Ο Θάνος Πλεύρης αισθάνθηκε την ανάγκη να μας ενημερώσει:
«Ούτε σέβομαι ούτε τιμώ τους αγώνες της αριστεράς. Είμαι δεξιός». Μια δήλωση που προβάλλεται άπλετα από την Ομάδα Αλήθειας.

Ευχαριστούμε για τη διευκρίνιση. Θα ανησυχούσαμε μήπως είχε παρεισφρήσει κρυφά σε υπόγειες διαβουλεύσεις του ΚΚΕ (μ_λ) και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι.

Η αλήθεια είναι ότι σε εποχές πολιτικής σύγχυσης, είναι παρήγορο όταν ένας υπουργός βγαίνει και ξεκαθαρίζει δημόσια την ιδεολογική του ταυτότητα. Όχι με μισόλογα, όχι με «κεντρώες» μεταμφιέσεις, αλλά με τη λιτότητα στρατιωτικού παραγγέλματος: Είμαι δεξιός. Τελεία.

Βέβαια, οι δηλώσεις δεν πέφτουν από τον ουρανό. Υπάρχει παρελθόν. Υπάρχουν δημόσιες τοποθετήσεις που δεν ξεθωριάζουν όσο κι αν θα το ήθελαν ορισμένοι.

Το τέκνο του ιδεολογικού θεμελιωτή του ελληνικού νεοναζισμού, ο «χρυσός κληρονόμος», ο «ατρόμητος» των Εξαρχείων, ο συνήγορος υπεράσπισης νεοναζί της Χρυσής Αυγής στον Άγιο Παντελεήμονα, που είχαν προπηλακίσει και γιαουρτώσει τον Αλέκο Αλαβάνο, το πρόσωπο που συμμετείχε σε πορείες της X.A με συνθήματα “Ο λαός δεν ξεχνά, τους προδότες τους κρεμά”, ο πολιτικός που μας διαβεβαίωνε ότι «όσο υπάρχουν υπόδουλοι Έλληνες» σε Κύπρο, Βόρεια Ήπειρο, Σκόπια, Βουλγαρία, Ίμβρο, Τένεδο, Πόντο και Κωνσταντινούπολη «είμαι κι εγώ υπόδουλος», αισθάνεται σήμερα την ανάγκη να διατρανώσει πως είναι δεξιός.

Η διακήρυξη μοιάζει λιγότερο με αποκάλυψη και περισσότερο με επιβεβαίωση μιας διαδρομής που ποτέ δεν υπήρξε ασαφής.

Υπάρχει επίσης η περιβόητη εκδήλωση του 2011, όπου η «λύση» στο μεταναστευτικό αποτυπώθηκε με φράσεις από τον Θάνο Πλεύρη που θύμιζαν περισσότερο σκοτεινά εγχειρίδια παρακρατικών οργανώσεων παρά πολιτικό λόγο ευρωπαϊκής χώρας: «πρέπει να υπάρχουν νεκροί στα σύνορα». Και για τους “τυχερούς” προβλεπόταν αποκλεισμός από τροφή, νερό, περίθαλψη – μια κόλαση επί της γης ως εργαλείο πολιτικής.

Οπότε ναι, κύριε υπουργέ: καλά κάνετε και το ξεκαθαρίζετε.
Η ειλικρίνεια είναι αρετή — ειδικά όταν απογυμνώνει την πολιτική από τα προσχήματα.

Κι αν κάποιοι επιμένουν να μιλούν για «αγώνες της αριστεράς», δικαιώματα, δημοκρατία και κοινωνική προστασία, μην ανησυχείτε. Δεν ζητούν τη δική σας τιμή. Ζητούν απλώς να μην ξαναγίνουν κανονικότητα ιδέες που η Ιστορία έχει ήδη δοκιμάσει — και καταδικάσει.