Ο Μοσέ Φέιγκλιν δεν μιλάει με υπαινιγμούς. Τον Μάιο του 2025, σε συνέντευξή του στο Channel 14, δήλωσε ευθέως: «Κάθε παιδί, κάθε μωρό στη Γάζα είναι ο εχθρός».
Και δεν σταμάτησε εκεί. Υποστήριξε την κατάκτηση και τον εποικισμό της Γάζας, λέγοντας ότι «δεν πρέπει να μείνει ούτε ένα παιδί της Γάζας εκεί». Είχε μάλιστα χαρακτηρίσει την παροχή γάλακτος στα παιδιά της Γάζας ως βοήθεια προς τον εχθρό, υποστηρίζοντας ότι το παιδί που ταΐζεται σήμερα θα σκοτώσει τα παιδιά των Ισραηλινών σε δεκαπέντε χρόνια.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για κάποιον άγνωστο γραφικό που γράφει τις απόψεις του σε ένα περιθωριακό blog. Πρόκειται για πρώην βουλευτή του Λικούντ και αρχηγό του Zehut, ο οποίος τώρα συμφώνησε να κατέβει στις επόμενες εκλογές σε κοινό ψηφοδέλτιο με τον Μπεζαλέλ Σμότριτς, υπουργό Οικονομικών και αρχηγό του Religious Zionism. Και όχι κάπου χαμηλά: στη δεύτερη θέση της λίστας. Δηλαδή, αν η συμμαχία περάσει το εκλογικό όριο, ο Φέιγκλιν επιστρέφει στην Κνεσέτ.
Και τότε ας κρατήσουμε αυτή τη λεπτομέρεια: Δεν είναι καθόλου απίθανο ο άνθρωπος που σήμερα δηλώνει ότι «κάθε παιδί στη Γάζα είναι εχθρός», αύριο να μην είναι απλώς βουλευτής, αλλά να καθίσει και σε υπουργική καρέκλα της ισραηλινής κυβέρνησης.
Γιατί αυτή είναι η πραγματική εικόνα της ισραηλινής ακροδεξιάς σήμερα: οι θέσεις που κάποτε παρουσιάζονταν ως «ακραίες» δεν μένουν πλέον στο περιθώριο. Συγκροτούν συμμαχίες, μπαίνουν σε ψηφοδέλτια, διεκδικούν έδρες και διεκδικούν την ίδια την κυβερνητική εξουσία.
Και μετά κάποιοι θα συνεχίσουν να μας μιλούν για ένα Ισραήλ που απλώς «αμύνεται» και για κάποιους «ακραίους» που δήθεν δεν εκφράζουν το πολιτικό του σύστημα.
Τα λόγια του Φέιγκλιν είναι καταγεγραμμένα. Η συμμαχία του με τον Σμότριτς είναι γεγονός. Και η προοπτική να τον δούμε αύριο ακόμη και υπουργό δεν είναι κινδυνολογία. Είναι μια απολύτως υπαρκτή πολιτική προοπτική.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν πρέπει να τους ακούμε. Είναι γιατί εξακολουθούν κάποιοι να κάνουν πως δεν τους ακούν και θεωρούν αυτό το γενοκτονικό κράτος τον καλύτερο σύμμαχο της Ελλάδας.
0 Comments