Σαν σήμερα, το 1865, σβήνει στο Παρίσι μια από τις πιο ανήσυχες και αντιφατικές μορφές της ευρωπαϊκής ριζοσπαστικής σκέψης του 19ου αιώνα: ο Πιερ Προυντόν.

Συγγραφέας, φιλόσοφος, κοινωνικός στοχαστής και αυτοπροσδιοριζόμενος αναρχικός, ο Προυντόν υπήρξε από τους πρώτους που έδωσαν θεωρητικό βάθος σε ένα ρεύμα το οποίο αμφισβήτησε ριζικά την εξουσία, το κράτος και τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας.

Γεννημένος το 1809 στη Μπεζανσόν, σε οικογένεια φτωχών αγροτών και τεχνιτών, ο Προυντόν γνώρισε από νωρίς τη σκληρότητα της κοινωνικής ανισότητας. Αυτή η βιωματική εμπειρία σφράγισε τη σκέψη του. Αυτοδίδακτος, με έντονη κλίση στη φιλοσοφία και την πολιτική οικονομία, βρέθηκε στο επίκεντρο των ιδεολογικών ζυμώσεων που προετοίμαζαν το έδαφος για τις επαναστάσεις του 1848.

Το όνομά του έμεινε αξεχώριστα δεμένο με τη φράση που προκάλεσε σκάνδαλο αλλά και βαθιά συζήτηση: «Η ιδιοκτησία είναι κλοπή». Η θέση αυτή, διατυπωμένη στο έργο του Τι είναι η Ιδιοκτησία; (1840), δεν ήταν ένα απλό σύνθημα. Αποτελούσε μια ριζοσπαστική κριτική της ατομικής ιδιοκτησίας ως μηχανισμού εκμετάλλευσης και συγκέντρωσης πλούτου, που στερεί από τους πολλούς το προϊόν της εργασίας τους. Ο Προυντόν δεν απέρριπτε κάθε μορφή κατοχής, αλλά επιτίθετο στην ιδιοκτησία που γεννά εξουσία και ανισότητα.

Σε αντίθεση με τους κρατικιστικούς σοσιαλισμούς της εποχής του, ο Προυντόν υπερασπίστηκε μια κοινωνία χωρίς κράτος, βασισμένη στην αυτοοργάνωση, τη συνεργασία και τον αμοιβαίο σεβασμό. Η θεωρία του «αμοιβαϊσμού» οραματιζόταν δίκτυα ελεύθερων παραγωγών, συνεταιρισμούς και τράπεζες ανταλλαγής, όπου η εργασία θα ανταμείβεται δίκαια χωρίς μεσάζοντες και εξουσιαστικούς μηχανισμούς.

Η πολιτική του διαδρομή ήταν εξίσου ταραχώδης. Συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα του 1848, εκλέχθηκε στην Εθνοσυνέλευση, φυλακίστηκε για τις ιδέες του και συγκρούστηκε σφοδρά με φίλους και αντιπάλους. Ιδιαίτερα γνωστή είναι η θεωρητική του αντιπαράθεση με τον Karl Marx, ο οποίος, αν και αρχικά τον εκτιμούσε, αργότερα τον κατηγόρησε για μικροαστικό ουτοπισμό. Η σύγκρουση αυτή δεν ήταν προσωπική, αλλά εξέφραζε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την επανάσταση, το κράτος και τη μετάβαση σε μια αταξική κοινωνία.

Παρά τις αντιφάσεις του -και τις απόψεις του που σήμερα δικαίως ασκείται αυστηρή κριτική, όπως ο σεξισμός του -ο Προυντόν άσκησε τεράστια επιρροή στο αναρχικό κίνημα και πέρα από αυτό. Οι ιδέες του ενέπνευσαν γενιές αγωνιστών, εργατών και διανοουμένων που αναζητούσαν δρόμους χειραφέτησης πέρα από το κράτος και το κεφάλαιο.

Ο θάνατός του, στις 19 Ιανουαρίου 1865, δεν σήμανε το τέλος της επιρροής του. Αντίθετα, οι σκέψεις του συνεχίζουν να επανέρχονται σε κάθε ιστορική στιγμή όπου τίθεται ξανά το ερώτημα της ελευθερίας, της ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Σε έναν κόσμο όπου η εξουσία και ο πλούτος εξακολουθούν να συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων, ο Προυντόν παραμένει μια ενοχλητική φωνή.