Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ Σπάρτακος για τα αποτελέσματα των εκλογών της 6^ης Μάη 2012

1. Το αποτέλεσμα των εθνικών εκλογών ήταν ένα εκκωφαντικό και αδιάψευστο μήνυμα σε Ελλάδα και Ευρώπη, στους έλληνες καπιταλιστές και την Τρόικα. Η λαϊκή ψήφος σάρωσε τα κόμματα του μνημονίου και επισφράγισε την ανατροπή του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού στην οποία οδήγησε το μαζικό κίνημα αντίστασης στο μνημόνιο και την επίθεση των αφεντικών, που αναπτύχθηκε τα τελευταία τρία χρόνια με τελευταίο αποκορύφωμα τον κοινωνικό σεισμό στις 12 του Φλεβάρη που μας πέρασε. Η κατάρρευση κάτω από το μαζικό κίνημα του πολιτικού συστήματος που καταγράφηκε κατά την ψήφιση της δανειακής σύμβασης στη Βουλή ολοκληρώθηκε με την εκλογική συντριβή των τριών κομμάτων που στήριξαν τη μαύρη κυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου, ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ.

2. Ακόμη και αυτό το έσχατο σενάριο οριακής πλειοψηφίας για μια κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ (που θα ήταν και πάλι μια εμφανώς αδύνατη «κυβέρνηση μειοψηφίας» στο λαό και με την πλάτη στον τοίχο) δεν κατέστη δυνατό. Όχι μόνο οι εκλογές επιβλήθηκαν στην αστική τάξη από το μαζικό κίνημα αλλά τελικά επιβλήθηκε στην άρχουσα τάξη και το αποτέλεσμά τους. Τα τρομοκρατικά και εκβιαστικά διλήμματα «μνημόνιο ή ακυβερνησία και χάος», «παραμονή στην ευρωζώνη ή μετατροπή της Ελλάδας σε τριτοκοσμική χώρα», «στρατόπεδο της υπευθυνότητας ή στρατόπεδο του λαϊκισμού» απαντήθηκαν στην κάλπη με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο η λαοθάλασσα των εργαζομένων και των ανέργων αψήφησε την «τρομοκρατία της χρεοκοπίας και της μη πληρωμής μισθών και συντάξεων» στις 12 Φλεβάρη στο Σύνταγμα. Από τη μία, η κατά μέτωπο και εφ’ όλης της ύλης ιδεολογική επίθεση στην Αριστερά δεν κατάφερε να αναχαιτίσει την κίνηση των εργατικών στρωμάτων προς αυτή· από την άλλη, η καταφυγή στη ρατσιστική προπαγάνδα και την επίκληση της ασφάλειας, η εκστρατεία με τις «σκούπες» στο κέντρο της Αθήνας και η κατασκευή των στρατοπέδων συγκέντρωσης για τους μετανάστες από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, και συνολικά από τα αστικά επιτελεία και τα ΜΜΕ, δεν συγκράτησε την επιρροή του «μπλοκ του μνημονίου» παρά μόνο έριξε νερό στο μύλο της φασιστικής και λαϊκιστικής άκρας δεξιάς.

