Η πρόσφατη αποκάλυψη της γιγαντιαίας οικονομικής απάτης γύρω από τον ιδιοκτήτη της γνωστής αλυσίδας φούρνων «Το Χωριάτικο», Άγγελο Γιαννακόπουλο, δεν αποτελεί απλώς άλλη μία δικαστική είδηση στο αστυνομικό δελτίο. Είναι η ακτινογραφία του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η εγχώρια αστική τάξη: με μαφιόζικες μεθόδους, εικονικές εταιρείες-φαντάσματα, άγρια εκμετάλλευση εργαζομένων, λεηλασία του δημόσιου πλούτου και, φυσικά, με το αζημίωτο «κλείσιμο του ματιού» από τους κρατικούς μηχανισμούς.

Τα στοιχεία της δικογραφίας που βλέπουν το φως της δημοσιότητας προκαλούν ίλιγγο, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτουν το μέγεθος της σαπίλας ενός συστήματος που καταδιώκει τον μεροκαματιάρη για λίγα ευρώ χρέους, την ώρα που επιτρέπει σε μεγαλοσχήμονες «επιχειρηματίες» να στήνουν χορό εκατομμυρίων.

Το «Modus Operandi» της Ρεμούλας: 520 Λογαριασμοί και 300 Αχυράνθρωποι

Η έρευνα, η οποία ξεκίνησε από το 2020 και κρατήθηκε στο σκοτάδι για έξι ολόκληρα χρόνια, – και στο διάστημα αυτό παραφούσκωναν τα θησαυροφυλάκια των μαφιόζων εμπλεκομένων- έφερε στο φως έναν απίστευτο λαβύρινθο. Το κύκλωμα είχε στήσει ένα δίκτυο από τουλάχιστον 340 εικονικές εταιρείες (κυρίως μορφής ΙΚΕ) και διαχειριζόταν 520 μοναδικούς τραπεζικούς λογαριασμούς.

Για να χάνονται τα ίχνη του μαύρου χρήματος, χρησιμοποιήθηκαν 300 φυσικά και νομικά πρόσωπα ως αχυράνθρωποι. Ανάμεσά τους, άνθρωποι του περιθωρίου, οικονομικά εξαθλιωμένοι, τοξικοεξαρτημένοι, αλλοδαποί που έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τη χώρα, μέχρι και… αποβιώσαντες! Αυτές οι εταιρείες-κελύφη συσσώρευαν χρέη εκατομμυρίων σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία (κλέβοντας τον ιδρώτα των εργαζομένων) και στη συνέχεια έκλειναν εν μια νυκτί, για να ανοίξουν αμέσως μετά με άλλο όνομα και νέο «μπροστινό».

Η συνολική ζημία για το Ελληνικό Δημόσιο φτάνει τα 95,5 εκατομμύρια ευρώ. Την ίδια ώρα που ο λαός ματώνει από την ακρίβεια και την υπερφορολόγηση, το κεφάλαιο «ξεφούρνιζε» ανενόχλητο εκατομμύρια, μεταφέροντάς τα σε τραπεζικούς λογαριασμούς στην Ιρλανδία, την Κύπρο και το Λουξεμβούργο, για να χρηματοδοτείται η πολυτελής ζωή των «εγκεφάλων» με τις Lamborghini και τις βίλες στο Ντουμπάι.

«Κραγιονάκια» για τους Ελεγκτές και «Μισθοί» στη Μύκονο

Το πιο εξοργιστικό, αν και καθόλου πρωτοφανές για όποιον αντιλαμβάνεται τον ταξικό χαρακτήρα του κράτους, είναι το δίκτυο προστασίας που είχε εξασφαλίσει η εγκληματική οργάνωση μέσα στους ίδιους τους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Η ασυλία του κυκλώματος δεν ήταν τυχαία.

Οι καταγραφές του «κοριού» της ΕΛ.ΑΣ. αποκάλυψαν ότι ο αρχηγός πλήρωνε σταθερό μηνιαίο «μισθό» σε ανθυπαστυνόμο της Μυκόνου για να τον προειδοποιεί για επικείμενους ελέγχους στα beach bars και τα νυχτερινά του κέντρα. Παράλληλα, στο μικροσκόπιο βρίσκονται αστυνομικοί στην Αθήνα που έκαναν τα ίδια για strip clubs της Συγγρού.

Όσο για τους κρατικούς υπαλλήλους σε Εφορίες, ΕΦΚΑ και Επιθεώρηση Εργασίας, οι μαφιόζοι στις συνομιλίες τους, τους αποκαλούσαν με συνθηματικά όπως «θύρες», «βαφτιστήρια» και «ξαδέρφες», ενώ η δωροδοκία τους με ακριβά δώρα για να κάνουν «τα στραβά μάτια» είχε αποκτήσει το δικό της όνομα: «κραγιονάκια». Έτσι αγοραζόταν η κρατική σιωπή, έτσι θάβονταν οι καταγγελίες, έτσι εξασφαλιζόταν ότι η μηχανή θα συνέχιζε να κόβει χρήμα.

Από το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου στα Δίκτυα της «Greek Mafia»

Η δράση του συγκεκριμένου κυκλώματος δεν περιοριζόταν στα λογιστικά γραφεία. Όπου χρειαζόταν, το «λευκό κολλάρο» έδινε τη θέση του στη βία και τον ωμό εκβιασμό. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις σοκαριστικές εικόνες του Ιουλίου του 2023 από το Δημοτικό Συμβούλιο Ρόδου.

Τότε, μια ομάδα από εύσωμους μπράβους («φουσκωτούς») εισέβαλε προκλητικά και κάθισε στα έδρανα της συνεδρίασης για τη δημοπρασία των παραλιών-φιλέτων του νησιού. Στόχος ήταν ο απόλυτος εκφοβισμός των ντόπιων μικροεπαγγελματιών, ώστε να μην τολμήσει κανείς να καταθέσει προσφορά απέναντι στα συμφέροντα του κυκλώματος. Η μαφία επέβαλε τον νόμο της στο επίσημο κράτος, και το κράτος απλώς παρακολουθούσε.

Καμία Αυταπάτη για την «Αστική Δικαιοσύνη»

Η υπόθεση του «Χωριάτικου» ξεσκεπάζει για άλλη μια φορά τον μύθο της «υγιούς επιχειρηματικότητας» και της «ισονομίας». Αποδεικνύει ότι η μεγάλη εγκληματικότητα δεν βρίσκεται στις γειτονιές των φτωχών, και στην μικροπαραβατικότητα εξαθλιωμένων,  αλλά στα σαλόνια των μεγαλοεργοδοτών, στις offshore και στις διασυνδέσεις τους με τον κρατικό μηχανισμό.

Ξανατονίζουμε ότι δεν έχουμε καμία αυταπάτη για την αστική δικαιοσύνη και τους θεσμούς τους. Η εξαετής καθυστέρηση της αποκάλυψης δείχνει ότι το σύστημα ξέρει να προστατεύει τα παιδιά του μέχρι να μην μπορεί πλέον να τα κρύψει. Το κεφάλαιο, η μαφία και το αστικό κράτος είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο από την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων ενάντια στη σαπίλα του συστήματος που γεννά και θρέφει αυτά τα παράσιτα.