Οι πρόσφατες δηλώσεις του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, Άγγελου Συρίγου, σχετικά με την κρίση στην Κάσο το 2024, έρχονται να επιβεβαιώσουν με τον πιο επίσημο τρόπο αυτό που το ταξικό κίνημα επισημαίνει σταθερά: την επικίνδυνη τροχιά των «διευθετήσεων» και των υποχωρήσεων που συνδιαμορφώνουν οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας, υπό την υψηλή εποπτεία των ΝΑΤΟϊκών συμμάχων τους.

Ο Άγγελος Συρίγος δήλωσε ξεκάθαρα πως η Ελλάδα έκανε δύο φορές πίσω απέναντι στην Τουρκία στην υπόθεση των ερευνών για το υποθαλάσσιο ηλεκτρικό καλώδιο. Το γεγονός ότι επιμένει στην αρχική του τοποθέτηση, τονίζοντας μάλιστα ότι η επιστημονική του άποψη δεν αναιρείται από την πολιτική του ιδιότητα, αποτελεί μια de facto παραδοχή ότι η ελληνική κυβέρνηση υποχώρησε από διακηρυγμένες θέσεις, προκειμένου να διατηρηθεί το «καλό κλίμα» των ευρωατλαντικών παζαριών.

Το γεγονός ότι ένας βουλευτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας προβαίνει σε μια τέτοια ομολογία, ενώ παράλληλα παραμένει ακλόνητος στα έδρανα της Νέας Δημοκρατίας, αναδεικνύει την υποκρισία της κυβερνητικής προπαγάνδας. Την ώρα που το Μαξίμου επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα «σταθερότητας» και «ισχυρής αποτρεπτικής ισχύος», η ίδια η πραγματικότητα των γεγονότων στο πεδίο τη διαψεύδει παταγωδώς.

Αυτή η εξέλιξη δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε αποτέλεσμα «διπλωματικής αβλεψίας». Είναι η νομοτελειακή κατάληξη της πολιτικής που μετατρέπει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σε αντικείμενο συναλλαγής για τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Οι ενεργειακοί δρόμοι, τα δίκτυα μεταφοράς και οι ζώνες εκμετάλλευσης στην Ανατολική Μεσόγειο δεν σχεδιάζονται με γνώμονα την ειρήνη και την ευημερία των λαών, αλλά με βάση την κερδοφορία του κεφαλαίου και τους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Για το ΝΑΤΟϊκό μπλοκ, το ζητούμενο είναι η «σταθερότητα» της νοτιοανατολικής πτέρυγας της συμμαχίας και η πάση θυσία πρόσδεση της Τουρκίας στο δυτικό άρμα, ειδικά μέσα στο τρέχον εκρηκτικό διεθνές περιβάλλον. Σε αυτό το πλαίσιο, οι συμβιβασμοί και οι συνδιαχειρίσεις εις βάρος των λαών είναι στο καθημερινό τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Ο εργαζόμενος λαός δεν πρέπει να εγκλωβιστεί ούτε στις συμπληγάδες του αστικού εθνικισμού, ούτε στις αυταπάτες του κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου που βαφτίζει τις υποχωρήσεις «έντιμους συμβιβασμούς».

Η απάντηση βρίσκεται στην κοινή πάλη των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας ενάντια στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, ενάντια στο ΝΑΤΟ και τις αστικές τάξεις που θυσιάζουν την ειρήνη και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης στον βωμό του κέρδους.

Υ.Γ: Η συζήτηση γύρω από τις δηλώσεις του Άγγελου Συρίγου για την Κάσο πράγματι φέρνει στο μυαλό την υπόθεση της διαγραφής του Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία τον Νοέμβρη του 2024.

Οι δύο περιπτώσεις συνδέονται άμεσα μέσω της κριτικής που ασκείται εκ των έσω στην κυβερνητική εξωτερική πολιτική:

• Η κριτική Σαμαρά: Ο πρώην πρωθυπουργός είχε διαγραφεί αφού επέκρινε έντονα την κυβερνητική στρατηγική στα ελληνοτουρκικά, κάνοντας λόγο για «μειοδοτικό» κατευνασμό της Τουρκίας και ζητώντας την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη.

• Η τοποθέτηση Συρίγου: Σήμερα, η δημόσια επιμονή του Άγγελου Συρίγου ότι η Ελλάδα «υποχώρησε δύο φορές στην Κάσο» αγγίζει τον ίδιο ακριβώς πυρήνα της κριτικής περί υποχωρήσεων και «γαλάζιων» εσωτερικών τριγμών.

Τότε τον Σαμαρά τον διέγραψαν. Τώρα οι επιτελείς του Μαξίμου πετάνε αετό παρακολουθώντας τις δηλώσεις Συρίγου κι’ αυτό λέει πολλά