Άλλη μια αιματηρή επίθεση, αυτή τη φορά στα ξημερώματα στο Λαύριο, έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πιο τραγικό τρόπο ότι η ασφάλεια των γυναικών στην Ελλάδα της κρατικής αδιαφορίας παραμένει ένα κούφιο κυβερνητικό αφήγημα. Μια 32χρονη γυναίκα και ο νυν σύντροφός της νοσηλεύονται σε σοβαρή κατάσταση, έχοντας δεχθεί δολοφονική επίθεση με μαχαίρι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι από τον πρώην σύντροφό της, ο οποίος εισέβαλε σπάζοντας την πόρτα με βαριοπούλα.

Το χρονικό της επίθεσης δεν είναι απλώς εξοργιστικό· είναι η απόλυτη αποτύπωση ενός συστήματος που αφήνει τα θύματα απροστάτευτα, παρά τις απανωτές, κραυγές αγωνίας. Από τις 27 Νοέμβρη 2025, η γυναίκα είχε καταγγείλει τον κακοποιητή της πέντε φορές στο Αστυνομικό Τμήμα Λαυρεωτικής. Οι καταγγελίες αφορούσαν ενδοοικογενειακή απειλή, παραβίαση δικαστικών αποφάσεων διατροφής και παραβίαση προσωπικών δεδομένων. Μάλιστα, μόλις έναν μήνα πριν, στις 3 Σεπτέμβρη 2026, ο δράστης είχε συλληφθεί ξανά έχοντας πάνω του μαχαίρι 22 εκατοστών.

Η απάντηση των κατασταλτικών μηχανισμών; Η χορήγηση της εφαρμογής panic button. Για ακόμη μια φορά, η πολιτεία μετέθεσε την ευθύνη της προστασίας στο ίδιο το θύμα, μετατρέποντας μια ψηφιακή εφαρμογή σε άλλοθι για την πλήρη απουσία ουσιαστικών μέτρων ασφαλείας. Όπως αποδείχθηκε, καμία εφαρμογή στο κινητό δεν μπορεί να σταματήσει έναν αποφασισμένο δράστη που εισβάλλει σε ένα σπίτι, την ώρα μάλιστα που μέσα κοιμούνταν δύο ανήλικα παιδιά.

Η υπόθεση αυτή φέρνει αναπόφευκτα στη μνήμη την τραγωδία της 28χρονης Κυριακής Γρίβα, που δολοφονήθηκε έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων. Τότε, η αστυνομία απάντησε ότι «το περιπολικό δεν είναι ταξί» και οι ποινές που επιβλήθηκαν στους μπάτσους προκάλεσαν το δημόσιο αίσθημα.

Σήμερα, στο Λαύριο, αποδεικνύεται ότι ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί με την ίδια εγκληματική αυταπάτη: ότι οι έλεγχοι «στα χαρτιά» και τα ψηφιακά κουμπιά αρκούν για να αντιμετωπίσουν την έμφυλη βία.

Όσο η αντιμετώπιση των κακοποιητών εξαντλείται σε συλλήψεις-εξπρές που ακολουθούνται από άμεσες απελευθερώσεις χωρίς πραγματική επιτήρηση, η ζωή κάθε γυναίκας που καταγγέλλει τη βία θα βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο. Το κράτος που εμφανίζεται πανίσχυρο και υπερ-εξοπλισμένο όταν πρόκειται να καταστείλει κοινωνικούς αγώνες, δηλώνει «εντυπωσιακά αδύναμο» και απρόθυμο να προστατεύσει τις ζωές των γυναικών.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες «αστοχίες» ή για «κενά του συστήματος». Είναι μια συνειδητή πολιτική επιλογή υποτίμησης της λαϊκής ανθρώπινης ζωής.

Καμία μόνη, καμία απροστάτευτη απέναντι στην κρατική απάθεια που οπλίζει το χέρι των δολοφόνων.