Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Σιγά που θα έλειπε ο Πρετεντεράκος από το μαύρο δημοσιογραφικό μέτωπο που στήθηκε εναντίον του Ρουβίκωνα, με αφορμή την παρουσία μελών του σε μια αντισιωνιστική περιπολία στη Θεσσαλονίκη. Για μια ακόμη φορά κάνει αυτό που γνωρίζει καλύτερα: κατασκευάζει έναν βολικό εχθρό, για να μη συζητηθεί η πραγματικότητα.

Στο σημερινό του άρθρο επιχειρεί να ταυτίσει τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό. Πρόκειται για μια παλιά πολιτική και ιδεολογική απάτη, που χρησιμοποιείται συστηματικά από την κυβέρνηση Νετανιάχου και τους απολογητές της: όποιος καταγγέλλει τα εγκλήματα του ισραηλινού κράτους βαφτίζεται αυτομάτως αντισημίτης.

Μας γράφει στην εισαγωγή του ρυπαρογραφήματός του:

«Το καλαμπούρι με τους ομοιόμορφα μαυροντυμένους διαδηλωτές που παρελαύνουν και εκφοβίζουν τις γειτονιές ή τους τουρίστες δεν είναι ακριβώς καλαμπούρι… Κάπως έτσι φούντωσαν κατά τον Μεσοπόλεμο όλοι οι αντισημίτες τραμπούκοι… Ξεκίνησαν σαν νούμερα και κατέληξαν δεσμοφύλακες στο Άουσβιτς».

Ακου, Πρετεντεράκο:

Το καλαμπούρι δεν είναι οι μαυροντυμένοι διαδηλωτές με τις παλαιστινιακές σημαίες. Καλαμπούρι είναι να παρουσιάζεις ως «προθάλαμο του Άουσβιτς» μια διαδήλωση εναντίον ενός πολέμου που έχει αφανίσει ολόκληρες οικογένειες, έχει ισοπεδώσει τη Γάζα και έχει μετατρέψει νοσοκομεία, σχολεία και καταυλισμούς προσφύγων σε στόχους βομβαρδισμών.

Το τραγικό είναι ότι αυτή η προπαγάνδα δημοσιεύεται στις σελίδες των «ΝΕΩΝ» και όχι σε κάποιο φυλλάδιο ακροδεξιάς σέχτας. Όταν η πολιτική προπαγάνδα ντύνεται με τον μανδύα της «σοβαρής δημοσιογραφίας», γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη.

Η ιστορική σου αναλογία αποτελεί προσβολή στη μνήμη των θυμάτων του ναζισμού. Οι Εβραίοι του Άουσβιτς δεν ήταν κατοχικός στρατός με την ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιοχής. Δεν διέθεταν F-35, πυραύλους ακριβείας και πυρηνικό οπλοστάσιο. Ήταν άοπλοι άνθρωποι που εξοντώθηκαν επειδή ήταν Εβραίοι.

Σήμερα, αντίθετα, ο ισραηλινός στρατός διεξάγει μια εκστρατεία συλλογικής τιμωρίας απέναντι σε έναν ολόκληρο λαό. Υπουργοί της κυβέρνησης Νετανιάχου έχουν χαρακτηρίσει τους Παλαιστίνιους «ανθρώπινα ζώα», έχουν ζητήσει την ολοκληρωτική καταστροφή της Γάζας και τον εκτοπισμό του πληθυσμού της.

Αυτό δεν είναι μια αφηρημένη συζήτηση περί «σιωνισμού». Είναι συγκεκριμένη κρατική πολιτική, που καταγγέλλεται από διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, από Εβραίους αντισιωνιστές, από Ισραηλινούς πανεπιστημιακούς, πρώην στρατιωτικούς και χιλιάδες πολίτες μέσα στο ίδιο το Ισραήλ.

Η προσπάθεια να ταυτιστεί ο αντισιωνισμός με τον αντισημιτισμό είναι τόσο παλιά όσο και βολική. Ο αντισημιτισμός είναι το μίσος απέναντι στους Εβραίους ως ανθρώπους και ως θρησκευτική ή εθνοτική κοινότητα. Ο αντισιωνισμός είναι πολιτική αντίθεση σε μια συγκεκριμένη κρατική ιδεολογία και στις επιλογές ενός συγκεκριμένου κράτους.

Υπάρχουν Εβραίοι αντισιωνιστές εδώ και δεκαετίες. Υπάρχουν οργανώσεις όπως η Jewish Voice for Peace, υπάρχουν ιστορικοί, διανοούμενοι, καλλιτέχνες και επιζώντες του Ολοκαυτώματος που έχουν καταγγείλει τις πολιτικές του ισραηλινού κράτους. Είναι κι αυτοί αντισημίτες;

Και συνεχίζει ο Πρετεντεράκος με τις γνωστές «εξυπναδούλες» επιπέδου Σεφερλή:

«Δεν θα μάθουμε στους τραμπούκους γράμματα. Ας ανοίξουν και κανένα βιβλίο. Αυτά όμως τα περί “ανθρωπιστικού αντισιωνισμού”… ας τα κρατήσουν για καμία ημερίδα βετεράνων των Einsatzgruppen-SS».

Ας ανοίξουμε λοιπόν τα βιβλία.

