Γεννημένος στη Γάνδη το 1848, ο Ντεγκέιτερ βίωσε από πρώτο χέρι τη σκληρή εκμετάλλευση στα εργοστάσια και τις βιομηχανικές πόλεις της βόρειας Γαλλίας, όπου μετανάστευσε η οικογένειά του. Από νεαρή ηλικία εργάστηκε ως ξυλογλύπτης, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε νυχτερινά μαθήματα μουσικής, αναπτύσσοντας ένα βαθύ πάθος για την τέχνη, την οποία έθεσε αμέσως στην υπηρεσία του ταξικού αγώνα.
Η ιστορική στιγμή γράφτηκε τον Ιούνιο του 1888 στη Λίλ. Ο Ντεγκέιτερ, ως μέλος της εργατικής χορωδίας της πόλης, έλαβε στα χέρια του τη συλλογή ποιημάτων του Ευγένιου Ποτιέ, του ποιητή που είχε γράψει τους στίχους της «Διεθνούς» στον απόηχο της αιματοβαμμένης Παρισινής Κομμούνας του 1871. Μέσα σε ένα μόλις πρωινό, χρησιμοποιώντας ένα απλό αρμόνιο, ο Ντεγκέιτερ συνέθεσε τη συγκλονιστική μελωδία. Μέχρι τότε, οι στίχοι του Ποτιέ τραγουδιούνταν πάνω στον σκοπό της Μασσαλιώτιδας. Με τη νέα, δική του μουσική, το τραγούδι απέκτησε τη δική του αυτόνομη, εκρηκτική δύναμη, έτοιμο να συγκλονίσει τον κόσμο.
Το έργο του Ντεγκέιτερ αγκαλιάστηκε αμέσως από το προλεταριάτο, όμως ο ίδιος πλήρωσε ακριβό τίμημα. Για να προστατευτεί ο ίδιος δεν αναφέρθηκε το όνομα του στην πρώτη έκδοση, με αποτέλεσμα αργότερα να εμπλακεί σε μια μακροχρόνια δικαστική διαμάχη για την πατρότητα της σύνθεσης. Παρά τις διώξεις, τις απολύσεις και τη μαύρη λίστα της εργοδοσίας, παρέμεινε πιστός στα ιδανικά του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού μέχρι το τέλος της ζωής του.
Το 1927, ως επίτιμος προσκεκλημένος της Σοβιετικής Ένωσης για τα 10 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο ηλικιωμένος πλέον εργάτης είδε χιλιάδες κόκκινους στρατιώτες και προλετάριους να παρελαύνουν στην Κόκκινη Πλατεία, τραγουδώντας τη δική του μελωδία, η οποία είχε γίνει πλέον ο επίσημος ύμνος του πρώτου εργατικού κράτους στον κόσμο.
Ο Πιερ Ντεγκέιτερ πέθανε φτωχός σε ένα προάστιο του Παρισιού, αλλά άφησε πίσω του μια ανεκτίμητη κληρονομιά. Η μουσική του κατάφερε να ενώσει τις φωνές των καταπιεσμένων σε κάθε γωνιά του πλανήτη, ξεπερνώντας σύνορα και γλώσσες. Κάθε φορά που οι εργάτες ξεσηκώνονται, κάθε φορά που οι λαοί διεκδικούν το δίκιο τους, η μελωδία του Ντεγκέιτερ είναι εκεί για να μας θυμίζει πως «ο κόσμος θα αλλάξει θεμέλια» και πως η τελική μάχη συνεχίζεται μέχρι την τελική νίκη.
Διαβάστε επίσης:
0 Comments