Την ώρα που η κοινωνία στενάζει κάτω από την ακρίβεια, τους μισθούς πείνας, τα πανάκριβα ενοίκια και τη διαρκή φορολεηλασία, το πολιτικό προσωπικό της κυβερνώσας τάξης φαίνεται να ζει σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Εναν κόσμο όπου οι περιουσίες διογκώνονται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, την ίδια στιγμή που η κοινωνική πλειοψηφία βυθίζεται όλο και βαθύτερα στη φτώχεια και την ανασφάλεια.

Τα στοιχεία που προκύπτουν από τις δηλώσεις πόθεν έσχες των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας είναι αποκαλυπτικά και πολιτικά εκκωφαντικά.

Το 2019, όταν η Νέα Δημοκρατία ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, ο συνολικός δηλωμένος πλούτος των βουλευτών της ανερχόταν περίπου στα 91 εκατομμύρια ευρώ — συγκεκριμένα 90,96 εκατ. ευρώ σύμφωνα με σχετική ανάλυση του Vouliwatch. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια, η εικόνα αυτή άλλαξε θεαματικά. Σύμφωνα με στοιχεία που κυκλοφορούν ευρέως σε πολιτικές αναρτήσεις και δημόσιες συγκρίσεις δηλώσεων περιουσιακής κατάστασης, το 2024 ο συνολικός δηλωμένος πλούτος των βουλευτών της ίδιας παράταξης φτάνει τα 217 εκατομμύρια ευρώ.

Μιλάμε δηλαδή για μια αύξηση που αγγίζει τα 126 εκατομμύρια ευρώ.

Ακόμα όμως κι αν κάποιος σταθεί μόνο στα πιο «συντηρητικά» και απολύτως τεκμηριωμένα στοιχεία του Vouliwatch για το 2023 — που καταγράφουν περιουσίες ύψους 141,7 εκατομμυρίων ευρώ — η αύξηση παραμένει τεράστια: πάνω από 55% μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια.

Και εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα:
Πώς γίνεται σε μια περίοδο όπου η κοινωνία φτωχοποιείται, οι λογαριασμοί πνίγουν τα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, οι περιουσίες των κυβερνητικών βουλευτών να εκτοξεύονται;

Η απάντηση δεν βρίσκεται σε κάποιο «οικονομικό θαύμα». Βρίσκεται στον τρόπο λειτουργίας του ίδιου του αστικού πολιτικού συστήματος. Ενα σύστημα που έχει μετατρέψει την εξουσία σε μηχανισμό αναπαραγωγής πλούτου για τους ανθρώπους που υπηρετούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Δημόσιο χρήμα, απευθείας αναθέσεις, επιδοτήσεις, εργολαβίες, τραπεζικές διευκολύνσεις, privileged πρόσβαση σε πληροφορίες και δίκτυα εξουσίας συνθέτουν το έδαφος πάνω στο οποίο οικοδομείται αυτός ο πολιτικός πλουτισμός. Δεν πρόκειται για «ικανότητα». Πρόκειται για την οργανική σχέση ανάμεσα στην πολιτική εξουσία και τα οικονομικά συμφέροντα που λυμαίνονται τη χώρα.

Την ίδια ώρα, ο εργαζόμενος λαός καλείται να «κάνει υπομονή», να αποδεχτεί μισθούς που εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας και να ακούει καθημερινά τα κυβερνητικά παραμύθια περί «ανάπτυξης» και «σταθερότητας».

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της ταξικής κοινωνίας στην Ελλάδα του 2026:

Οι πολλοί δουλεύουν για να επιβιώνουν.
Οι λίγοι κυβερνούν για να πλουτίζουν.

Τα 126 εκατομμύρια ευρώ αύξησης δεν είναι ένας απλός αριθμός. Είναι η συμπυκνωμένη αποτύπωση μιας κοινωνίας βαθιά άδικης, όπου ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας πολιτικοοικονομικής ελίτ, ενώ η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οδηγούνται στη διαρκή υποβάθμιση.

Κανένας εργαζόμενος δεν έχει λόγο να περιμένει σωτηρία από αυτό το πολιτικό προσωπικό του μεγάλου κεφαλαίου. Η μόνη πραγματική απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση, στην ταξική αλληλεγγύη και στη συλλογική πάλη απέναντι σε ένα σύστημα που λεηλατεί τον κοινωνικό πλούτο προς όφελος των λίγων.

Πηγές:
– Vouliwatch: Αναλύσεις δηλώσεων πόθεν έσχες 2019–2023