«Σήμερα έχασα τον γιο μου σε ένα από τα ελικόπτερα. Δεν γύρισε σπίτι. Θα σας πάω γαμιώντας μέχρι να κλείσω τα μάτια μου. Θα σας κυνηγάω και από το τάφο μου», έγραψε στο f/b ο χαροκαμένος πατέρας του πιλότου, που έχασε την ζωή του.
Δεν είναι μια ακόμη ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα. Είναι η κραυγή ενός πατέρα που μέσα σε λίγες λέξεις συμπύκνωσε ό,τι δεν μπορεί να αποδώσει κανένα ρεπορτάζ, καμία επίσημη ανακοίνωση, κανένα συλλυπητήριο μήνυμα. Είναι η φωνή ενός ανθρώπου που αποχαιρετά το παιδί του και ταυτόχρονα ορκίζεται πως δεν θα επιτρέψει να σκεπαστεί η αλήθεια από τη σιωπή.
Ο γιος του έχασε τη ζωή του μαζί με τον Δανό πιλότο Ρούνε Κίνταλ, όταν τα δύο ελικόπτερα που επιχειρούσαν στην κατάσβεση της μεγάλης πυρκαγιάς συγκρούστηκαν. Πίσω από τους τίτλους των ειδήσεων και τους αριθμούς των θυμάτων βρίσκονται άνθρωποι, οικογένειες που διαλύθηκαν, γονείς που δεν θα ξαναδούν τα παιδιά τους να περνούν την πόρτα του σπιτιού.
Κάθε τέτοια τραγωδία γεννά ένα αμείλικτο ερώτημα: μπορούσε να είχε αποφευχθεί; Υπήρχαν οι αναγκαίες προϋποθέσεις ασφαλείας; Υπήρχε ο σωστός συντονισμός; Υπήρχε επαρκής σχεδιασμός για όσους ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους στη μάχη με τις φλόγες;
Οι απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν με γενικόλογες διαβεβαιώσεις ούτε με επικοινωνιακές διαχειρίσεις. Οφείλουν να δοθούν με πλήρη διερεύνηση, διαφάνεια και απόδοση ευθυνών όπου αυτές υπάρχουν. Γιατί οι ζωές αυτών των ανθρώπων δεν ήταν αναλώσιμες.
Η ανάρτηση αυτού του πατέρα δεν ζητά οίκτο. Απαιτεί δικαιοσύνη. Και υπενθυμίζει ότι πίσω από κάθε «επιχειρησιακή απώλεια» υπάρχει ένα άδειο δωμάτιο, μια οικογένεια που δεν θα συνέλθει ποτέ και μια πληγή που δεν κλείνει.
Το λιγότερο που οφείλει η κοινωνία είναι να μην αφήσει αυτή την κραυγή να χαθεί μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Γιατί όταν ένας πατέρας γράφει «δεν γύρισε σπίτι», δεν μιλά μόνο για το δικό του παιδί. Μας θυμίζει το βαρύ τίμημα που πληρώνουν όσοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, δίνοντας μάχη για να σωθούν ζωές, περιουσίες και δάση.
0 Comments