Αν υπάρχει ένας υπουργός που μπορεί να μετατρέψει ακόμη και μια δικαστική απόφαση σε… προϊόν δημιουργικής γραφής, αυτός είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Ο υπουργός Υγείας, στην αγωνιώδη προσπάθειά του να δικαιολογήσει τη χρήση των περίφημων «έξυπνων» γυαλιών της META, με τα οποία κυκλοφορεί καταγράφοντας εικόνα και ήχο σε δημόσιους χώρους, επιχείρησε να εμφανίσει τη συγκεκριμένη πρακτική ως απολύτως νόμιμη.

Μόνο που, σύμφωνα με την τεκμηριωμένη τοποθέτηση του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη  στην προσπάθειά του αυτή ο υπουργός φαίνεται να έκανε κάτι πολύ πιο σοβαρό: επικαλέστηκε την απόφαση 1422/2021 του Αρείου Πάγου και της απέδωσε περιεχόμενο που, όπως επισημαίνεται, δεν υπάρχει στο πραγματικό κείμενό της.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό «θαύμα».

Ο Γεωργιάδης παρουσίασε ως δήθεν δικαστικό σκεπτικό φράσεις που εμφανίζονται υπογραμμισμένες, προκειμένου να στηρίξει τον ισχυρισμό ότι η προσωπική του «αντικειμενική καταγραφή» γεγονότων μπορεί να πραγματοποιείται χωρίς τη συναίνεση των ανθρώπων που καταγράφονται.

Μόνο που, όπως καταγγέλλει ο Καμπαγιάννης, οι συγκεκριμένες φράσεις-κλειδιά δεν περιλαμβάνονται στην απόφαση του Αρείου Πάγου.

Με απλά λόγια: μια δικαστική απόφαση χρησιμοποιείται ως «πηγή», αλλά το επίμαχο περιεχόμενο που της αποδίδεται δεν βρίσκεται εκεί.

Αυτό δεν είναι απλώς ένα ακόμη κυβερνητικό «ατόπημα». Είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.

Γιατί όταν ένας υπουργός επικαλείται τη Δικαιοσύνη για να νομιμοποιήσει μια πρακτική που αφορά την καταγραφή πολιτών και εργαζομένων, τότε η ακρίβεια των όσων λέει δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, προσωπικών δεδομένων και προστασίας της προσωπικότητας. Και όταν, επιπλέον, μια δικαστική απόφαση εμφανίζεται να λέει πράγματα που —σύμφωνα με την καταγγελία— δεν λέει, τότε έχουμε μπροστά μας μια εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση πολιτικής παραπληροφόρησης.

Ο υπουργός μπορεί να έχει στη διάθεσή του «έξυπνα» γυαλιά. Αυτό που δεν μπορεί να έχει στη διάθεσή του είναι μια «έξυπνη» Δικαιοσύνη που θα προσαρμόζει τις αποφάσεις της στις ανάγκες της κυβερνητικής προπαγάνδας.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Δεν είναι φυσιολογικό ένας υπουργός να κυκλοφορεί καταγράφοντας ανθρώπους και, όταν καλείται να δώσει εξηγήσεις, να επιχειρεί να κρυφτεί πίσω από μια δικαστική απόφαση. Δεν είναι φυσιολογικό να παρουσιάζεται ως «νομική βάση» ένα κείμενο που, σύμφωνα με την καταγγελία, δεν αντιστοιχεί στο πραγματικό περιεχόμενο της απόφασης.

Και ασφαλώς δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την προστασία της ιδιωτικότητας και της προσωπικότητας των πολιτών σαν ενοχλητική λεπτομέρεια.

Τα γυαλιά μπορεί να είναι high-tech. Η δημοκρατία όμως δεν είναι αξεσουάρ. Και όσο περισσότερο επιχειρούν να παρουσιάσουν την αυθαιρεσία ως «κανονικότητα», τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο μιας εξουσίας που θεωρεί πως μπορεί να καταγράφει, να ερμηνεύει, να παραποιεί και τελικά να απαιτεί από την κοινωνία να το αποδέχεται αδιαμαρτύρητα.

Η απάντηση πρέπει να είναι καθαρή:

Καμία ανοχή στην αυθαίρετη καταγραφή πολιτών.

Καμία ανοχή στους κρατικούς «ωτακουστές» με τα high-tech γυαλιά.

Και πάνω απ’ όλα:

Καμία ανοχή στους επίσημους παραγωγούς fake news.