Της Τ. Γ.

Είμαστε αναλώσιμοι για τους έχοντες και κατέχοντες. Τόσο αναλώσιμοι, σαν το πιάτο φαΐ που θα φάνε, σαν το χαρτί που θα σκορπίσουν το καλοταϊσμένο στόμα τους.

Τι κι αν με λένε Μαρία, τι κι αν σε λέγαν Βασιλική, Αγάπη, Έλενα, Αναστασία… Μικρά εξαρτήματα είμαστε στις μηχανές τους, που σαν χαλάσουν θα τα αντικαταστήσουν . Και σαν η βλάβη τους μπορούσε να προβλεφθεί, ” δεν βαριέσαι αδερφέ ίσως και το κακό να μην γίνει. Που να ρισκάρεις το κέρδος…”

Κι έτσι η ζωή προχωρά για τα αφεντικά και την εξουσία. Κι έτσι η ζωή σταματά για κάποιους εργάτες.

“Η ζωή των εργατών μετρά” , διάβασα σε κάποιο κείμενο που θρηνούσε για το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ. Μα τούτη η έκφραση σύντροφε, είναι από μόνη της προβληματική. Είναι τρομερή κοινωνική κατάντια να μιλάμε για πράγματα που θα έπρεπε να είναι πάνω από αυτονόητα .

Μεγαλώσαμε με την πίστη πως “χωρίς εμάς τους εργάτες, γρανάζι δεν γυρνά”. Και γνωρίζοντας την αξία και την δύναμη μας παλέψαμε, όχι απλώς για επιβίωση αλλά για ΖΩΗ. Συλλογικά, αγωνιστικά, περήφανα. Μέσα από τα σωματεία, από δυναμικές διεκδίκησεις, πέτρα τη πέτρα χτίζαμε το μέλλον. Αυτό που κατεδάφισαν και μπάζα το έκαναν οι κυβερνώντες. Αυτοί που δαιμονοποίησαν τους αγώνες και τον συνδικαλισμό, αυτοί που έφτιαξαν τους “νοικοκυραίους, στο κουφάρι τους να είναι κρυμμένοι εντός…”

Για να μπορούν να θρεφουν τις μισάνθρωπες πρακτικές τους. Που βάζουν το κέρδος των λίγων πάνω από τις ζωές των πολλών. Και σαν τούτο δεν αλλάξει, σαν δεν φροντίσουμε εμείς να το αλλάξουμε, αυτοί θα καλοπερνάνε, και μεις θα πεθαίνουμε μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Υ.Γ Πάρα την έκθεση – σοκ της πυροσβεστική που μιλά για προδιαγραμμένο έγκλημα καθώς “η διαρροή προπαντός ήταν πολύμηνη και τα ανιχνευτικά μέσα κατέγραφαν εξαιρετικά υψηλές συγκεντρώσεις προπανίου”, οι υπεύθυνοι συλληφθέντες, όπως ήταν αναμενόμενο, αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς κανένα περιοριστικό όρο. Ούτε καν με απαγόρευση να εγκαταλείψουν την χώρα.