Ο σιωνισμός γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως πολιτικό εθνικιστικό κίνημα, μέσα στις συνθήκες του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού. Η υλοποίησή του στην Παλαιστίνη συνδέθηκε με μια διαδικασία εποικισμού που οδήγησε στον εκτοπισμό εκατοντάδων χιλιάδων Παλαιστινίων. Αυτή είναι ιστορία. Δεν είναι σύνθημα.

Αν ίσχυε η «Πρετεντέρεια λογική», τότε αντισημίτες θα έπρεπε να θεωρούνται χιλιάδες Εβραίοι σε όλο τον κόσμο, από επιζώντες του Ολοκαυτώματος μέχρι πανεπιστημιακοί, ιστορικοί, καλλιτέχνες και οργανώσεις που καταγγέλλουν καθημερινά τις πολιτικές της κυβέρνησης Νετανιάχου.

Ακόμη και μέσα στο ίδιο το Ισραήλ, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν εναντίον της κυβέρνησής του. Πρώην στρατηγοί, διπλωμάτες και ακαδημαϊκοί μιλούν δημόσια για εγκλήματα πολέμου. Είναι κι αυτοί «αντισημίτες»;

Ο Πρετεντέρης επικαλείται το Άουσβιτς και τις μονάδες εξόντωσης των SS, λες και η επίκληση του Ολοκαυτώματος αρκεί για να απαγορευτεί κάθε κριτική στην κυβέρνηση του Ισραήλ.

Ακου, λοιπόν, «υπηρέτη όλων των αφεντάδων» — όπως εύστοχα σε είχε χαρακτηρίσει κάποτε ο Ριζοσπάστης:

Κανείς δημοκράτης δεν ξεχνά το Άουσβιτς. Ακριβώς όμως επειδή δεν το ξεχνά, δεν μπορεί να αποδέχεται ότι η μνήμη του χρησιμοποιείται ως πολιτική ασπίδα για να δικαιολογούνται ο λιμός, οι μαζικοί βομβαρδισμοί, οι εκτοπισμοί αμάχων και η καταστροφή μιας ολόκληρης κοινωνίας στη Γάζα.

Η επίκληση του Ολοκαυτώματος δεν αποτελεί λευκή επιταγή για οποιαδήποτε κυβέρνηση του Ισραήλ.

Υπάρχει όμως και ένα μικρό πρόβλημα για τον Πρετεντέρη.

Η πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα δεν βλέπουμε τάγματα εφόδου να επιτίθενται σε Εβραίους. Βλέπουμε χιλιάδες ανθρώπους να διαδηλώνουν επειδή επί σχεδόν δύο χρόνια παρακολουθούν καθημερινά εικόνες βομβαρδισμένων νοσοκομείων, νεκρών παιδιών, πεινασμένων οικογενειών και μιας πρωτοφανούς ανθρωπιστικής καταστροφής.

Αντί να απαντήσει στην ουσία αυτής της αγανάκτησης, ο αρθρογράφος επιλέγει να την ποινικοποιήσει.

Και κάτι τελευταίο.

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων δεν είναι αντισημιτισμός.

Η καταγγελία εγκλημάτων πολέμου δεν είναι αντισημιτισμός.

Η απαίτηση να σταματήσει η σφαγή αμάχων δεν είναι αντισημιτισμός.

Αντισημιτισμός είναι το μίσος απέναντι στους Εβραίους επειδή είναι Εβραίοι. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πολιτική κριτική απέναντι σε μια κυβέρνηση που βομβαρδίζει έναν λαό. Όποιος συγχέει εσκεμμένα αυτές τις δύο έννοιες δεν υπερασπίζεται ούτε τη δημοκρατία ούτε τη μνήμη του Ολοκαυτώματος. Χρησιμοποιεί το Ολοκαύτωμα ως πολιτικό εργαλείο για να φιμώσει κάθε αντίθετη φωνή.

Υ.Γ: Η καταπολέμηση του αντισημιτισμού είναι υπόθεση κάθε δημοκράτη. Το ίδιο όμως και η καταπολέμηση της ισλαμοφοβίας, του αντιπαλαιστινιακού ρατσισμού και κάθε μορφής συλλογικής στοχοποίησης. Η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί να είναι επιλεκτική. Όταν γίνεται επιλεκτική, παύει να είναι υπεράσπιση δικαιωμάτων και μετατρέπεται σε πολιτική προπαγάνδα.

Υ.Γ2: Ποτέ δεν μάθαμε τι ακριβώς συνέβη στην μυστική συνάντηση Τσίπρα και Σταύρου Ψυχάρη. Τότε ανάμεσα στα πολλά που κυκλοφόρησαν ήταν κι αυτό που έγραψε ο Κώστας Βαξεβάνης. 
Παρουσιάζει τον τότε ισχυρό άντρα του ΔΟΛ να λέει στον τότε πρωθυπουργό: “θες να σου φέρω τον Πρετεντέρη να σου κάνει μια τούμπα;”. Και ενώ αυτό το στιγμιότυπο της συνάντηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ με τον εκδότη, κυκλοφόρησε πλατιά, ο Πρετεντεράκος δεν τόλμησε να ψελλίσει το παραμικρό. Αποδέχτηκε δηλαδή ότι είναι ένας κλόουν που κάνει δημόσιες τούμπες όταν του ζητήσει το αφεντικό του.