Να παραθέσουμε από τα σημερινά ΝΕΑ το σχόλιο της Τζίνας Μοσχολιού και ένα απόσπασμα από το άρθρο, στο ίδιο έντυπο, του Μιχάλη Μητσού, που ασχολούνται με το ίδιο θέμα.

Η ασφάλεια και το καθήκον

Η προσπάθεια να φιλτράρει κανείς την προσφυγή του Αντώνη Σαμαρά στη Δικαιοσύνη μέσα από το πρίσμα της όποιας πολιτικής ή προσωπικής άποψης έχει γι’ αυτόν, είναι μια αθλιότητα, όχι απέναντι στο πρόσωπο, αλλά στην εθνική ασφάλεια και την έννομη τάξη.

Τον Ιούλιο του 2024, η διάταξη του Αχιλλέα Ζήση έθεσε στο αρχείο το σκέλος της έρευνας των υποκλοπών που αφορούσε την ΕΥΠ και παρέπεμψε τους Ντίλιαν, Λαβράνο, Μπίτζιο και Χάρου για πλημμέλημα.

Στις 26 Φεβρουαρίου 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο καταδίκασε τους ιδιώτες του Predator και ζήτησε νέα έρευνα για κατασκοπεία. Στις 27 Απριλίου, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας την απέρριψε εσπευσμένα, αρνούμενος να παραλάβει νέα στοιχεία για θύματα με κρίσιμα χαρτοφυλάκια, τα οποία γνωστοποιήθηκαν και στον διάδοχό του, Ευάγγελο Μπακέλα.

Αυτή η διάταξη μπλόκαρε την έρευνα, πριν καν ανοίξει, γεγονός που δολίως αποκρύπτεται από κυβερνητικές δηλώσεις. Αυτό πυροδότησε την αντίδραση του πρώην πρωθυπουργού. Το επιχείρημα του Μαξίμου ότι «το θέμα συζητείται από το 2022» και ότι ο Σαμαράς «ήταν υποψήφιος το 2023», είναι προκλητικό. Αν ο Σαμαράς είχε κινηθεί προτού εξαντληθούν οι δικαστικές διαδικασίες, η κυβέρνηση θα τον εγκαλούσε για «αντιπολιτευσιακή συμπεριφορά» εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Το επιχείρημα είναι και ψευδές. Ο Σαμαράς έλαβε την επίσημη επιβεβαίωση της στοχοποίησής του από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα τον Ιούλιο του 2023, δηλαδή μετά τις εκλογές. Και είναι και ύποπτο. Μήπως η παραπομπή δικώνει; Έγινε γιατί υπουργοί και αξιωματούχοι δεν πήγαν στη Δικαιοσύνη για τη δική τους παρακολούθηση, όπως εκ του νόμου και εκ των θέσεών τους όφειλαν;

Αυτό που οφείλουμε να αξιολογήσουμε όσοι προτεραιοποιούμε το δίκαιο και την ασφάλεια, είναι ότι φτάσαμε στο σημείο ένας πρώην πρωθυπουργός να αναγκάζεται να προσφύγει δικαστικά μπας και καταφέρει να προκαλέσει τη στοιχειώδη έρευνα για τη διαπιστωμένη παρακολούθησή του, λίγους μήνες πριν παραγραφεί. Σε ποιο μέρος του κόσμου ιδιώτες θα παρακολουθούσαν πρωθυπουργό, δικαστές, αξιωματικούς και η Δικαιοσύνη θα αρνιόταν να ερευνήσει; Φτάσαμε στο σημείο, αντί να λέμε ότι έκανε το χρέος του, να έχουν το απύθμενο θράσος αυτοί που βαφτίζουν την κατασκοπεία «απλή υπόθεση ιδιωτών», να τον εγκαλούν κι από πάνω.

Αν αυτό δεν μας σοκάρει, τότε έχουμε χάσει κάθε πυξίδα. Έχουμε τελειώσει.

***

ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ ΗΡΘΑΝ οι μέλισσες – όπου τον ρόλο του φαντάσματος του παρελθόντος που αναστατώνει τη ζωή του πρωταγωνιστή υποδύεται ο Αντώνης Σαμαράς.

Στη χθεσινή αίτησή του τελευταίου προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να διερευνηθεί η παρακολούθησή του με το Predator, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε με μια μνημειώδη γκάφα. Θέλοντας να εκθέσει ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αλλότρια κίνητρα, ο Παύλος Μαρινάκης τού θύμισε ότι ήταν υποψήφιος με τη ΝΔ το 2023, έναν χρόνο δηλαδή αφότου άρχισε να συζητείται η υπόθεση των υποκλοπών. Μα ο Σαμαράς δεν κατήγγειλε ότι τον παρακολουθούσε η ΕΥΠ, ώστε να ευσταθεί ότι έπρεπε να έχει αυτονομηθεί από τότε, για το Predator μιλάει, που σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα ήταν ένα παιχνίδι στα χέρια κάποιων διεστραμμένων ιδιωτών.

ΑΚΟΜΗ, ΟΜΩΣ, κι αν είχε τις υποψίες του και για προφανείς λόγους τις έκρυψε, όπως και άλλα στελέχη της ΝΔ, δεν δικαιούται να ζητήσει σήμερα να μάθει γιατί τον παρακολουθούσαν; Κι αν είναι προφανές ότι η κίνησή του σχετίζεται με την ίδρυση του κόμματός του, δεν θα ήθελε η κυβέρνηση να τον αφοπλίσει κάνοντας ό,τι μπορεί για να διαλευκανθεί αυτή η δυσωδής υπόθεση;