Υπάρχουν στιγμές που η ίδια η πολιτική πραγματικότητα διαλύει με πάταγο τα αφηγήματα που επί χρόνια κατασκευάζει η εξουσία. Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την υπόθεση Novartis.

Οι ίδιοι άνθρωποι που μας έλεγαν ότι επρόκειτο για «τη μεγαλύτερη σκευωρία από συστάσεως του ελληνικού κράτους», έχουν μετατρέψει τη δημόσια σφαίρα σε πεδίο εμφυλίου. Δεν καταγγέλλει η Αριστερά τη Δεξιά. Δεν καταγγέλλει η αντιπολίτευση την κυβέρνηση. Καταγγέλλονται μεταξύ τους οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποφάσισε να βγάλει στη φόρα όσα -κατά τον ίδιο- γνώριζε για τον Μάριο Σαλμά. Υποστήριξε ότι ο πρώην υπουργός της ΝΔ επιχείρησε το 2016 να εμφανιστεί στις αμερικανικές αρχές ως προστατευόμενος μάρτυρας («Whistleblower B») στην υπόθεση Novartis, ελπίζοντας να εισπράξει μέρος της χρηματικής ανταμοιβής που προβλέπεται στις ΗΠΑ για όσους συμβάλλουν στην αποκάλυψη μεγάλων οικονομικών σκανδάλων. Και συνέχισε λέγοντας ότι οι αμερικανικές αρχές απέρριψαν την προσπάθειά του ως αναξιόπιστη.

Δεν σταμάτησε όμως εκεί.

Ο υπουργός Υγείας προχώρησε σε μια ακόμη βαρύτατη καταγγελία, η οποία προκαλεί εύλογα ερωτήματα. Όπως ισχυρίστηκε:

«…το χρέος του ΣΥΡΙΖΑ στο πρόσωπό του παρέμεινε για τις υπηρεσίες που τους είχε προσφέρει εναντίον της Νέας Δημοκρατίας. Του το ξεπλήρωσαν λίγο πριν εγκαταλείψουν την εξουσία, με μία σκανδαλώδη απόφαση του Δ.Σ. του ΕΟΠΥΥ, όπου του έσβησαν οφειλή ύψους 176.677,07 ευρώ προς τον ΕΟΠΥΥ, από μία δυσώδη μεθόδευση για κάποιου τύπου φωτογραφικές -όπως κρίθηκαν αργότερα- υπηρεσίες του».

Πρόκειται για έναν εξαιρετικά σοβαρό ισχυρισμό. Αν ο Άδωνις Γεωργιάδης διαθέτει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι μια κυβέρνηση διέγραψε οφειλή σχεδόν 177.000 ευρώ ως πολιτικό αντάλλαγμα, τότε δεν αρκούν οι αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα ούτε οι τηλεοπτικές εμφανίσεις. Οφείλει να καταθέσει τα στοιχεία αυτά στη Δικαιοσύνη και να ζητήσει την πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης.

Αν, αντίθετα, δεν μπορεί να αποδείξει τους ισχυρισμούς του, τότε προκύπτει ένα εξίσου σοβαρό ζήτημα: ένας εν ενεργεία υπουργός εξαπολύει δημόσιες καταγγελίες περί πολιτικής συναλλαγής και «ξεπληρώματος υπηρεσιών», χωρίς να τις συνοδεύει με δικαστικά τεκμηριωμένα στοιχεία.

Από την άλλη πλευρά, ο Μάριος Σαλμάς δεν έμεινε άφωνος. Ανταπάντησε με καταγγελίες για σχέσεις του Άδωνι Γεωργιάδη με τον Κωνσταντίνο Φρουζή, για επαφές με προστατευόμενους μάρτυρες και για παρασκηνιακές επικοινωνίες που μέχρι χθες η Νέα Δημοκρατία χαρακτήριζε… αποκυήματα φαντασίας.

Και κάπου εδώ καταρρέει οριστικά το αφήγημα της «σκευωρίας». Γιατί όταν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της παράταξης που το επινόησε αλληλοκατηγορούνται με τέτοια ένταση και με τόσο βαριές καταγγελίες, γίνεται φανερό ότι το πρόβλημα δεν είναι η Αριστερά. Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα στο ίδιο το σύστημα εξουσίας.

Το πιο ειρωνικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, που μέχρι χθες συμπορευόταν με τη Νέα Δημοκρατία στην υπεράσπιση της θεωρίας περί «σκευωρίας», σήμερα αξιοποιεί τις καταγγελίες Σαλμά για να ζητήσει την παραίτηση του Άδωνι Γεωργιάδη.

Όσο για τον ελληνικό λαό, αυτός εξακολουθεί να πληρώνει τον λογαριασμό. Με ένα Εθνικό Σύστημα Υγείας που υποφέρει από τις ελλείψεις, με πανάκριβα φάρμακα και με ένα πολιτικό προσωπικό που αντί να λογοδοτεί για όσα συνέβησαν, ανταλλάσσει φακέλους, SMS και αλληλοκατηγορίες.

Τελικά, ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία της υπόθεσης να είναι ότι το αφήγημα περί «σκευωρίας» δεν το γκρεμίζει η Αριστερά. Το γκρεμίζουν μόνοι τους, καθημερινά, οι ίδιοι οι εμπνευστές του.