Για άλλη μια χρονιά, τα συστημικά μέσα ενημέρωσης και οι εκπρόσωποι των μεγαλοεργοδοτών πανηγυρίζουν. Η φετινή τουριστική περίοδος κλείνει με νέο ιστορικό ρεκόρ εσόδων, με τα ταμεία των μεγάλων ξενοδοχειακών ομίλων και τα δημόσια έσοδα να καταγράφουν επιδόσεις-μαμούθ. Όμως, πίσω από τις βιτρίνες της «βαριάς βιομηχανίας» και τα λαμπερά φώτα των resorts, κρύβεται η σκοτεινή πραγματικότητα της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης στα μετόπισθεν του τουριστικού θαύματος.
Η φετινή σεζόν αφήνει πίσω της πάνω από 80.000 κενές θέσεις εργασίας και ένα πρωτοφανές κύμα παραιτήσεων στα μέσα της περιόδου. Αυτά τα νούμερα δεν είναι απλώς στατιστικά στοιχεία· είναι η κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης των εργαζομένων στον επισιτισμό και τα καταλύματα. Είναι η άμεση απάντηση της εργατικής τάξης απέναντι σε μια εργασιακή πραγματικότητα που δοκιμάζει και ξεπερνά τα όρια των ανθρώπινων αντοχών.
Η καθημερινότητα για χιλιάδες εργαζόμενους περιλαμβάνει εξοντωτικά 12ωρα χωρίς ρεπό, τραγική ελλιπή στελέχωση που πολλαπλασιάζει την εντατικοποίηση, και βαθιές «σκιές» στην τήρηση της εργατικής νομοθεσίας, με την απλήρωτη υπερεργασία και την ανασφάλιστη εργασία να αποτελούν τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Οι εργαζόμενοι δεν παραιτούνται επειδή «δεν θέλουν να δουλέψουν», όπως προσπαθεί να μας πείσει η κυβερνητική προπαγάνδα, αλλά επειδή αρνούνται να γίνουν σύγχρονοι σκλάβοι.
Η αδυναμία της αγοράς να προσελκύσει και να διατηρήσει προσωπικό αναδεικνύει τις βαθιές, δομικές παθογένειες του ελληνικού καπιταλιστικού μοντέλου. Πρόκειται για ένα μοντέλο που παράγει μυθώδη πλούτο στην κορυφή, στηριζόμενο αποκλειστικά στην πλήρη εξάντληση, τη φυσική και ψυχική εξόντωση της βάσης του. Η ανάπτυξή τους προϋποθέτει τη δική μας εξαθλίωση.
Γιατί ας μην μπερδευόμαστε. Το «θαύμα» δεν το κάνουν τα ξενοδοχεία. Το κάνουν οι άνθρωποι που τα δουλεύουν. Και αν ο τουρισμός σπάει κάθε χρόνο τα ρεκόρ του, ενώ οι εργαζόμενοι σπάνε κάθε χρόνο τα όρια της σωματικής και ψυχικής τους αντοχής, τότε κάτι είναι βαθιά σάπιο σε αυτή την «ανάπτυξη».
Να τελειώνουμε, λοιπόν, με τη γαλέρα του τουρισμού. Ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι δεν μπορεί να αποτελεί ιδιοκτησία μιας χούφτας μεγαλοξενοδόχων και επιχειρηματικών ομίλων.
Ο πλούτος ανήκει σε αυτούς που τον παράγουν.
0 Comments