Σαν σήμερα, στις 21 Μάη 1968, η αστυνομία της δικτατορίας των Συνταγματαρχών ανακοίνωνε με τυμπανοκρουσίες τη σύλληψη δύο νέων αγωνιστών στην περιοχή της Ομόνοιας: του Σωτήρη Αναστασιάδη και του Μίμη (Δημήτρη) Δαρειώτη.

Η χουντική προπαγάνδα έσπευσε να τους βαφτίσει «επικίνδυνους αναρχοκομμουνιστές» και «ληστάς – δυναμιτιστάς», αναπαράγοντας τη γνώριμη γλώσσα του φόβου και της τρομοκρατίας με την οποία το καθεστώς επιχειρούσε να συκοφαντήσει κάθε αντιστασιακή φωνή.

Οι δύο νεαροί είχαν ήδη περάσει στην παρανομία από τον Δεκέμβριο του 1967, όταν η Χούντα τους είχε επικηρύξει μαζί με τον Γιάννη Νίκα, αποδίδοντάς τους βομβιστική ενέργεια στην οδό Πειραιώς και Ζήνωνος. Η μέθοδος ήταν γνωστή: το καθεστώς κατασκεύαζε «τρομοκράτες» για να δικαιολογήσει τη βία, τις διώξεις και την ολοένα σκληρότερη καταστολή απέναντι στο αντιδικτατορικό κίνημα.

Ο Σωτήρης Αναστασιάδης, σκηνοθέτης και στέλεχος της Νεολαίας Λαμπράκη, και ο Μίμης Δαρειώτης, φοιτητής του Μαθηματικού, δεν ήταν εγκληματίες. Ηταν νέοι άνθρωποι που αρνήθηκαν να σκύψουν το κεφάλι μπροστά στη στρατιωτική μπότα. Ηταν μέλη της αντιστασιακής Αριστεράς, συνδεδεμένοι με το Πατριωτικό Μέτωπο (ΠΑΜ) και αργότερα με τον Ρήγα Φεραίο, σε μια εποχή όπου ακόμα και η διακίνηση μιας προκήρυξης μπορούσε να οδηγήσει στα μπουντρούμια της Ασφάλειας.

Και ακριβώς γι’ αυτό τους κυνήγησαν ανελέητα.

Μετά τη σύλληψή τους, ο Μίμης Δαρειώτης οδηγήθηκε στα κρατητήρια της διαβόητης Μπουμπουλίνας, όπου υπέστη άγρια βασανιστήρια και πολύμηνη απομόνωση από τον Απρίλιο έως τον Αύγουστο του 1968. Τα βασανιστήρια που υπέστη τον άφησαν ανάπηρο για όλη του τη ζωή, αποτυπώνοντας με τον πιο ωμό τρόπο τη φύση του χουντικού καθεστώτος.

Οταν έφτασε η ώρα της δίκης, τον Γενάρη του 1969, ακόμα και η ίδια η δικτατορία αναγκάστηκε να αποσύρει τις κατηγορίες περί «δυναμιτισμού» και «ληστείας», αποκαλύπτοντας πόσο σαθρό ήταν το κατηγορητήριο που είχε στηθεί. Οι δύο αγωνιστές καταδικάστηκαν τελικά όχι ως «τρομοκράτες», αλλά για την αντιδικτατορική τους δράση.

Η υπόθεσή τους δεν ήταν μεμονωμένη. Ηταν κομμάτι του γενικευμένου κυνηγητού ενάντια στην Αριστερά, στους νέους, στους φοιτητές, στους διανοούμενους και σε κάθε άνθρωπο που δεν αποδεχόταν τη σιωπή και τον φόβο που επέβαλε η δικτατορία.

Και έχει τη δική του ιστορική ειρωνεία ότι λίγες μέρες μετά τη σύλληψή τους, ο Μάης του ’68 φούντωνε στους δρόμους της Ευρώπης, υπενθυμίζοντας πως ο αγώνας για ελευθερία, κοινωνική χειραφέτηση και αξιοπρέπεια δεν γνωρίζει σύνορα.

Ο Μίμης Δαρειώτης έφυγε από τη ζωή το 2022, αφήνοντας πίσω του μια πολύτιμη μαρτυρία για τα βασανιστήρια, τη βία της χούντας και την αντίσταση. Ο Σωτήρης Αναστασιάδης, όπως και εκατοντάδες άλλοι ανώνυμοι και επώνυμοι αγωνιστές, ανήκουν σε εκείνη τη γενιά που απέδειξε πως ακόμα και στις πιο σκοτεινές εποχές υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν να μη γονατίσουν.