3. Η αριστερά σ’ όλες τις εκδοχές κέρδισε ένα επιπλέον 20% του εκλογικού σώματος, η δεξιά σ’ όλες τις παραλλαγές της ένα 6% σε σχέση με τις εθνικές εκλογές του 2009. Ο νικητής αυτός των εκλογών είναι η αριστερά· προπάντων ο ΣΥΡΙΖΑ. Η ουσιαστική επιτυχία του δεν μετριέται αποκλειστικά με ψήφους και ποσοστά. Η επιτυχία του συνίσταται κύρια ότι έπεισε σ’ ένα σημαντικό βαθμό ότι για πρώτη φορά η Αριστερά αντιπροσωπεύει μια «εναλλακτική ρεαλιστική πρόταση εξουσίας», ανεξάρτητα από την κριτική που μπορούμε εμείς να ασκήσουμε όχι μόνο στην ουσία αλλά και στο ρεαλισμό του ρεφορμιστικού προγράμματός του. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να υποκαθιστά το ΠΑΣΟΚ ως βασικό «κόμμα εξουσίας» που στηρίζεται στην εργατική ψήφο. Αυτή είναι η βασική ποιοτική διαφορά της επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ από την επιτυχία των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων της Δεξιάς, τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» του Καμμένου και τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή, που περιορίζονται σ’ εφεδρικό και παραπληρωματικό ρόλο. Η πρόταση όμως εξουσίας του ΣΥΡΙΖΑ είναι «στον αέρα». Όσο μεγάλες ελπίδες δημιουργεί άλλο τόσο μεγάλες απογοητεύσεις εγκυμονεί για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες. Η γραμμή «και την πίττα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο», «και καταγγελία του μνημονίου και παραμονή στην Ευρωζώνη» είναι αναξιόπιστη όχι γιατί το λέμε εμείς, από τη σκοπιά της επαναστατικής αριστεράς, αλλά γιατί το ξεκαθαρίζουν οι ίδιοι αστοί, όπως έγραψαν από την πρώτο μετεκλογική μέρα από Τα Νέα του Ψυχάρη μέχρι την Frankfurter Allgemeine Zeitung. Το σχέδιο για τη δημιουργία ενός «νέου ΠΑΣΟΚ του ’81» δεν μπορεί παρά να έχει τελικά τις προοπτικές του ίδιου του ΠΑΣΟΚ του ’81 που κατέληξε στο άθλιο κόμμα του Βενιζέλου. Από την άλλη, η ενίσχυση του ΚΚΕ είναι πολύ μικρή την ώρα που το πολιτικό σύστημα καταρρέει και όταν οι εργαζόμενοι δείχνουν σαφή διάθεση να κινηθούν αριστερά. Η μοιρολατρική προσκόλληση του ΚΚΕ στο «κοινοβουλευτικό δρόμο», στη στρατηγική της γραμμικής εκλογικής ανάπτυξης του κόμματος σαν προϋπόθεσης για να αλλάξουν τα πράγματα στην κοινωνία προσκρούει σε τοίχο. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες ζητούν πραγματικά να δώσουν «δύναμη στη δύναμή τους» και κατανοούν ότι στις σημερινές συνθήκες δεν αρκεί μια ψήφος διαμαρτυρίας αλλά μια ρεαλιστική και άμεση εναλλακτική εξουσίας, που θα βάλει τέλος στην πολιτική του μνημονίου. Το ΚΚΕ αρνείται κάθε επαναστατική δυνατότητα στο σήμερα καλλιεργώντας την ηττοπάθεια, την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ δίνει μεταρρυθμιστικές ελπίδες που κινδυνεύουν να αποδειχτούν φρούδες. Και τα δύο αριστερά κόμματα υποτιμούν τη μόνη δύναμη που μπορεί να αλλάξει πραγματικά τους κοινωνικούς συσχετισμούς, την επαναστατική αυτενέργεια των ίδιων των εργαζομένων.

4. Η ήττα του ΠΑΣΟΚ είναι ιστορική, μοιάζει να κλείνει τον κύκλο του. Στις εκλογές της 6^ης Μάη οριστικοποιήθηκε η ρήξη της εργατικής τάξης των αστικών κέντρων με το ΠΑΣΟΚ, που διαχειρίστηκε την πιο βάναυση αντεργατική και αντικοινωνική πολιτική που ασκήθηκε στην Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση. Τα αποτελέσματα στη Β’ Αθήνας και Β’ Πειραιά δείχνουν ότι η μάζα των εργαζομένων μετατοπίστηκε από το ΠΑΣΟΚ στην Αριστερά και κύρια στο ΣΥΡΙΖΑ. Η Δεξιά παρουσιάζει μια σύνθετη και αντιφατική εικόνα κατακερματισμού και πόλωσης. Το βασικό κόμμα του κεφαλαίου και της Δεξιάς στη χώρα, η Νέα Δημοκρατία, υπέστη συντριβή φτάνοντας στο ιστορικά χαμηλότερο εκλογικό ποσοστό του. Η φιλοδοξία της ΝΔ να αποτελέσει το «ανάχωμα» στην κατάρρευση του πολιτικού συστήματος και το σχέδιο του Σαμαρά για τη συγκρότηση μια κοινωνικής συμμαχίας γύρω από το μνημόνιο (φοροαπαλλαγές για το κεφάλαιο, αποκατάσταση των μισθών στρατού και σωμάτων ασφαλείας, «εγγύηση» του εισοδήματος χαμηλοσυνταξιούχων κτλ) έπεσαν στο κενό. Η δεξιά δοκιμάζεται από μια πόλωση ανάμεσα σε μια διογκούμενη λαϊκιστική και φασιστική άκρα δεξιά και σ’ ένα ορατό αλλά κατακερματισμένο «φιλελεύθερο κέντρο»  (Δημοκρατική Συμμαχία, Δράση, Δημιουργία Ξανά). Αυτή η πόλωση είναι αποτέλεσμα της ανακόλουθης πολιτικής του Σαμαρά που με την κωλοτούμπα του στην ψήφιση του Μνημονίου 2 έχασε τη «λαϊκή δεξιά» που τον ανέδειξε στην ηγεσία της ΝΔ και με την υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας στην προεκλογική περίοδο για να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους του που στρέφονταν προς την άκρα δεξιά, αλλά και με το συνολικό «λαϊκιστικό» προφίλ του, απομάκρυνε μερίδα υποστηρικτών της ΝΔ προς την πανσπερμία του «φιλελεύθερου κέντρου».

