Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία καλείται να απαντήσει σε ένα απλό αλλά αμείλικτο ερώτημα: θα υπερασπιστεί τη ζωή και τα δικαιώματα ή θα παρακολουθήσει αδιάφορα μια προαναγγελθείσα τραγωδία;
Η ανακοίνωση των θεραπόντων ιατρών του απεργού πείνας Αριστοτέλη Χαντζή δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνειών. Μετά από 140 ημέρες απεργίας πείνας, η κατάσταση της υγείας του χαρακτηρίζεται βαρύτατη και διαρκώς επιδεινούμενη. Οι συνεχείς επιπλοκές καθιστούν την κατάστασή του απειλητική για τη ζωή, ενώ οι γιατροί διατυπώνουν μια προειδοποίηση που συγκλονίζει: «Η μη ικανοποίηση των αιτημάτων άμεσα ισοδυναμεί με καταδίκη σε θάνατο».
Δεν πρόκειται για πολιτικό σύνθημα. Δεν είναι μια υπερβολή αλληλεγγύης. Είναι η επιστημονική εκτίμηση των γιατρών που παρακολουθούν καθημερινά έναν άνθρωπο να βρίσκεται στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου.
Κι όμως, μπροστά σε αυτή τη δραματική πραγματικότητα, η κυβέρνηση εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Σαν να μην υπάρχει ένας άνθρωπος που κινδυνεύει άμεσα να χάσει τη ζωή του. Σαν να μην έχει αναπτυχθεί ένα πλατύ κύμα συμπαράστασης με χιλιάδες υπογραφές και δεκάδες παρεμβάσεις από συλλογικότητες, φορείς και απλούς πολίτες που ζητούν να δοθεί λύση.
Η πιθανότητα να καταγραφεί ο πρώτος νεκρός απεργός πείνας στην Ελλάδα δεν αποτελεί πλέον ένα μακρινό ή θεωρητικό ενδεχόμενο. Βρίσκεται μπροστά μας. Και μαζί της τίθεται το ερώτημα των πολιτικών ευθυνών. Γιατί όταν οι αρμόδιοι έχουν πλήρη γνώση του κινδύνου και επιλέγουν την αδράνεια, τότε δεν μπορούν αργότερα να επικαλεστούν άγνοια.
Η ζωή του Αριστοτέλη Χαντζή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως παράπλευρη απώλεια μιας πολιτικής επιλογής. Η άμεση ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του δεν είναι μόνο ζήτημα ανθρωπισμού. Είναι ζήτημα σεβασμού της ανθρώπινης ζωής και στοιχειώδους δημοκρατικής ευθύνης.
Αύριο ίσως να είναι αργά. Και τότε κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν γνώριζε. Οι προειδοποιήσεις έχουν διατυπωθεί με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Η ευθύνη βαραίνει πλέον αποκλειστικά αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να αποτρέψουν το μοιραίο και εξακολουθούν να μην το πράττουν.
0 Comments