του μαρξισμού-λενινισμού ενάντια σε κάθε ρεφορμισμό και οπορτουνισμό.
Η οργή για τα Τέμπη και τα σκάνδαλα πρέπει να μετατραπεί σε ταξική συνείδηση, όχι σε νέα ψευδαίσθηση «καθαρής» πολιτικής μέσα στο σάπιο σύστημα. Κανένα κόμμα, καμία «ηγεσία οργής» δεν θα σώσει τον λαό – μόνο η επαναστατική πρωτοπορία και ο αγώνας για σοσιαλισμό.
Στο ερώτημα που θέτεις στην επικεφαλίδα, των ορθών επισημάνσεων του άρθρου σου Γ.Γ., θα σου απαντήσω και τα δύο. Τη σάπια luben αστική καπιταλιστική τάξη της αμερικανικανο-γερμανικής μπανανίας που λέγεται Ελλάδα, την συμφέρουν και επιδιώκει και τα δύο. Η δεξιά χούντα της νέας δημοκρατίας καταρρέει, οπότε πρέπει να αντικατασταθεί με μια ακίνδυνη για το σύστημα “πολυσυλλεκτική” δεξιά της Μ. Καρυστιανού…
Ας αφήσουμε λίγο την πολιτική και ας πιάσουμε τη φυσική. Η εκτόνωση ενός φαινομένου είναι φυσικό επακόλουθο. Όταν βράζουμε σε μια κατσαρόλα η εκτόνωση θα έρθει με 3 τρόπους:
1)Αν έχουμε κλειστή την κατσαρόλα κάποια στιγμή τα καπάκι θα εκτοξευθεί από την πίεση του ατμού.
2)Αν έχουμε ανοιχτό ή μισάνοιχτο το καπάκι τότε η εκτόνωση γίνεται πιο ομαλά καθώς ο ατμός βγαίνει από την κατσαρόλα σιγά-σιγά. Αυτό περίπου συμβαίνει με τους μικροσεισμούς που βιώνουμε στην Ελλάδα.
3)Τέλος, υπάρχει το ενδεχόμενο να σβήσει η φωτιά πριν προλάβει να βράσει η κατσαρόλα οπότε διακόπτεται και διαδικασία του βρασμού.
Πάμε τώρα στην πολιτική.
Το Κίνημα των Τεμπών έβραζε σε υψηλή θερμοκρασία τους πρώτους μήνες του 2025. Τώρα που μιλάμε, δε θα πω πως η φωτιά έχει σβήσει εντελώς αλλά σίγουρα είναι χαμηλότερης έντασης. Ακόμα και αν, πλησιάζοντας προς την 28η Φεβρουαρίου, ξαναφουντώσει αν δεν αξιοποιηθεί πολιτικά πάλι θα υποχωρήσει. Και κάθε φορά θα επανέρχεται με όλο και λιγότερη ένταση μέχρι που θα εξαφανιστεί και θα γίνει απλά ένα ακίνδυνο μνημόσυνο.
Η εκτόνωση δηλαδή που επικαλούνται οι σύντροφοι του ΒΚ και ο σύντροφος Αντώνης δεν είναι κάποιο κόλπο της αστικής τάξης και μάλιστα με μπροστάρισσα μια χαροκαμένη μάνα αλλά φυσικό επακόλουθο.
Να το θέσουμε διαφορετικά. Αν δεν υπήρχε το υπό διαμόρφωση “κόμμα Καρυστιανού”, το μεγαλειώδες κίνημα του Φεβρουαρίου σε συνάρτηση με τη γενικευμένη οργή που υπάρχει στην κοινωνία θα ετοίμαζαν τώρα τα νέα σοβιέτ και ήρθε η Καρυστιανού ως όργανο της αστικής τάξης για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο; Αστεία πράγματα. Όσο η (όποια) επαναστατική αριστερά αρνείται τον πολιτικό της ρόλο και κρύβεται πίσω από τον “λαό”, η κοινωνία θα ψάχνει αποκούμπια προκειμένου να βρει, έστω ευκαιριακά, λύσεις στα προβλήματά της.