Εφυγε από τη ζωή το πρωί της 18ης Ιούνη 2026, σε ηλικία 107 ετών, μια εμβληματική μορφή του κομμουνιστικού κόμματος. Ετσι, η Ικαρία και ο ελληνικός λαός αποχαιρετούν έναν από τους τελευταίους ζωντανούς μάρτυρες της μεγάλης εποχής του αντάρτικου του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
Ο Ζαχαρίας Πυρούδης δεν ήταν απλώς ένας μαχητής. Ήταν σύμβολο αντοχής, ταξικής συνείδησης και αταλάντευτης πίστης στα ιδανικά του κομμουνισμού.
Γεννημένος το 1920 στην Ικαρία, γνώρισε από πολύ νωρίς την ταξική πάλη. Αποβλήθηκε από το Γυμνάσιο Ευδήλου επειδή ασπάστηκε τις ιδέες του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Εργάστηκε σκληρά – στα καμίνια, ως καρβουνιάρης, ως σερβιτόρος στην Αθήνα – χωρίς ποτέ να κόψει τον δεσμό του με το νησί του.
Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βρισκόταν στην Ικαρία. Στον Εμφύλιο, στα 26 του χρόνια, κλήθηκε για θητεία, τραυματίστηκε από νάρκη στον Θεσσαλικό κάμπο και, όταν πήρε αναρρωτική άδεια, αρνήθηκε να επιστρέψει στο στρατό του εχθρού. Βγήκε στο βουνό, εντάχθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας στην Ικαρία.
Κηρύχθηκε λιποτάκτης, καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, συνελήφθη και η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Πέρασε δύο χρόνια στη Μακρόνησο, υπέστη διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες και βασανιστήρια.
Δεν λύγισε. Δεν πρόδωσε. Δεν αποκήρυξε. Παρέμεινε κομμουνιστής σε όλη του τη ζωή, ακόμα και στις πιο σκοτεινές περιόδους της μεταπολεμικής αντίδρασης, ακόμα και μετά τις διασπάσεις και τις δυσκολίες που γνώρισε το κίνημα.
Μέχρι τα βαθιά γεράματά του ήταν παρών. Δεν έλειπε από τα εκλογικά τμήματα, ψήφιζε περήφανα ΚΚΕ και Λαϊκή Συσπείρωση, ακόμα και στα 104 του χρόνια.
Τον Μάη του 2025, στη συγκινητική συνάντησή του με τον Γενικό Γραμματέα του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στην Πλαγιά, με διαύγεια μυαλού διηγήθηκε ιστορίες από το αντάρτικο και του χάρισε ένα αυτοσχέδιο δίστιχο:
«Κουράγιο Κουτσούμπα και προχώρα, σιγά σιγά θα ξυπνήσει όλη η χώρα».
Ο αποχαιρετισμός του Ζαχαρία Πυρούδη θα γίνει την Κυριακή 21 Ιούνη 2026, στις 13:00, στην εκκλησία της Πλαγιάς Ικαρίας.
Η γενιά των ανταρτών του ΔΣΕ φεύγει. Μαζί της φεύγει ένα κομμάτι της πιο ηρωικής σελίδας της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Μένει όμως η παρακαταθήκη τους: η αδιάλλακτη αντίσταση στην ταξική αδικία, η πίστη ότι ο κόσμος μπορεί και πρέπει να αλλάξει, η αφοσίωση στο όραμα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.
Αιωνία του η μνήμη.
Το παράδειγμά του, φωτεινό.
Αθάνατος!!!
Αυτά τα παραδείγματα είναι παρακαταθήκη για τη νέα γενιά.