Γράφει ο Συνεργάτης

Για δέκατη τρίτη συνεχόμενη νύχτα οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις εξαπέλυσαν νέο κύμα βομβαρδισμών κατά του Ιράν, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν γνωρίζει άλλο «δίκαιο» πέρα από το δίκαιο του ισχυρότερου.

Η CENTCOM ανακοίνωσε ότι έπληξε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, κέντρα διοίκησης, υποδομές drones, δίκτυα επικοινωνιών, παράκτια συστήματα επιτήρησης και ναυτικές δυνατότητες σε περιοχές όπως το Αχβάζ και το Μπαντάρ Αμπάς. Η Ουάσινγκτον βαφτίζει τις επιθέσεις αυτές «αμυντικές επιχειρήσεις» και επικαλείται την «προστασία της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας» στο Στενό του Ορμούζ.

Πόσες φορές όμως δεν έχουμε ακούσει το ίδιο παραμύθι; Από το Βιετνάμ και τη Γιουγκοσλαβία μέχρι το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση ντύνεται με τα μεγάλα λόγια περί «δημοκρατίας», «ασφάλειας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Πίσω από τα επικοινωνιακά προσχήματα κρύβεται πάντα η ίδια πραγματικότητα: ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών, των θαλάσσιων δρόμων, των αγορών και των γεωπολιτικών συσχετισμών.

Το Ιράν βρίσκεται σήμερα στο στόχαστρο όχι επειδή απειλεί την «παγκόσμια ειρήνη», αλλά επειδή εξακολουθεί να μην υποτάσσεται πλήρως στις στρατηγικές επιδιώξεις των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στην περιοχή.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Τεχεράνη απέρριψε πρόταση που διαβιβάστηκε μέσω του Ιράκ και η οποία προέβλεπε τον τερματισμό των επιθέσεων υπό συγκεκριμένους αμερικανικούς όρους. Για την ιρανική ηγεσία δεν επρόκειτο για διαπραγμάτευση αλλά για τελεσίγραφο υποταγής: εγκαταλείψτε τα κυριαρχικά σας δικαιώματα, αποδεχθείτε τους όρους της Ουάσινγκτον και τότε ίσως σταματήσουν οι βόμβες.

Η απάντηση ήταν αρνητική.

Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Η ιστορία διδάσκει ότι κάθε φορά που ένας λαός αποδέχθηκε τους όρους του ιμπεριαλισμού ως «αναγκαίο συμβιβασμό», το αποτέλεσμα δεν ήταν η ειρήνη αλλά νέες απαιτήσεις, νέοι εκβιασμοί και νέοι πόλεμοι.

Η Τεχεράνη υπενθυμίζει ότι διατηρεί τη δυνατότητα να πλήξει αμερικανικές βάσεις στην περιοχή και να διαταράξει τη ναυσιπλοΐα στο Στενό του Ορμούζ εφόσον συνεχιστούν οι επιθέσεις. Τα δυτικά επιτελεία και τα περισσότερα συστημικά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν αυτή τη στάση ως «απειλή». Αποσιωπούν όμως το προφανές: όταν ένα κράτος δέχεται στρατιωτικά πλήγματα επί δεκατρείς συνεχόμενες νύχτες, η δυνατότητα άμυνας δεν αποτελεί επιθετικότητα αλλά στοιχειώδες δικαίωμα που αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο.

Οι βομβαρδισμοί έρχονται μετά την κατάρρευση της εύθραυστης εκεχειρίας του Ιουνίου. Στην Ουάσινγκτον και στο Τελ Αβίβ φαίνεται πως υπολόγιζαν ότι οι πρώτες επιθέσεις, οι δολοφονίες υψηλόβαθμων στελεχών και η αδιάκοπη στρατιωτική πίεση θα οδηγούσαν το Ιράν σε κατάρρευση ή σε πολιτική συνθηκολόγηση.

Δεν τους βγήκε.

Το ιρανικό κράτος δεν διαλύθηκε. Οι κρατικές δομές παραμένουν όρθιες και η χώρα εξακολουθεί να δηλώνει ότι δεν πρόκειται να παραδώσει την κυριαρχία της επειδή το απαιτεί η υπερδύναμη της εποχής.

Την ίδια στιγμή, ο Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να χρησιμοποιήσει δεσμευμένα ιρανικά κεφάλαια για να καλύψει το κόστος των επιχειρήσεων και των καταστροφών που προκαλεί ο ίδιος ο πόλεμος. Είναι η γνώριμη λογική του ληστή που εισβάλλει σε ένα σπίτι, το λεηλατεί και στη συνέχεια ζητά από το θύμα να πληρώσει και τα… έξοδα της ληστείας.

Όσο κι αν επιχειρούν να παρουσιάσουν τον πόλεμο ως «αγώνα για την ασφάλεια», η πραγματικότητα δεν αλλάζει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους δεν βομβαρδίζουν για την ελευθερία της ναυσιπλοΐας ούτε για την προστασία των λαών της περιοχής. Βομβαρδίζουν για να διατηρήσουν την πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κυριαρχία τους σε μια από τις σημαντικότερες γεωστρατηγικά περιοχές του πλανήτη.

Η ιστορία του τελευταίου αιώνα είναι γεμάτη από λαούς που βρέθηκαν αντιμέτωποι με την υπέρτερη στρατιωτική ισχύ των αυτοκρατοριών. Και είναι εξίσου γεμάτη από παραδείγματα όπου η δύναμη των όπλων αποδείχθηκε ανίκανη να συντρίψει τη δύναμη της αντίστασης.

Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός διαθέτει αεροπλανοφόρα, πυραύλους και βόμβες ακριβείας.

Οι λαοί διαθέτουν τη μνήμη των αγώνων τους, την αξιοπρέπειά τους και την αποφασιστικότητα να μην ζήσουν γονατισμένοι.

Και η ιστορία δεν έχει γραφτεί ποτέ μόνο από εκείνους που κατείχαν τα ισχυρότερα όπλα.