Το αστικό κράτος και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ξεπερνούν κάθε όριο προκλητικότητας, ξεσκίζοντας ακόμα και τα προσχήματα της περιβόητης «αστικής νομιμότητας» και της «διάκρισης των εξουσιών». Η αποκάλυψη της στήλης «Βηματοδότης» για το καθεστώς που επικρατεί στα ανώτατα κλιμάκια της δικαστικής εξουσίας δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες: το δικαστικό σώμα λειτουργεί ως ένα κλειστό, ανέλεγκτο φέουδο της άρχουσας τάξης, όπου οι νόμοι λυγίζουν μπροστά στους συγγενικούς δεσμούς και τις πολιτικές σκοπιμότητες.
Αυτή τη φορά, το σύστημα ξεπέρασε τον εαυτό του. Οι πρωτοφανείς, ανήκουστες ενέργειες αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου έχουν ξεσηκώσει κύματα οργής ακόμα και ανάμεσα στους ίδιους τους συναδέλφους του. Όμως, το πραγματικό political thriller –που αναδεικνύει το μέγεθος της σήψης αυτού του καθεστώτος– ξεκινά από τη συνταγματική πρόνοια για την πειθαρχική του δίωξη.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, ο μόνος αρμόδιος να κινήσει τη διαδικασία και να εγείρει πειθαρχική αγωγή κατά του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου είναι ο Υπουργός Δικαιοσύνης. Και εδώ αποκαλύπτεται η απόλυτη ξεφτίλα: Ο ελέγχων Υπουργός (Γιώργος Φλωρίδης) και ο ελεγχόμενος αντεισαγγελέας (Βασίλης Φλωρίδης) είναι αδέλφια!
Μιλάμε για μια ξεκάθαρη, ωμή περίπτωση οικογενειοκρατίας και θεσμικού νεποτισμού, όπου η απονομή του δικαίου μετατρέπεται σε οικογενειακή υπόθεση. Ο εκλεκτός της κυβέρνησης Μητσοτάκη καλείται να δικάσει και να ελέγξει τον αδελφό του.
Αυτή είναι η «Ελλάδα 2.0» των μονοπωλίων και της ολιγαρχίας. Ένα κράτος-λάφυρο, όπου η αστική δικαιοσύνη λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά: αμείλικτη, εξοντωτική και αστραπιαία όταν πρόκειται να βγάλει παράνομες τις απεργίες των εργαζομένων, να πλειστηριάσει λαϊκές κατοικίες και να καταστείλει τους κοινωνικούς αγώνες. Την ίδια ώρα, μετατρέπεται σε ένα προστατευτικό «πλυντήριο» για τα στελέχη του βαθέος κράτους, τους μεγαλοσχήμονες και τους συγγενείς της εξουσίας.
Οι φωτιές που ανάβουν στο κυβερνητικό στρατόπεδο είναι μεγάλες, γιατί αυτή η πρόκληση δεν κρύβεται με επικοινωνιακά τεχνάσματα και κυβερνητικά non-papers. Η δημόσια αγανάκτηση πρέπει να μετατραπεί σε οργανωμένη ταξική πάλη.
0 Comments