Σε μια χώρα όπου η κρατική μηχανή φαίνεται να λειτουργεί με επιλεκτική ευαισθησία, τα πρόσφατα γεγονότα έρχονται να υπενθυμίσουν την υποκρισία του συστήματος. Επτά νέοι οπαδοί του ΠΑΟΚ έχασαν τη ζωή τους σε ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα στη Ρουμανία, ενώ κατευθύνονταν προς τη Λυών για να παρακολουθήσουν ευρωπαϊκό αγώνα της ομάδας τους.

Η Πολιτεία, με απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, κινητοποιήθηκε άμεσα: Έστειλε στρατιωτικό αεροσκάφος C-130 της Πολεμικής Αεροπορίας για να μεταφέρει τις σορούς πίσω στην Ελλάδα, καλύπτοντας όλα τα έξοδα.

Η άφιξη στο αεροδρόμιο “Μακεδονία” της Θεσσαλονίκης συνοδεύτηκε από συγκινητικές σκηνές – οπαδοί με καπνογόνα, συνθήματα όπως “Αδέλφια ζείτε” και μηχανοκίνητη πομπή προς την Τούμπα.

Κανείς δεν αμφισβήτησε την κίνηση αυτή, τι να στείλει δηλαδή η κυβέρνηση στρατιωτικό αεροσκάφος για να παραλάβει τους σορούς. Αντιθέτως, δέχτηκε εύσημα από ΜΜΕ και πολιτικούς, ως “ανθρώπινη χειρονομία” σε μια στιγμή πένθους.

Αλλά ας γυρίσουμε λίγους μήνες πίσω, στο Οκτώβρη του 2025, όταν 27 Έλληνες ακτιβιστές συμμετείχαν στον στολίσκο Global Sumud Flotilla, μια ειρηνική αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Τα πλοία αναχαιτίστηκαν βίαια από ισραηλινές δυνάμεις σε διεθνή ύδατα – μια πράξη που χαρακτηρίστηκε “τρομοκρατική επίθεση”.

Οι ακτιβιστές συνελήφθησαν, κρατήθηκαν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας όπως αυτή στην έρημο Νεγκέβ, υπέστησαν κακομεταχείριση, και 11 από αυτούς ξεκίνησαν απεργία πείνας σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Καταγγελίες για παράνομες συλλήψεις, απειλές και άρνηση ιατρικής περίθαλψης πλημμύρισαν τα μέσα, ενώ η Freedom Flotilla Coalition μιλούσε για “απαγωγή” από διεθνή ύδατα.

Και η ελληνική κυβέρνηση; Παρατηρητής. Το Υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε χλιαρές δηλώσεις, περιοριζόμενο σε “παρακολούθηση” της κατάστασης και “επικοινωνία” με ισραηλινές αρχές. Καμία ειδική πτήση, καμία C-130, καμία κρατική παρέμβαση για άμεσο επαναπατρισμό. Οι ακτιβιστές απελάθηκαν σταδιακά, επιστρέφοντας με πτήσεις γραμμής, ενώ η ΝΔ κατηγορήθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ για “αμέτοχη στάση” και επιλογή του “ρόλου του θεατή”.

Στην Αθήνα, κατά την επιστροφή τους, έγιναν θερμές υποδοχές από αλληλέγγυους, αλλά η Πολιτεία απουσίαζε.

Η σύγκριση είναι εκκωφαντική. Για τους οπαδούς – ιδιώτες πολίτες που ταξίδευαν για χόμπι – η Πολιτεία κινητοποιεί στρατιωτικά μέσα, καλύπτει έξοδα και κερδίζει “εύσημα”. Για τους ακτιβιστές – πολίτες που αγωνίζονταν για ανθρωπιστικούς λόγους ενάντια σε έναν αποκλεισμό που καταδικάζεται διεθνώς – η ίδια Πολιτεία σφυρίζει αδιάφορα, αφήνοντάς τους στα χέρια ενός καθεστώτος κατηγορούμενου για εγκλήματα πολέμου.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Β