Τα όσα αποκαλύπτονται μέρα με τη μέρα για την τραγωδία στο εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν αφήνουν πλέον κανένα περιθώριο αμφιβολίας: δεν πρόκειται για «ατύχημα», δεν πρόκειται για «κακιά στιγμή». Πρόκειται για συνειδητό εργοδοτικό έγκλημα, με σαφείς ευθύνες και συγκεκριμένους ενόχους.

Οι εργαζόμενες είχαν προειδοποιήσει. Εδώ και τουλάχιστον έναν μήνα ανέφεραν ότι σε όλο τον χώρο υπήρχε έντονη μυρωδιά υγραερίου. Το κατήγγειλαν, το είπαν, το ξαναείπαν. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε. Κανείς δεν σταμάτησε την παραγωγή. Κανείς δεν θεώρησε ότι η ανθρώπινη ζωή αξίζει περισσότερο από την «ομαλή λειτουργία» του εργοστασίου.Σήμερα αποκαλύπτεται ότι στο υπόγειο υπήρχαν σωλήνες προπανίου με διάτρηση. Δηλαδή ένας έτοιμος μηχανισμός θανάτου, γνωστός ή τουλάχιστον προβλέψιμος, σε έναν χώρο όπου εργαζόμενες συνέχιζαν καθημερινά τη βάρδιά τους, ανυποψίαστες – ή μάλλον υποψιασμένες, αλλά αβοήθητες.

Και εδώ δεν σταματούν οι ευθύνες. Πέρα από την εργοδοσία, πρέπει να στιγματιστεί δημόσια και η εγκληματική ανεπάρκεια των αρμόδιων κρατικών μηχανισμών. Πού ήταν οι έλεγχοι; Πού ήταν οι επιθεωρήσεις εργασίας; Πού ήταν οι υπηρεσίες που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να προλαμβάνουν και όχι να καταγράφουν εκ των υστέρων– νεκρούς; Η απάντηση είναι γνωστή: ήταν απόντες. Όπως σχεδόν πάντα όταν πρόκειται για την ασφάλεια της εργατικής τάξης.

Και βέβαια, ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο εργοστασιάρχης, μέσα από ασφαλιστήρια, νομικά παραθυράκια και χρονοβόρες δικαστικές διαδικασίες, θα αποζημιωθεί. Για το κεφάλαιο, «ούτε γάτα ούτε ζημιά». Για την τάξη μας όμως, άλλη μια φορά, όλα μαύρα.Πέντε εργαζόμενες δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Πέντε οικογένειες βυθίστηκαν στο πένθος. Παιδιά έμειναν ορφανά. Γονείς έχασαν τα παιδιά τους. Σύντροφοι έμειναν μόνοι.

Αυτή είναι η «ανάπτυξή» τους. Αυτή είναι η «κανονικότητα» της αγοράς εργασίας που χτίζεται πάνω στην ανασφάλεια, στη σιωπή και στον φόβο της απόλυσης. Ένα σύστημα που θεωρεί αναλώσιμους τους ανθρώπους που παράγουν τον πλούτο.Η τραγωδία στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ δεν πρέπει να ξεχαστεί, ούτε να «θαφτεί» κάτω από δελτία Τύπου και υποσχέσεις για μελλοντικούς ελέγχους. Είναι κραυγή, είναι κατηγορώ, είναι άλλη μία απόδειξη ότι χωρίς συλλογική διεκδίκηση, χωρίς σύγκρουση με την εργοδοτική αυθαιρεσία και την κρατική ανοχή, τα εργοστάσια θα συνεχίσουν να λειτουργούν σαν παγίδες θανάτου.

Γιατί όταν η ζωή μπαίνει απέναντι στο κέρδος, στο σύστημα που ζούμε, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα το ίδιο.

Υ.Γ: Κάτω από την λαϊκή κατακραυγή ασκήθηκαν κάποιες ποινικές διώξεις στον ιδιοκτήτη του εργοστασίου. Τολμούμε να προβλέψουμε ότι όλα αυτά είναι για τα μάτια. Να θυμίσουμε ότι πολύ σκληρότερες διώξεις είχαν ασκηθεί για τους υπευθύνους του εργοστασίου Ρικομεξ που με τον σεισμό του 1999 θάφτηκαν ζωντανοί 39 εργαζόμενοι.

Η εισαγγελία τότε ζήτησε την παραπομπή σε δίκη με βαρύτατες κατηγορίες: ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή. Τελικά μόνο δύο μηχανικοί κρίθηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε ποινές 5 ετών με αναστολή. Ούτε μέρα φυλακή. Οι υπόλοιποι αθωώθηκαν. Ο φάκελος έκλεισε, σαν να επρόκειτο για μια υπόθεση τροχαίου ατυχήματος.