Δεν είναι απλώς ένα ακόμη σκάνδαλο. Είναι η ίδια η λειτουργία του συστήματος που αποκαλύπτεται.
Μετά την πρωτόδικη καταδίκη σε 126 χρόνια φυλακή, το πολιτικό και επιχειρηματικό πλέγμα που στήθηκε γύρω από τις υποκλοπές δείχνει να κινείται πυρετωδώς. Όχι για να αποδοθεί δικαιοσύνη – αλλά για να βρεθεί «λύση».
Και εδώ δεν μιλάμε για φήμες του καφενείου.
Ο δικηγόρος του Θανάση Κουκάκη, Zac Kesses, το λέει καθαρά: στο τραπέζι βρίσκονται σενάρια αλλαγής της νομοθεσίας ώστε οι ποινές να μετατρέπονται σε χρήμα ή ακόμη και να αποποινικοποιηθούν πράξεις. Δηλαδή, να αλλάξει ο νόμος για να σωθούν οι ένοχοι. Και αν αυτό δεν φτάνει; Υπάρχει πάντα και η «θεσμική» λύση της χάριτος.
Την ίδια στιγμή, ο «Βηματοδότης» αποκαλύπτει πληροφορία για ταξίδι του Δημητριάδη στο Ισραήλ. Τυχαίο; Σε μια υπόθεση που συνδέεται με το Predator και διεθνή δίκτυα παρακολούθησης; Σε μια χώρα-κόμβο τέτοιων τεχνολογιών; Ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, ο Κοττάκης στην Εστία περιγράφει το σκηνικό:
► Νομοθετικές ρυθμίσεις που έρχονται για να «ξεμπλοκάρουν» καταδικασμένους
► Παιχνίδια με λέξεις σε δικαστικές αποφάσεις για να γίνουν οι ποινές εξαγοράσιμες
► Αναζήτηση «Ιφιγενειών» για να φορτωθούν ευθύνες
► Πιέσεις, «μασάζ» και απόπειρες εκτόνωσης
► Γέφυρες προς τα θύματα για να πέσουν οι τόνοι
Όλα αυτά δεν είναι απλώς μεθοδεύσεις. Είναι η κλασική συνταγή συγκάλυψης.
Και στο βάθος; Το πραγματικό άγχος του συστήματος: το Ειδικό Δικαστήριο και η πολιτική φθορά. Γιατί μπορεί οι νόμοι να ράβονται και να ξηλώνονται κατά παραγγελία, αλλά η κοινωνική οργή δεν μπαίνει σε ΦΕΚ.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν θα προσπαθήσουν να τους σώσουν.
Το ερώτημα είναι αν θα τους αφήσουμε.
Γιατί όταν η «δικαιοσύνη» γίνεται εργαλείο και οι νόμοι γράφονται για τους ισχυρούς, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για καθεστώς.
Και αυτό δεν διορθώνεται με «ρυθμίσεις». Ανατρέπεται.
0 Comments