Το σκηνικό της πολιτικής και κοινωνικής σήψης που βιώνουμε δεν έχει πλέον πάτο. Οι πρόσφατες τηλεοπτικές και δημόσιες καταγγελίες του Παύλου Πολάκη έρχονται απλώς να επιβεβαιώσουν με ντοκουμέντα αυτό που ο λαός αντιλαμβάνεται καθημερινά στο πετσί του: Οτι η διαχείριση της δημόσιας υγείας και της κρατικής εξουσίας βρίσκεται στα χέρια μιας αδίστακτης κάστας εμπόρων και ντήλερς.
Όταν ένας βουλευτής καταγγέλλει δημόσια το «θρασύτατο και αμόρφωτο ακροδεξιό μειράκιο» που παριστάνει τον υπουργό Υγείας ως «ΨΕΥΤΗ ΚΑΙ ντήλερ συμφερόντων», καλώντας τον να παραιτηθεί και να επιστρέψει στην «πώληση νανογιλέκων», δεν παρακολουθούμε μια απλή κοινοβουλευτική κόντρα. Βλέπουμε το απόλυτο ξεμπρόστιασμα ενός συστήματος που έχει αναγάγει το θράσος και την πολιτική απατεωνιά σε επίσημη κρατική γραμμή.
Τα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας για τη δράση κυβερνητικών στελεχών και παρατρεχάμενων της ιατρικής ελίτ προκαλούν ίλιγγο. Η ασύδοτη ανάπτυξη μιας κομπογιαννίτικης «αναγεννητικής ιατρικής» και κέντρων «ευεξίας» για τα πορτοφόλια της ελίτ, η οποία ενισχύθηκε συνειδητά με την κρατική ανοχή, τις υπουργικές αποφάσεις-εξπρές και τις πλάτες του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.
Αποκαλύπτονται απίστευτες μεθοδεύσεις όπου ιατρικές εταιρείες και ιατρεία της αισθητικής (όπως το Medy Terma του Γιώργου Πατούλη) μετατρέπονται εν μια νυκτί σε εταιρείες διαχείρισης ακινήτων και real estate, για να κρυφτούν έσοδα και να παιχτούν επιχειρηματικά παιχνίδια, -όπως καταγγέλει ο Πολάκης- την ώρα που άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από την εγκληματική έλλειψη ελέγχων.
Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης καταγγέλλεται πως διαφήμιζε κλινική (όπως η Notia Media Care) που πουλούσε πλασμαφαίρεση ακόμη και σε υγιείς ανθρώπους ως μέθοδο «καθαρισμού από τοξίνες», λειτουργώντας ως ο απόλυτος προμοτέρ ιδιωτικών συμφερόντων στον χώρο της Υγείας.
Αυτό είναι το αυθεντικό «κράτος-μαφία» (mafia state) της Νέας Δημοκρατίας. Ένα κράτος που κατήργησε συνειδητά τα ελεγκτικά σώματα υγείας (όπως το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας και Πρόνοιας – ΣΕΥΥΠ) για να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους κάθε λογής τσαρλατάνους, κλινικάρχες και ντήλερς. Ένα σύστημα που παρακολουθούσε τηλέφωνα, υπουργούς, δικαστές και αρχηγούς στρατεύματος για να ελέγχει τη ροή του χρήματος και της πληροφορίας, ενώ την ίδια στιγμή άφηνε τη δημόσια υγεία να καταρρέει.
Για εμάς, το ζήτημα δεν είναι αν ο ένας πολιτικός τα λέει πιο «τσεκουράτα» από τον άλλον στα τηλεοπτικά πάνελ και στα κοινωνικά δίκτυα. Αλλωστς την άποψη μας για τον Παύλο Πολλάκη την έχουμε διατυπώσει σε ανύποπτο χρόνο και εξακολουθούμε να επιμένουμε σ’ αυτή.
Η βαθύτερη ουσία βρίσκεται στο ότι η υγεία του λαού έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο real estate και εμπόριο ελπίδας, σε ένα πεδίο κερδοφορίας για «άριστους» απατεώνες και ντήλερς συμφερόντων.
Βέβαια, τον μανταμ-σουσουδισμό, στην πελατεία θα έπρεπε να τον αναζητούμε, όχι στον απατεώνα με τα ριγέ -μακάρι να ήταν προάγγελος των ριγέ της φυλακής, αλλά τρέχα γύρευε, τρέχα ρώτα μόλις ξεχαστεί η ιστορία. Στην πελατεία λοιπόν, στον καθρέφτη μας, να κοιτάξουμε όσοι διαθέτουμε το βαλάντιο, που έχει ακουστά, αλλά αγνοεί “Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι”.
Ας αφήσω εδώ μια περίληψη με 121 λέξεις ακριβώς:
Ο μορφονιός Ντόριαν Γκρέι ποζάρει στον ζωγράφο Μπάζιλ Χάλγουορντ για ένα πορτραίτο. Επηρεασμένος από τον κυνικό ηδονιστή Λόρδο Χένρι Γουότον, ο νεαρός εύχεται να μείνει αιώνια νέος και όμορφος, ενώ το πορτραίτο θα γερνάει στη θέση του.
Η ευχή πραγματοποιείται. Έτσι βυθίζεται σε μια ζωή υπέροχων ηδονών και αχαλίνωτου αμοραλισμού —παρασύρει και εγκαταλείπει την ηθοποιό Σίβιλ Βέιν και η καημένη δεν αντέχει, αυτοκτονεί. Συνεχίζει βρωμερός, απτόητος. Μεγαλώνει αλλά το πρόσωπό του παραμένει αγέραστο. Όσο για το πορτραίτο, το κρύβει στη σοφίτα καθώς αλλάζει, γίνεται όλο και αποκρουστικότερο, αντανακλώντας την ψυχική του σήψη.
Βασανισμένος από ενοχές, τελικά μαχαιρώνει τον πίνακα προσπαθώντας να καταστρέψει την απόδειξη του ανοσιουργήματός του. Οι υπηρέτες τον βρίσκουν γέρο, παραμορφωμένο νεκρό· δίπλα του, το πορτραίτο όπως ήταν πρωτοζωγραφισμένο.