Η «ανάπτυξή» τους τελειώνει εκεί που αρχίζει η ζωή του λαού

Υπάρχουν στιγμές που οι αριθμοί μιλούν πιο δυνατά από οποιοδήποτε κυβερνητικό αφήγημα. Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, όπως παρουσιάζονται στο Δελτίο Οικονομικών Εξελίξεων της Alpha Bank, καταρρίπτουν με πάταγο το παραμύθι της δήθεν «ισχυρής ελληνικής οικονομίας».

Η Ελλάδα βρίσκεται στην προτελευταία θέση της Ευρωζώνης ως προς το ακαθάριστο διαθέσιμο εισόδημα ανά κάτοικο. Μόνο η Λετονία βρίσκεται χαμηλότερα. Και αν κάποιος πίστευε ότι πρόκειται για μια μεμονωμένη αρνητική επίδοση, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο αποκαρδιωτική: στον δείκτη του διάμεσου πλούτου των νοικοκυριών η χώρα μας βρίσκεται πέμπτη από το τέλος, αφήνοντας πίσω μόνο την Εσθονία, τη Λιθουανία, τη Λετονία και την Κροατία.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας που προσπαθούν να κρύψουν πίσω από τους πανηγυρισμούς για τους ρυθμούς ανάπτυξης, τα χρηματιστηριακά ρεκόρ και τις τουριστικές επιδόσεις. Δεκαπέντε και πλέον χρόνια μετά το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, ύστερα από αλλεπάλληλα μνημόνια, ατελείωτη λιτότητα, ιδιωτικοποιήσεις και διαρκή αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων, οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό.

Το διαθέσιμο εισόδημα συρρικνώνεται, οι μισθοί εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας, η ακρίβεια μετατρέπει ακόμη και τα βασικά αγαθά σε πολυτέλεια και η στέγη γίνεται άπιαστο όνειρο για χιλιάδες ανθρώπους. Την ίδια στιγμή, ο πλούτος συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερο στα χέρια μιας οικονομικής ολιγαρχίας που βλέπει τα κέρδη της να εκτοξεύονται.

Αυτή δεν είναι μια «παροδική δυσκολία». Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα ενός συστήματος που οργανώνει την οικονομία με γνώμονα την κερδοφορία του κεφαλαίου και όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Είτε οι κυβερνήσεις αυτοχαρακτηρίζονται «δεξιές», είτε «κεντρώες», είτε «αριστερές», όταν υπηρετούν την ίδια στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, το αποτέλεσμα για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία είναι κοινό: περισσότερη φτώχεια, περισσότερη ανασφάλεια, λιγότερα δικαιώματα.

Οι αριθμοί της Eurostat και της ΕΚΤ δεν αποτελούν απλώς μια στατιστική καταγραφή. Είναι η αποτύπωση μιας κοινωνίας όπου οι πολλοί παράγουν τον πλούτο και οι λίγοι τον καρπώνονται. Είναι η απόδειξη ότι η περίφημη «ανάπτυξη για όλους» δεν είναι παρά ένα επικοινωνιακό σύνθημα που καταρρέει μπροστά στην καθημερινότητα των εργαζομένων.

Όσο η οικονομία παραμένει δεμένη στις επιταγές της αγοράς, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του μεγάλου κεφαλαίου, η Ελλάδα θα εξακολουθεί να φιγουράρει στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης για την ευημερία των λαϊκών στρωμάτων, ακόμη κι αν οι δείκτες των επιχειρηματικών κερδών συνεχίζουν να καταγράφουν νέα υψηλά.

Η διέξοδος δεν θα έρθει από τις ίδιες πολιτικές που δημιούργησαν το πρόβλημα. Θα έρθει μόνο μέσα από τη συλλογική οργάνωση, την ταξική πάλη και τη διεκδίκηση μιας κοινωνίας όπου ο παραγόμενος πλούτος θα υπηρετεί τις ανάγκες αυτών που τον δημιουργούν και όχι τα κέρδη μιας προνομιούχας μειοψηφίας.