Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Σήμερα, η Εφημερίδα των Συντακτών δημοσίευσε ένα ακόμα καυστικό σκίτσο του Πέτρου Ζερβού. Ένα σκίτσο που συμπυκνώνει με τον πιο ειρωνικό τρόπο την υποκριτική πραγματικότητα στην οποία ζούμε όταν πρόκειται για το Παλαιστινιακό και τη συνεχιζόμενη ισραηλινή επίθεση στη Γάζα.

Ο πρωταγωνιστής του σκίτσου, με τη χαρακτηριστική στάση του «ισχυρού», λέει ξεκάθαρα: «Τους πάω πολύ τους Ισραηλινούς: σκοτώνουν, βιάζουν, ισοπεδώνουν, είναι γενοκτόνοι, γράφουν στα παλιά τους παπούτσια το διεθνές δίκαιο…». Και συνεχίζει: «Είναι ένα μοναδικό θαύμα της ανθρωπότητας που, έστω και με 93 χρόνια καθυστέρηση, το πέτυχε το Ισραήλ!».

Το μήνυμα είναι σαφές. Όταν πρόκειται για το Ισραήλ, το διεθνές δίκαιο λειτουργεί σαν λάστιχο. Τεντώνεται όσο χρειάζεται για να καλύψει την ατιμωρησία, και μετά πετάγεται στα σκουπίδια.

Ποια είναι η «νόμιμη οδός» για να σταματήσει μια γενοκτονία; Αυτή είναι η ερώτηση που θέτει ο ίδιος ο Ζερβός με το σκίτσο του. Και είναι ερώτηση που καίει. Η «προφανής» απάντηση που μας σερβίρουν χρόνια τώρα είναι: τα διεθνή δικαστήρια, ο ΟΗΕ, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ψηφίσματα, καταδίκες, «προσωρινά μέτρα». Όμως όποιος παρακολουθεί τα γεγονότα ξέρει ότι αυτή η απάντηση προκαλεί μόνο πικρό γέλιο. Η Γάζα ισοπεδώνεται εδώ και σχεδόν δύο χρόνια.
Δεκάδες χιλιάδες νεκροί, ανάμεσά τους χιλιάδες παιδιά.
Σκόπιμη πολιτική πείνας, καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων, εκκλησιών και τζαμιών.
Καταγγελίες για βιασμούς και βασανιστήρια που δεν τις διαψεύδει κανείς σοβαρά.

Και τι κάνει το «διεθνές δίκαιο»; Βγάζει ανακοινώσεις. Κάνει «συνεδριάσεις». Ζητά «σεβασμό του ανθρωπίνου δικαίου». Ενώ την ίδια στιγμή οι ΗΠΑ, η Γερμανία και μεγάλο μέρος της Ευρώπης συνεχίζουν να στέλνουν όπλα, χρήμα και διπλωματική κάλυψη.Το Ισραήλ όχι μόνο δεν τιμωρείται, αλλά παρουσιάζεται ακόμα και ως «θύμα» όταν του ασκείται η παραμικρή κριτική. Όποιος τολμά να πει «γενοκτονία» χαρακτηρίζεται αυτόματα αντισημίτης, ακόμα και όταν χρησιμοποιεί ακριβώς την ίδια ορολογία που χρησιμοποιούν ειδικοί του ΟΗΕ, ιστορικοί και νομικοί.

Η αληθινή απάντηση

Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι καμία γενοκτονία δεν σταμάτησε με ανακοινώσεις και δικαστικές αποφάσεις χωρίς πραγματική ισορροπία δυνάμεων στο έδαφος. Το Ναζιστικό καθεστώς δεν έπεσε από το Διεθνές Δικαστήριο. Έπεσε από τον Κόκκινο Στρατό, τους Συμμάχους και την Αντίσταση.

Το Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική δεν διαλύθηκε από ψηφίσματα του ΟΗΕ μόνο, αλλά από τον αγώνα του λαού και την διεθνή αλληλεγγύη που είχε υλικές συνέπειες (μποϊκοτάζ, απομόνωση).

Σήμερα, η μόνη «νόμιμη οδός» που έχει απομείνει είναι η ίδια που πάντα ίσχυε όταν το δίκαιο των ισχυρών επικρατεί: Μαζικός, διεθνής, ανυποχώρητος αγώνας.
Μποϊκοτάζ, αποεπενδύσεις, κυρώσεις (BDS).
Πίεση στις κυβερνήσεις των χωρών μας να σταματήσουν κάθε στρατιωτική και οικονομική συνεργασία με το Ισραήλ.
Αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό και την αντίστασή του.

Το σκίτσο του Ζερβού δεν είναι απλώς σάτιρα. Είναι μια πικρή διαπίστωση. Όσο το «διεθνές δίκαιο» παραμένει εργαλείο στα χέρια των ισχυρών, η μόνη πραγματική δικαιοσύνη θα κερδίζεται στους δρόμους, στις πλατείες, στα λιμάνια που αρνούνται να φορτώσουν όπλα, και στα κινήματα που δεν διστάζουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.Γενοκτονία είναι.
Και σταματάει μόνο όταν σταματήσουμε να την ανεχόμαστε.