Του Γ.Γ

Σε ανακοίνωσή του ο Ρουβίκωνας αναφέρει μεταξύ άλλων: «Η κράτηση του συντρόφου Γιώργου Καλαϊτζίδη στη ΓΑΔΑ, έπειτα από το κατασταλτικό πανηγύρι που έστησε η ΕΛ.ΑΣ. στρατοπεδεύοντας έξω από το σπίτι του, θα συνεχιστεί μέχρι αύριο στις 12:00, οπότε και θα ξεκινήσει η δίκη του, καθώς σήμερα δεν υπήρχε έδρα τριμελούς δικαστηρίου για να δικάσει.
Μετά την κατάθεσή του στην εισαγγελέα, από τις έξι κατηγορίες που του είχε επιβάλει αρχικά η κρατική ασφάλεια, παρέμειναν τρεις. Πιο συγκεκριμένα, ο σύντροφος κατηγορείται για “ηθική αυτουργία” σε διακεκριμένη φθορά ξένης περιουσίας, “ηθική αυτουργία” σε βία κατά υπαλλήλων και για βία κατά υπαλλήλων από τον ίδιο.
Για ακόμα μια φορά, ο σύντροφος κατηγορείται ως “ηθικός αυτουργός” για τη δράση του Ρουβίκωνα, ενώ συνεχίζεται η διαρκής ποινική ομηρία του από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς».

Ας κάνουμε έναν σύντομο – όσο γίνεται – σχολιασμό.

Αν κάποιος φοιτητής Νομικής ήθελε να αφιερώσει τη μεταπτυχιακή του εργασία στην απονομή της αστικής δικαιοσύνης την εποχή του «επιτελικού κράτους των αρίστων», δεν θα χρειαζόταν ιδιαίτερη βιβλιογραφία. Θα του αρκούσε να μελετήσει μερικά μόνο πρόσφατα γεγονότα.

Το σκηνικό που στήθηκε για τη σύλληψη του Γιώργου Καλαϊτζίδη αποτελεί από μόνο του case study. Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος άρθρου από το Κουτί της Πανδώρας:
«Μέχρι και το Netflix θα ζήλευε την επιχείρηση σύλληψης του μέλους του Ρουβίκωνα».
Μια «κινηματογραφική» επιχείρηση, νυχτερινή, με περικυκλώσεις και θεαματικότητα, λες και επρόκειτο για καταζητούμενο της Interpol ή για βαρόνο ναρκωτικών.

Ο ίδιος φοιτητής θα δυσκολευόταν, βέβαια, να κρατήσει σοβαρό ύφος όταν θα έφτανε στις κατηγορίες. Ένα κείμενο-μνημείο ποινικού και κατασταλτικού αυταρχισμού, όπου η έννοια της «ηθικής αυτουργίας» τεντώνεται μέχρι να σπάσει, ώστε να χωρέσει κάθε πολιτική δράση που ενοχλεί την εξουσία.

Κατηγορίες που παρουσιάζονται ως ιδιαίτερα «βαριές», με την ίδια περίπου λογική που χρησιμοποιήθηκε για να κρατηθεί ο Νίκος Ρωμανός πάνω από έναν χρόνο στη φυλακή. Κι όμως, σύμφωνα με την αμερόληπτη και αδέκαστη ελληνική «δικαιοσύνη», αυτές οι κατηγορίες φαίνεται να είναι ελαφρύτερες από εκείνες που αντιμετωπίζει – αν τις αντιμετωπίζει ποτέ – ένας εργοστασιάρχης, όταν με δική του ευθύνη εξαερώνονται πέντε εργάτριες.

Και φυσικά, την ίδια στιγμή, ευυπόληπτοι κύριοι που επικαλούνται το «δικαίωμα της σιωπής», πρόσωπα με πολιτικές πλάτες, καθώς και κάτι Ποπάρες με Φεράρι στην γνωστή υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν βλέπουν ούτε κατηγορητήρια, ούτε συλλήψεις, ούτε «κατασταλτικά πανηγύρια».

Αυτή είναι η δικαιοσύνη του επιτελικού κράτους:
σκληρή, θεαματική και εκδικητική για τους πολιτικούς αντιπάλους,
επιεικής, αργή ή ανύπαρκτη για τους «δικούς μας».

Και μέσα σε αυτό το τοπίο, η ποινική ομηρία συνεχίζεται.