«Σκατένιος είναι ο πολεμός σας! Κάντε τον μονάχοι!», έγραφε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, στο “Τραγούδι ενάντια στον πόλεμο”

Οι στίχοι αυτοί δεν ανήκουν μόνο σε μια άλλη εποχή. Αντηχούν σήμερα, δυνατά, κάθε φορά που οι ισχυροί του κόσμου βαφτίζουν την επέμβαση «σταθεροποίηση», την κατοχή «ειρηνευτική αποστολή», και τις βόμβες «ανθρωπιστική ευθύνη».

Το Ιράν βρίσκεται ξανά στο στόχαστρο. Κυρώσεις, στρατιωτικές απειλές, επιχειρήσεις «περιορισμένης κλίμακας», γεωπολιτικά παιχνίδια πάνω σε χάρτες που δεν απεικονίζουν ανθρώπους αλλά ενεργειακούς διαδρόμους. Η ιστορία είναι γνώριμη: πρώτα η δαιμονοποίηση, ύστερα η απομόνωση, και τέλος η «αναγκαία παρέμβαση». Πάντα στο όνομα της “δημοκρατίας”. Πάντα στο όνομα της “ασφάλειας”. Πάντα για το «καλό» των λαών.

Μόνο που οι λαοί δεν ρωτήθηκαν ποτέ.

Η ιμπεριαλιστική λογική δεν κινείται από ηθικές ανησυχίες. Κινείται από συμφέροντα. Από τον έλεγχο των πηγών ενέργειας, των αγορών, των θαλάσσιων οδών. Από την ανάγκη αναδιάταξης σφαιρών επιρροής σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται. Το Ιράν δεν είναι απλώς ένα κράτος με αυταρχικά χαρακτηριστικά ή περιφερειακές φιλοδοξίες· είναι κρίκος σε μια αλυσίδα ανταγωνισμών ανάμεσα σε μεγάλα ιμπεριαλιστικά μπλοκ.

Και μέσα σε αυτή την αλυσίδα, οι πρώτοι που συνθλίβονται είναι οι εργαζόμενοι, οι φτωχοί, η νεολαία.

Οι προλετάριοι «που πολέμους μόνο ζούνε», όπως γράφει ο κομμουνιστής ποιητλης, δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από μια σύγκρουση που σχεδιάστηκε σε αίθουσες συμβουλίων και επιτελεία στρατηγών. Ούτε οι Ιρανοί εργάτες, που ήδη πληρώνουν το τίμημα των κυρώσεων και της καταστολής, ούτε οι εργαζόμενοι της Δύσης, που βλέπουν δισεκατομμύρια να κατευθύνονται σε εξοπλισμούς αντί για υγεία, παιδεία, κοινωνικές ανάγκες.

Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», ο «πόλεμος για τη δημοκρατία», ο «πόλεμος για την αποτροπή» — όλες οι εκδοχές του ίδιου αφηγήματος καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα: αποσταθεροποίηση, προσφυγιά, ερείπια. Από το Ιράκ μέχρι τη Λιβύη, η εμπειρία είναι νωπή. Οι λαοί δεν απελευθερώθηκαν. Υποτάχθηκαν σε νέες ισορροπίες δύναμης.

Η αριστερά, αν θέλει να είναι συνεπής με την ιστορία της, δεν μπορεί να επιλέγει ιμπεριαλιστή. Δεν μπορεί να στοιχίζεται πίσω από «λιγότερο επικίνδυνα» μπλοκ. Η θέση είναι καθαρή: καμία συμμετοχή, καμία διευκόλυνση, καμία πολιτική ή στρατιωτική στήριξη σε ιμπεριαλιστική επέμβαση.

Αυτό δεν σημαίνει εξιδανίκευση του ιρανικού καθεστώτος. Η αλληλεγγύη μας απευθύνεται στον λαό του Ιράν — στις γυναίκες που αγωνίζονται για ελευθερία, στους εργάτες που διεκδικούν δικαιώματα, στους φοιτητές που καταστέλλονται. Όχι στις άρχουσες τάξεις, ούτε στις θεοκρατικές ελίτ. Αλλά η αλλαγή σε μια κοινωνία δεν έρχεται με πυραύλους Κρουζ. Έρχεται από τα κάτω.

«Στον ταξικό γυρνάμε τα όπλα εχθρό», μας συνιστά ο Μπρεχτ.
Σε έναν κόσμο που ξαναμοιράζεται με όρους ισχύος, το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος πληρώνει το τίμημα. Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: αυτοί που δεν αποφασίζουν.

Απέναντι στην κλιμάκωση και τον πολεμικό πυρετό, το καθήκον είναι διπλό:

➤ Να αποκαλύπτουμε τα συμφέροντα που κρύβονται πίσω από τις «ανθρωπιστικές» κορώνες.

➤ Να οικοδομούμε διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών, ενάντια σε κάθε ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό.

Ο δικός τους πόλεμος δεν είναι δικός μας.
Αν θέλουν σύγκρουση για τα κέρδη και τις σφαίρες επιρροής τους, ας τον κάνουν μονάχοι.

Οι λαοί έχουν άλλον πόλεμο να δώσουν: τον αγώνα για ειρήνη με δικαιοσύνη, για αυτοδιάθεση, για κοινωνική απελευθέρωση.

Και αυτός ο πόλεμος δεν διεξάγεται με βόμβες — αλλά με οργάνωση, αλληλεγγύη και ανυποχώρητη ταξική πάλη.

Β.