του Θανάση Τσιριγώτη
Η αστική εποχή καθιέρωσε την καθολική ψηφοφορία και την αρχή «ένας άνθρωπος, μια ψήφος». Βέβαια από τις αστικές επαναστάσεις του 18ου και του 19ου αιώνα πέρασε πολύς καιρός για να ψηφίσουν γυναίκες, μειονότητες, άκληροι κι απόκληροι. Ωστόσο το γιγάντιο βήμα που σάρωσε την «ελέω θεού» διακυβέρνηση είχε γίνει.

Κάνουν τεράστιο λάθος όσοι μηδενίζουν με «ακονισμένα ξίφη» την αστική επανάσταση και ισοπεδώνουν τις εποχές λέγοντας πως «τα πράγματα ήσαν πάντα ακίνητα». Η ιστορική εξέλιξη μπορεί να ειδωθεί σαν κύκλος, σαν γραμμική πορεία και σαν σπείρα. O ιστορικός υλισμός «δουλεύει» με το επιστημονικά τεκμηριωμένο, αποδειγμένο θεωρητικά σχήμα της σπείρας όπου το ανώτερο επίπεδο (π.χ. κοινωνικός σχηματισμός) έχει αναλογίες αλλά και διαφορές με το προηγούμενο.

Η καθολική ψηφοφορία έλκει την καταγωγή της από την αρχαία Ελλάδα και μάλιστα την αθηναϊκή δημοκρατία όπου όσοι πολίτες είχαν κλήρο (εξαιρούνταν γυναίκες, δούλοι, άκληροι και μέτοικοι – μετανάστες) μπορούσαν να ψηφίζουν στα δημόσια διαβουλευτήρια (εκκλησία, αγορά, δικαστήρια). Όπως όμως και τότε έτσι και τώρα η φαινομενική ισότητα κρύβει τη βαθύτερη, ταξική της διαφορά.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τα κόμματα και την ψήφο που διεκδικούν. Tης ανισότητας το ανάγνωσμα. Το πρώτο κόμμα παίρνει το «bonus» των 50 εδρών αλλά κι όλοι μαζί (αστοί και ρεφορμιστές) μοιράζουν τον τηλεοπτικό και ραδιοφωνικό χρόνο, μοιράζονται εκατομμύρια ευρώ, συναγελάζονται «διαφωνούντες» σ’ εκπομπές, διαχειρίζονται μέσω των δήμων πλατείες και δρόμους, αγοράζουν και πωλούν διαφημίσεις, εκβιάζουν πολιτικά, αξιοποιούν συνδικάτα και άλλα πολλά «ων ουκ έστιν αριθμός». Ύστερα θα βγουν και θα μας λένε για τα εκλογικά τους ποσοστά. Όμως εμείς πολύ καλά γνωρίζουμε πως η αξία της ψήφου δεν είναι ίδια.

Για να φτάσει κανείς να στηρίξει το ψηφοδέλτιο που θα γράφει «ΚΚΕ (μ-λ)  Μ-Λ ΚΚΕ» θα πρέπει να περάσει από σαράντα κύματα. Να υπερβεί παγιωμένες προκαταλήψεις, εκβιασμούς, πλύση εγκεφάλου, τα σύννεφα της αστικής εξουσίας και τις παγίδες του συστήματος, τη θεωρία της αναποτελεσματικότητας και τις αγκυλώσεις χρόνων, τις σημαίες που σφετερίζονται ο δικέφαλος κοινοβουλευτικός ρεφορμισμός (ΚΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ), να σπάσει το ναρκοθετημένο τοπίο, να μας βρει και να μας πιστέψει.
Από αυτή την άποψη «η κόκκινη» ψήφος των Μ-Λ δεν είναι ούτε ίδια ούτε ίσης βαρύτητας με τα ελαφρολαϊκά ψέματα, με τα εύκολα ακούσματα, με τις υποσχέσεις και τις συνήθειες χρόνων.
Είναι καθαρό βόλι που στοχεύει ψηλά και μακριά. Εμείς μιλάμε για τον ιμπεριαλισμό, το μακρύ αγώνα, τη λαϊκή περηφάνεια, την ταξική σύγκρουση, την αριστερά και τους κομμουνιστές.
Είναι το πρόγραμμα της 7ης Μάη που ανοίγει δρόμους και φέρνει το λαό μας κοντύτερα στα βαθιά κοινωνικά του οράματα.
Γι’ αυτό και κάθε κόκκινη ψήφος είναι ένα καρφί στο φέρετρο της υποταγής
http://www.alfavita.gr/artro.php?id=63361