5. Η είσοδος των νεοναζί της Χρυσής Αυγής βάφει όμως με μελανά χρώματα το αποτέλεσμα των εκλογών της 6^ης Μαΐου. Η εκτόξευση του ποσοστού τους από το 0,29 στο 6,8% δεν ανταποκρίνεται ούτε στις οργανωμένες δυνάμεις τους ούτε εκφράζει καθολικά μια αποδοχή της φασιστικής ιδεολογίας. Παρολαυτά, η Χρυσή Αυγή είναι πιο ακραία εκδοχή νεοναζιστικής άκρας δεξιάς που πετυχαίνει τόσο υψηλό εκλογικό ποσοστό όχι μόνο σε μια δυτική χώρα με αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα αλλά και σε μια χώρα με ισχυρές αριστερές και αντιφασιστικές παραδόσεις. Οι φασίστες κερδίζουν γιατί «παρουσιάζονται» σήμερα στα μάτια συντριβόμενων λαϊκών στρωμάτων και κοινωνικά περιθωριοποιημένων ομάδων χωρίς εμπειρίες συλλογικού αγώνα ως μια ριζικά αντισυστημική δύναμη. Παρότι αποτελούν μια ένοπλη εφεδρεία των αφεντικών κατά του εργατικού κινήματος και της αριστεράς, εμφανίζονται αυτή τη στιγμή ως μια ριζική απόρριψη του πολιτικού συστήματος σε μια εποχή βαθιάς κοινωνικής κρίσης, ανεργίας, ανασφάλειας και κοινωνικής βαρβαρότητας. Η «νομιμοποίηση» του αστικού πολιτικού συστήματος περιορίζεται και συμπαρασύρει ακόμη και τον επίσημο «αντιφασιστικό» λόγο που χαρακτηρίζει τις μεταπολεμικές δυτικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Αφότου πρώτα οι αστικές πολιτικές δυνάμεις εξαπέλυσαν μια πρωτόγνωρη ρατσιστική εκστρατεία και αφότου ΜΜΕ και εταιρείες δημοσκοπήσεων πριμοδότησαν τη Χρυσή Αυγή, οι υποκριτικές αντιναζιστικές διδακτικές κορώνες το τελευταίο δεκαπενθήμερο της προεκλογικής εκστρατείας από τους πιο φθαρμένους αντιπροσώπους του πολιτικού σκηνικού, όπως το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου, μόνο να επιβεβαιώσουν τα ψευδεπίγραφα αντισυστημικά πιστοποιητικά των φασιστών. Οι νεοναζί τροφοδοτούνται αποφασιστικά από τις κυρίαρχες αντιμεταναστευτικές/ρατσιστικές πολιτικές και από το αντιμεταναστευτικό/ρατσιστικό λόγο πού έχουν οξυνθεί ιδιαίτερα την τελευταία περίοδο της οικονομικής κρίσης και της εφαρμογής του μνημονίου αλλά και σε μικρότερο βαθμό από το εθνικιστικό/πατριωτικό λόγο (οι φασίστες εμφανίζονται κύρια ως «εθνικιστές») που αναπτύσσεται ακόμη σε τμήματα της αριστεράς συγκαλύπτοντας τον ταξικό χαρακτήρα των σημερινών κοινωνικών συγκρούσεων. Η εκλογική άνοδος της άκρας δεξιάς σε συνθήκες κρίσης είναι ένα «τυπικό φαινόμενο» ωστόσο η δημιουργία ενός μαζικού και στρατιωτικά οργανωμένου φασιστικού κινήματος παρά την ανάπτυξη των φασιστικών δικτυώσεων θα κριθεί το επόμενο διάστημα όχι στην κάλπη αλλά στις γειτονιές και τους δρόμους, στην έμπρακτη αλληλεγγύη σε μετανάστες αλλά και όλα τα χειμαζόμενα από την κρίση κοινωνικά στρώματα, στον αγώνα να κερδιστεί η μάχη της καθημερινής επιβίωσης μαζί με τη μάχη για την «ψυχή» των πληβειακών στρωμάτων, και πάνω από όλα στη μάχη που θα δοθεί στα σχολεία και τη νεολαία.

