Αν υπήρχε βραβείο πολιτικού τρολαρίσματος της χρονιάς, η ΚΝΕ μόλις το κατέκτησε με διαφορά. Γιατί αυτό που κατάφερε απέναντι στο νέο εγχείρημα πολιτικού «rebranding» του Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν απλώς μια πετυχημένη ατάκα. Ήταν πολιτική συμπύκνωση υψηλής ακρίβειας.
«Του Τσίπρα το rebranding είχε επιτυχία: σκέφτεσαι το κόμμα του, σκάει η αστυνομία!»
Μια φράση αρκετή για να ξυπνήσει όλες εκείνες τις μνήμες που όσοι σχεδιάζουν το νέο προφίλ του πρώην πρωθυπουργού θα ήθελαν απεγνωσμένα να ξεχαστούν. Γιατί όσα νέα λογότυπα κι αν εμφανιστούν, όσες «επανεκκινήσεις» κι αν πλασαριστούν, όσο κι αν επιχειρείται να ξαναβαφτεί η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ με χρώματα «προοδευτικής εναλλακτικής», υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: ο κόσμος θυμάται.
Θυμάται τα ΜΑΤ στις πορείες. Τα χημικά στις πλατείες. Τις εκκενώσεις καταλήψεων. Την καταστολή ντυμένη με αριστερή φρασεολογία. Θυμάται ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» κατέληξε να λειτουργεί σαν μια απολύτως συστημική διαχείριση της εξουσίας, με όλο το αναγκαίο αστυνομικό συμπλήρωμα.
Και σαν να μην έφτανε η φονική ατάκα, ήρθε και η μουσική επιλογή να απογειώσει το σκηνικό. Γιατί στο βίντεο ακούγεται το ιστορικό:
«Τούτοι οι μπάτσοι που ’ρθαν τώρα, τι γυρεύουν τέτοια ώρα…»
Εκεί πλέον το τρολάρισμα μετατράπηκε σε πολιτικό performance. Διότι χρειάζεται πραγματικά ιδιαίτερη πολιτική διαδρομή για να επιχειρείς να επανεμφανιστείς σαν φορέας «ελπίδας» και «προοδευτικής διεξόδου», αλλά το πρώτο πράγμα που να έρχεται στον κόσμο στο μυαλό να είναι οι κλούβες των ΜΑΤ.
Η ειρωνεία είναι σχεδόν ποιητική. Ένα πολιτικό σχέδιο που διαφημίζεται ως νέο ξεκίνημα, να κουβαλά τόσο βαριά τη μνήμη της καταστολής ώστε να αρκούν λίγες νότες κι ένα σύνθημα για να γκρεμιστεί ολόκληρη η επικοινωνιακή βιτρίνα.
Τελικά, η ΚΝΕ δεν έκανε απλώς σάτιρα. Υπενθύμισε ότι η πολιτική μνήμη, όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να τη θολώσουν με επικοινωνιακά κόλπα και πολιτικά lifting, παραμένει πεισματάρα. Και καμιά φορά επιστρέφει με τον πιο απολαυστικά σαρκαστικό τρόπο.
0 Comments