Το Αρλεκιν στην εποχή του εμφυλίου

Sep 27, 2025 | Ημερολόγιο | 0 comments

Του Γ. Γ.

Οπως το συνηθίζω, σχεδόν καθημερινά, επισκέπτομαι μια ιστοσελίδα στην οποία υπάρχουν δημοσιεύματα εφημερίδων περασμένων εποχών. Βασικά το κάνω για να ενημερώνω το αρχείο μου για ιστορικά γεγονότα, αλλά και γιατί από την ανάγνωση τέτοιων δημοσιευμάτων προσπαθώ να προσεγγίσω το κλίμα της εποχής που υπήρχε, ειδικά την χρονική περίοδο μετά την απελευθέρωση της χώρας μας από τα ναζιστικά κατοχικά στρατεύματα.

Το παρακάτω δημοσίευμα, ειλικρινά με εντυπωσίασε και είπε να το μοιραστώ μαζί σας. Δημοσιεύτηκε σαν σήμερα 27 Σεπτέμβρη του 1947 στην αντικομμουνιστική εφημερίδα “ΕΜΠΡΟΣ”. Κι όταν λέω με εντυπωσίασε εννοώ ότι δεν περίμενα να συναντήσω …γραφή Αρλεκιν σε μια μυθοπλασία, που δεν ξέρω που να την αποδώσω. Στην εθελοδουλία της αστικής τάξης της εποχής που είχε αντανάκλαση και στους γραφιάδες της; Το ότι εν μέσω εμφυλίου πολέμου κατασκεύαζαν μυθιστορήματα που τα παρουσίαζαν σαν ρεπορτάζ για τον “παράδεισο του ελεύθερου κόσμου”, που αμφισβητούσε ένοπλα ο ΔΣΕ; Σαν συμπλήρωμα στην προπαγάνδα τους για την θέση της γυναίκας στο σύστημα τους, σε αντιδιαστολή στα όσα πρέσβευε ο Δημοκρατικός Στρατός για τον ρόλο της γυναίκας σε μια αταξική κοινωνία;

Το παρακάτω κείμενο το υπογράφει κάποιος Σπ. Τριανταφύλλου.

Γύρισα από ένα ταξίδι μου στην Αμερική και όλοι μου ζητούν νέα και εντυπώσεις: Τι είδα τι άκουσα αν ο τόπος αυτός είναι παράδεισος όπως πολλοί πιστεύουν. Απαντώ χονδρικώς σε όλους. Είναι παράδεισος αληθινά η Αμερική. Οι γυναίκες είναι σωστοί άγγελοι. Θα μπορούσαν στην πλειονότητά τους να γίνουν και πρότυπα του Μουρίλλα. Και ακόμα πολλές θα μπορούσαν να εμπνεύσουν -αν υπήρχε σήμερα – και τον Πραξιτέλη για να πλάσουν καινούργιες θεές. Είναι, λοιπόν δυνατόν άγγελοι να κατοικούν σε κόλαση;

Είναι το περιεργότερο και το πιο ωραίο πλάσμα μαζί. Οταν βλέπει κανείς τις Αμερικανίδες να περπατούν στους δρόμους της Νέας Υόρκης ή των άλλων μεγαλουπόλεων, καταλαβαίνει αμέσως ότι η γυναίκα είναι η ψυχή και το στολίδι αυτού του νέου κόσμου που δημιουργήθηκε σε δυο εκατονταετίες σχεδόν και καλπάζει με καταπληκτική ταχύτητα προς την αποθέωση του νέου μηχανικού πολιτισμού.

Η γυναίκα είναι όασις στις ατέλειωτες θάλασσες των ανθρώπων που πλημμυρίζουν τις πόλεις. Περισσότερο από τα τόσα άλλα περίεργα και καταπληκτικά που παρουσιάζει η Αμερική, τους ουρανοξύστες της, τις τεράστιες κρεμαστές γέφυρες, τα τούνελ της, τα τρένα της, τον πλούτο της και την οργιώδη βλάστηση που σκεπάζει τις ατελείωτες εκτάσεις της, την μεγαλύτερη εντύπωση σαν το πιο θαυμαστό την κάνει η γυναίκα. Η γοητεία της και η επίδρασή της στην ζωή των Αμερικανών την έχει κάνει σωστή βασίλισσα “επεί το κάλλος εστίν υπηρήφανον”. Εμείς τουλάχιστον έτσι την είδαμε. Σαν αφετηρία και τέρμα της ιλιγγιώδους ζωής της Αμερικής. Γι΄ αυτό μάλιστα αρχίσαμε απ’ αυτήν τις σύντομες εντυπώσεις μας από την πατρίδα της.