Για αυτό όμως χρειάζεται συντονισμένη και πλατιά κοινή δράση όλη της αριστεράς και του εργατικού κινήματος, μέσα στα συνδικάτα και έξω απ’ αυτά στις μάζες των ανέργων και των φτωχών, σε κάθε πόλη και γειτονία, με πρωταγωνιστικό και πρωτοπόρο ρόλο της επαναστατικής αριστεράς και του αντεξουσιαστικού χώρου.

6. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η κύρια πολιτική έκφραση της Αντικαπιταλιστικής και Επαναστατικής Αριστεράς, στην οποία συμμετέχει από την ίδρυσή της η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, κατέγραψε ένα ιστορικά πρωτοφανές εκλογικό ποσοστό (1,2% και 75.000 ψήφους, τριπλασιασμός του ποσοστού και υπερδιπλασιασμός των ψήφων σε σχέση με τις εθνικές του 2009) αλλά σωστά πρέπει να θεωρείται τελείως αναντίστοιχο με τις ιστορικές δυνατότητες και την πραγματική επιρροή της. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει σαφώς εσωτερικές αδυναμίες αλλά χάρη στην αγωνιστική και προγραμματική της συνέπεια αποτέλεσε σημείο αναφοράς για χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες των κινημάτων πολύ πέρα από τον ιστορικό χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Πολλοί και πολλές εργαζόμενοι και εργαζόμενοι που έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί μέσα στους τελευταίους μαζικούς αγώνες βρέθηκαν πολύ κοντά στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εξέφρασαν ακόμη και διάθεση να την ψηφίσουν αλλά προτίμησαν τη «χρήσιμη ψήφο» προς το ΣΥΡΙΖΑ. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει χάσει αυτούς τους εργαζόμενους και εργαζόμενες αλλά και δεν τους έχει κερδίσει. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συνεχίσει να αλληλεπιδρά και θα μπορέσει μόνιμα να συνδεθεί μ’ αυτές και με ακόμη μεγαλύτερες πρωτοπορίες στο μέτρο που έμπρακτα:

–  δείξει συνέπεια και επιμονή σ’ ένα αγωνιστικό και προγραμματικό προσανατολισμό αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης και των μνημονίων

– προωθήσει ένα πλατύ ενιαίο μέτωπο κατά της φασιστικής απειλής

– εμπλουτίσει τον κύριο κορμό των βασικών της μεταβατικών διεκδικήσεων (διαγραφή χρέους, εθνικοποιήσεις, ρήξη με ευρώ-ΕΕ, εργατικός έλεγχος) και καταφέρει να τον συμπληρώσει με μια εξίσου μεταβατική αντιμετώπιση του ζητήματος της εξουσίας, στην κατεύθυνση μιας «εργατικής κυβέρνησης ταξικού πολέμου» που θα στηρίζεται και ταυτόχρονα θα ενισχύει τις εργατικές επιτροπές, τις λαϊκές συνελεύσεις, τα όργανα του εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης σ’ όλους τους στρατηγικούς τομείς της παραγωγής και των υπηρεσιών.

Η επιτυχία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κριθεί από την ικανότητα να απαντήσει χωρίς σεκταρισμό αλλά και χωρίς προγραμματική διολίσθηση στην απαίτηση των εργαζομένων για «άλλο δρόμο» και απέναντι στις ελπίδες που δημιουργεί ο ΣΥΡΙΖΑ, ρίχνοντας κύρια τις δυνάμεις της στο πεδίο που θα κριθεί τελικά το ζήτημα της εξουσίας: στην αυτοοργάνωση των εκμεταλλευομένων μαζών από τις ΔΕΚΟ μέχρι και τη βαριά βιομηχανία του ιδιωτικού τομέα, από τα ΜΜΕ μέχρι και τα νοσοκομεία, σε κάθε πόλη, γειτονιά και σχολείο φράζοντας την ίδια στιγμή το δρόμο στην άνοδο των φασιστών και της ρατσιστικής και εθνικιστικής άκρας δεξιάς. Εκεί βρίσκεται η δύναμη που μπορεί κάνει εφικτά τα ανέφικτα, εκεί βρίσκεται η δύναμη που μπορεί να ανατρέψει μονόδρομους και εκβιαστικά διλήμματα, Τρόικες και μνημόνια.

ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, 8-5-2012