Εχει ξαναγραφτεί εδώ ότι τα Χρηματιστήρια –τα μπουρδέλα του καπιταλισμού που έλεγε και ο Μαρξ- και οι τύχες των λαών ακολουθούν πάντα αντίθετους δρόμους.
Πόσες φορές, σε βιβλικές καταστροφές ύστερα από φονικούς σεισμούς και θεομηνίες, δεν βρεθήκαμε μπροστά σε αυτό το θλιβερό και μακάβριο φαινόμενο: την άλλη κιόλας μέρα να ανεβαίνουν στα χρηματιστήρια οι μετοχές των εργολάβων που αναλάμβαναν να ανοικοδομήσουν τα ερείπια και των τραπεζών που ετοιμάζονταν να δανείσουν τα θύματα;
Στην οικονομική θεομηνία που ζούμε, τα χρηματιστήρια βγάζουν πάλι το ψωμί τους από τη δυστυχία των λαών.
Το παρακάτω δημοσίευμα απ’ το «Ποντίκι» είναι πολύ χαρακτηριστικό:
«Ο ένας στους εννιά Αμερικανούς καταφεύγει στα συσσίτια για να ζήσει. Οι άστεγοι στη Νέα Υόρκη έχουν καταρρίψει κάθε ρεκόρ. Και δεν μιλάμε για τους “παραδοσιακούς άστεγους” αλλά για οικογένειες ολόκληρες που έμειναν στον δρόμο επειδή οι πατεράδες και οι μανάδες έχασαν τη δουλειά τους. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία 44.789 Αμερικανοί πολίτες πεθαίνουν κάθε χρόνο από έλλειψη ιατρικής περίθαλψης. Οσο για τους άνεργους; Το πραγματικό ποσοστό των μακροχρόνια ανέργων έχει διπλασιαστεί και υπολογίζεται στο 20%.
Και αυτό όταν η Γουόλ Στριτ πανηγυρίζει που ο Ντάου Τζόουνς ξεπέρασε και πάλι τις 10.000 μονάδες».
Αυτό που λες είναι αλήθεια. Τα χρηματιστήρια διψάνε για αίμα, φτώχεια και δυστυχία.