Είδα γυναίκες στην Πόλη, σε πόλεις της Ιταλίας στην Λισσαβώνα. Μοιάζουν σαν όλες τις γυναίκες. Κοντές, χηλές, αδύνατες, χοντρές κάθε τύπου, όμορφες και άσχημες. Ελάχιστες μοιάζουν στην Αμερικάνα. Το κορμό της είναι μίσχος λουλουδιού που νομίζει κανείς ότι το σαλεύουν ζέφυρου πνοές και το “υποσαλεύουν” Ερώτων αύρες.

Πιστεύει κανένας ότι έχουν επιτύχει το θαύμα αυτό της σωματικής διαπλάσεως με την γυμναστική.

Σπάνια θα συναντήσετε στην Αμερική άσχημη γυναίκα. Δεν μιλάμε βέβαια για τις μαύρες.
Είτε με φυσικά είτε με τεχνικά μέσα η Αμερικανίδα καταφέρνει να παρουσιάζεται πάντα ωραία, κομψή, θελκτική, γυναίκα που γι’ αυτήν κάθε άντρας να είναι έτοιμος για κάθε θυσία.

Σε διάστημα της ημέρας μια Αμερικανίδα μπορεί να αλλάξει φόρεμα πολλές φορές. Ποτέ δεν θα την δείτε με ακατάστατα μαλλιά ή με άβαφο πρόσωπο. Στο μπάνιο και στην τουαλέτα της -και εκείνες που εργάζονται- θα καθίσουν τουλάχιστον δυο ώρες την ημέρα. Το φόρεμα τους ποτέ δεν θα το φορούν για δεύτερη φορά αν δεν το στείλουν για καθάρισμα και σιδέρωμα. Για μια τρίχα, που μπορεί να έχουν σε κάποιο σημείο του προσώπου τους, που δεν θα έπρεπε μπορούν να τρέχουν στο Ινστιτούτο καλλονής για μήνες. Το περίφημο ορισμό της Ασπασίας, της μεγάλης δασκάλας της φιλαρέσκειας -όλων των αιώνων και όλων των εποχών- τον τηρούν με φανατική αυστηρότητα ..

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Αφιέρωμα στον υπέροχο σύντροφο Κώστα Κάππο, με αφορμή ότι σήμερα συμπληρώνονται 21 χρόνια από τον θάνατό του.

Συμπληρώνονται 21 χρόνια, από τη μέρα εκείνη που ο αγωνιστής Κώστας Κάππος άφησε την τελευταία του πνοή. Στην μνήμη αυτού του κομμουνιστή  θεωρούμε χρέος μας να του κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα. Ηταν συγκλονιστική στιγμή που θα μείνει χαραγμένη στην μνήμη μας όλων όσων...

Σαν σήμερα ιδρύεται ο ΕΔΕΣ – Ιστορικό ντοκουμέντο: «Ο ΕΔΕΣ ξεσκεπάζεται σαν το πιο λυσσασμένο όργανο του καταχτητή»

Του Γ. Γ. Σαν σήμερα στις 09/09/1941 ιδρύεται ο Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος (ΕΔΕΣ). Μοναδικός σκοπός αυτής της αντιδραστικής οργάνωσης ήταν το  χτύπημα  του  εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα του λαού μας και κύρια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Και για να πετύχει αυτό τον...

Επτά χρόνια χωρίς τον Λ. Μαχαιρίτσα. – Ο Λαυρέντης τραγουδάει τον “Μπεζεντάκο”. (Ηχητικό)

Ηταν ένας υπέροχος τραγουδοποιός, ένας άνθρωπος με πάθη, νταλγκάδες, μοναδική ευαισθησία και μια ιδιαίτερη έμπνευση την οποία ξεδίπλωνε σε στίχους και νότες. Τιμώντας την μνήμη του, παραθέτουμε ένα βιντεάκι που μας είχε στείλει ένα τοπικό τηλεοπτικό κανάλι, το οποίο...

