Τώρα γράφτηκε άλλη μία σπουδαία σελίδα στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλευτισμού. Η 29χρονη Μυρτώ Κοροβέση ανακοίνωσε ότι παραιτείται από τους «Δημοκράτες» του Στέφανου Κασσελάκη, μόλις κατέλαβε την έδρα του παραιτηθέντος βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Καραμέρου και βρέθηκε  από σπόντα βουλευτής..

Μην το υποτιμάτε. Δεν είναι εύκολο πράγμα να προλάβεις, πριν κλείσεις τα τριάντα, να περάσεις από τόσες πολιτικές μεταμορφώσεις, ώστε να μιλάς με το ύφος βετεράνου της Μεταπολίτευσης.

Στην ανάρτησή της στο Facebook εξηγεί ότι η απόφαση ήταν προϊόν «πολλής σκέψης» και, κυρίως, «βαθύτατου και χρόνιου προβληματισμού».

Χρόνιου.

Στα 29 της.

Αν συνεχίσει με αυτούς τους ρυθμούς, στα σαράντα θα γράφει τα απομνημονεύματά της σε δώδεκα τόμους με τίτλο «Πενήντα χρόνια πολιτικών αναζητήσεων».

Η βουλευτής μάς ενημερώνει επίσης ότι οι «Δημοκράτες» εξέπεμπαν εξαρχής «συγκεχυμένη πολιτική κατεύθυνση».

Τώρα το κατάλαβε.

Όχι όταν έγινε αντιπρόεδρος.

Τώρα.

Προφανώς η πολιτική πυξίδα χρειάστηκε αρκετούς μήνες για να… φορτίσει.

Βέβαια, δεν είναι η μόνη που ανακάλυψε ξαφνικά ότι ο βασιλιάς ήταν γυμνός.

Ο Μιχάλης Χουρδάκης πρόλαβε ήδη να δει το φως το αληθινό προς το ΠαΣοΚ.

Η Θοδώρα Τζάκρη, μέχρι χθες η πιο ένθερμη υπερασπίστρια του Κασσελάκη, ανακάλυψε επίσης ότι δεν μπορεί να συνεχίσει άλλο μαζί του.

ΣΥΡΙΖΑ, Κασσελάκης, ΠαΣοΚ…

Μία συνεχής υπηρεσία μεταφορών.

Οι επιβάτες αλλάζουν λεωφορείο με την άνεση που άλλοι αλλάζουν γραμμή στο μετρό.

Κάθε μεταγραφή συνοδεύεται από τις ίδιες βαρύγδουπες δηλώσεις:

«Ολοκληρώνεται ένας κύκλος.»

«Μετά από βαθύ προβληματισμό…»

«Οι αξίες μου…»

«Η πολιτική ευθύνη…»

Και κάπου εκεί περιμένουμε να εμφανιστεί και η κλασική φράση περί «δύσκολης αλλά αναγκαίας απόφασης», γιατί χωρίς αυτήν δεν ολοκληρώνεται σωστά το τελετουργικό της πολιτικής μετακίνησης.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο πεζή.

Δεν αλλάζουν ιδεολογία.

Δεν αλλάζουν στρατόπεδο.

Δεν εγκαταλείπουν την αστική πολιτική.

Απλώς αλλάζουν λογότυπο.

Πρόκειται για τη γνωστή αγορά πολιτικών στελεχών, όπου οι ιδέες έχουν μικρότερη διάρκεια ζωής από τις κομματικές κάρτες μέλους και η «συνείδηση» προσαρμόζεται με αξιοθαύμαστη ευελιξία στις δημοσκοπήσεις και στους συσχετισμούς.

Το πιο απολαυστικό είναι ότι κάθε μετακίνηση παρουσιάζεται περίπου ως πράξη αυτοθυσίας.

Λες και οι άνθρωποι εγκαταλείπουν χαρακώματα.

Στην πραγματικότητα αλλάζουν απλώς γραφείο.

Και πάντα μέσα στο ίδιο οικοδόμημα.

Γιατί είτε λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, είτε «Δημοκράτες», είτε ΠαΣοΚ, ο προορισμός παραμένει ο ίδιος: η διαχείριση του ίδιου συστήματος με διαφορετικό λογότυπο και διαφορετικό χρώμα στις αφίσες.

Η κ. Κοροβέση, λοιπόν, «ολοκλήρωσε έναν σημαντικό κύκλο».

Να της ευχηθούμε ολόψυχα… καλό τον επόμενο.

Με τους ρυθμούς που εξελίσσονται τα πράγματα, δεν αποκλείεται σύντομα να μας ανακοινώσει —πάλι μετά από «βαθύτατο και χρόνιο προβληματισμό»— την έναρξη ενός ακόμη. Γιατί, όπως φαίνεται, στην αστική πολιτική οι κύκλοι δεν κλείνουν ποτέ. Απλώς αλλάζουν… ταμπέλα.