Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που ενοχλούνται από την αδικία.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που ενοχλούνται μόνο όταν η αδικία στρέφεται εναντίον των ισχυρών.

Ο Κώστας Γιαννακίδης και ο Ηλίας Κανέλλης φαίνεται πως ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία.

Όταν οι ακτιβιστές του Global Sumud Flotilla επέστρεψαν από την ισραηλινή κράτηση καταγγέλλοντας εξευτελισμούς, ψυχολογική βία, ξυλοδαρμούς, στέρηση νερού και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, οι δύο τιμητές της δημοκρατίας δεν βρήκαν χώρο ούτε για μια αράδα. Ούτε μια λέξη που να ζητά διερεύνηση των καταγγελιών. Ούτε μια υποψία ευαισθησίας. Λες και δεν συνέβη απολύτως τίποτα.

Η σιωπή τους δεν ήταν δημοσιογραφική αβλεψία.

Ήταν πολιτική επιλογή.

Γιατί όταν ο θύτης είναι το κράτος του Ισραήλ, η πένα βαραίνει, οι λέξεις στερεύουν και η «αντικειμενικότητα» μετατρέπεται σε βολική αφωνία.

Αρκούσε, όμως, ο Ρουβίκωνας να πραγματοποιήσει μια «αντισιωνιστική περιπολία» στη Θεσσαλονίκη για να ξαναβρούν τη φωνή τους.

Και τι φωνή…

Ο Κώστας Γιαννακίδης έφτασε να συνδέει μια πολιτική παρέμβαση με τα πιο σκοτεινά εγκλήματα της Κατοχής, επιστρατεύοντας το Ολοκαύτωμα, τα αντιεβραϊκά πογκρόμ και κάθε ιστορικό συμβολισμό που θα μπορούσε να προκαλέσει αποστροφή.

Ο Ηλίας Κανέλλης δεν έμεινε πίσω. Στις στήλες των «Νέων» ανακάλυψε μια «επικοινωνιακή ΟΠΛΑ ή 17 Νοέμβρη», είδε «κυνηγητό Εβραίων», «μαύρα μπλουζάκια», «ναζιστικά πογκρόμ» και κάθε πιθανό εφιάλτη που μπορούσε να χωρέσει σε ένα άρθρο γνώμης.

Η υπερβολή δεν ήταν ατύχημα.

Ήταν η συνειδητή προσπάθεια να ταυτιστεί η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη με τον αντισημιτισμό.

Πρόκειται για ένα παλιό, φθαρμένο αλλά ιδιαίτερα χρήσιμο επικοινωνιακό τέχνασμα. Όποιος καταγγέλλει την πολιτική του ισραηλινού κράτους βαφτίζεται περίπου ύποπτος αντισημίτης. Όποιος μιλά για τη Γάζα, πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι δεν είναι… ναζί.

Έτσι λειτουργεί η προπαγάνδα.

Δεν απαντά στα επιχειρήματα. Δαιμονοποιεί αυτόν που τα διατυπώνει.

Το εντυπωσιακό είναι ότι οι ίδιοι άνθρωποι που βλέπουν παντού «πογκρόμ» όταν διαδηλώνουν αλληλέγγυοι στην Παλαιστίνη, δεν έδειξαν την παραμικρή αγωνία για τις καταγγελίες όσων βρέθηκαν στα χέρια των ισραηλινών αρχών.

Καμία οργή.

Καμία αγανάκτηση.

Καμία απαίτηση να δοθούν απαντήσεις.

Μόνο σιωπή.

Μια σιωπή που ακούγεται πιο δυνατά από χίλια άρθρα.

Γιατί η δημοσιογραφία δεν αποκαλύπτεται μόνο από όσα γράφει.

Αποκαλύπτεται κυρίως από όσα επιλέγει να θάψει.

Ο Γιαννακίδης και ο Κανέλλης δεν είναι υποχρεωμένοι να συμφωνούν με τον Ρουβίκωνα.

Είναι όμως υποχρεωμένοι, αν θέλουν να επικαλούνται τη δημοσιογραφική δεοντολογία, να δείχνουν την ίδια ευαισθησία απέναντι σε κάθε παραβίαση δικαιωμάτων, ανεξάρτητα από το ποιος την διαπράττει.

Όταν η πένα μετατρέπεται σε ασπίδα των ισχυρών και σε ρόπαλο απέναντι στους αδύναμους, παύει να υπηρετεί την ενημέρωση.

Υπηρετεί την εξουσία.

Και αυτό δεν είναι δημοσιογραφία.

Είναι πολιτική στράτευση με δημοσιογραφική ταυτότητα.

Υ.Γ. Στη δημοσιογραφία υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι πιο αποκαλυπτική από τα πρωτοσέλιδα. Ιδίως όταν οι «υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» χάνουν ξαφνικά τη φωνή τους κάθε φορά που στο εδώλιο των καταγγελιών βρίσκεται το κράτος του Ισραήλ.