Τούτες τις μέρες το 1955 στην Τασκένδη

Του Γ. Γ. Συγκρούσεις ξεσπούν στην Κομματική Οργάνωση του ΚΚΕ στην Τασκένδη ανάμεσα στους φραξιονιστές και την πλειοψηφία των πολιτικών προσφύγων που υποστήριζε τις θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ. Άμεση ήταν η ανάμειξη κομματικών και κρατικών αξιωματούχων του Ουζμπεκιστάν υπέρ...

Γιλμάζ Γκιουνέι: Ενας στρατευμένος με το προλεταριάτο, καλλιτέχνης, που κυνηγήθηκε ανελέητα απ’ το Τουρκικό καθεστώς και πέθανε σαν σήμερα το 1984

«Τη ζωή μου την κέρδισα από τα εννιά μου χρόνια δουλεύοντας, πρώτη μου δουλειά βοσκός στα γελάδια. Τσάπιζα, έσκαβα τη γη με κασμά, μάζευα βαμβάκι, έγινα μπεχτσής και φύλαγα τα καρποφόρα και τα αμπέλια. Σαν μαθητής γυμνασίου, πάλι στη βιοπάλη. Το πρωί πριν απ’ το...

Σαν σήμερα το 1976 πεθαίνει ο «Μεγάλος Τιμονιέρης»

“Πολιτική ισχύς είναι αυτό που φυτρώνει από την κάννη ενός όπλου”. Μάο Τσε Τουνγκ, 26/12/1893 – 9/9/1976 Σαν σήμερα στις 9 Σεπτέμβρη του 1976 πέθανε στο Πεκίνο και σε ηλικία 82 ετών μια απ΄ τις σημαντικότερες προσωπικότητες του 2ου αιώνα. Ο Μάο Τσε Τουνγκ ο...

Έχουμε σωτηρία, γαμώ το φελέκι μου;

Του Γιώργη Γιαννακέλλη Έχουμε σωτηρία, γαμώ το φελέκι μου; αναρωτιέμαι κοιτάζοντας το απόλυτο ξεχαρβάλωμα και το κατάντημα κομματιών της αριστερής και προοδευτικής ενημέρωσης. Από πότε, ρε ξεκούρδιστοι μπαγλαμάδες, οι αριστεροί υιοθετούν άκριτα, ξεσκονίζουν και...

Οταν η μοναρχοφασιστική δεξιά έστελνε στην εξορία παιδάκια 9 και 10 ετών – Ενα δημοσίευμα του “Ρ’ σαν σήμερα το 1946

Του Γ. Γ. Μπορεί να είναι η μεγάλη χρονική απόσταση, πιθανόν επίσης να είναι και πολύ δύσκολο να αντιληφθείς το κλίμα της εποχής. Σε κάθε περίπτωση πάντως, σου είναι αδύνατον να αντιληφθείς τον παραλογισμό του μοναρχοφασιστικού καθεστώτος που προέκυψε στην χώρα μας,...

Β. Ραφαηλίδης. Ενας αιρετικός διανοούμενος. Πέθανε σαν σήμερα το 2000. – Πέντε κεφάλαια από το βιβλίο του «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας».

“Όπως θα πει ο Καμύ, η μόνη γνήσια μορφή αισιοδοξίας είναι η χωρίς προσδοκία ανάστασης ή αναβίωσης παραδοχή του απόλυτα βέβαιου γεγονότος του θανάτου των πάντων. Μόνο τότε μπορείς να βαδίζεις προς τον τάφο σου τραγουδώντας ηρωικά και πένθιμα, λέει ο Καμύ. (Ο Ξένος και...

Σαν σήμερα το 1999 ο σεισμός της Πάρνηθας – Στο εργοστάσιο της Ρικομέξ θάφτηκαν ζωντανοί 39 εργαζόμενοι -Το χρονικό μιας ατιμωρησίας

Σαν σήμερα, 7 Σεπτέμβρη 1999, ένας σεισμός 5,9 Ρίχτερ με επίκεντρο την Πάρνηθα συγκλόνισε την Αττική. Στις μνήμες όλων χαράχτηκαν οι εικόνες καταρρεύσεων εργοστασίων, βιομηχανικών κτιρίων και κατοικιών. Το τραγικό αποτέλεσμα: 143 νεκροί, εκατοντάδες τραυματίες,...

Επιλεγμένα Video