Γράφει ο β.ariaditis

Προχθές ήταν ο ανάλγητος  παχυλόμισθος και πολυθεσίτης  Μέργος που σαν εκπρόσωπος του υπουργείου οικονομικών και μέλος Γενικού Συμβουλίου στο  Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, ανήγγειλε τα σχέδια του κεφαλαίου  για παραπέρα  περικοπή του βασικού μισθού των 586 ευρώ.

Τον καλοπληρωμένο λαγό της κυβέρνησης των μνημονίων ήρθε να «διαψεύσει» ο ειδικός υπουργός του εργασιακού μεσαίωνα  Βρούτσης , κάτω από την γενική κατακραυγή του κόσμου της εργασίας αλλά και τις δήθεν κόκκινες γραμμές που έθεσε ο πρασινορόζ «αριστερός» Κουβέλης.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει το μελάνι των διαψεύσεων και ήρθε η δήλωση της Επιτρόπου της Ελλάδας στην Ε.Ε. Μ. Δαμανάκη  να μας πληροφορήσει ο,τι πράγματι το  θέμα του βασικού μισθού στην Ελλάδα είναι ανοιχτό  για την  Ε. Ε και για την ξένη και ντόπια αστική τάξη, που «επιχειρούν» αλυσοδένοντας τους εργαζόμενους  με τα μεσαιωνικά  νομοθετήματα του πολιτικού- υπαλληλικού προσωπικού τους.

Όμως το κεφάλαιο δεν συμμερίζεται τις  ισορροπίες και τις παροδικές αναστολές της κυβερνητικής κλίκας και όπως πληροφορούμαστε από έντυπα αστικού συγκροτήματος , εκπρόσωποι 11 πολυεθνικών  εταιριών συναντήθηκαν μέσα στη βδομάδα που μας πέρασε  με τον Υπουργό Ανάπτυξης, Κ. Χατζηδάκη  και του ζήτησαν να προχωρήσει η κυβέρνηση  σε νομοθετική ρύθμιση  για μισθούς των 300 ευρώ.

Ο Χατζηδάκης δήλωσε αναρμόδιος και υποσχέθηκε λέει να ενημερώσει τον υπουργό εργασίας Γ. Βρούτση για τα περεταίρω. Εμείς πάντως γνωρίζοντας πως ενεργούν τα αφεντικά και πως οι κυβερνήσεις ανταποκρίνονται στις εντολές τους ,είμαστε σίγουροι πως: «Όπου νάναι  έρχεται».

Το ερώτημα είναι : Θα μπορέσουμε για  μια φορά να τους αποτρέψουμε και πώς;

Και τώρα και πάντα αν πάμε με τον ίδιο τρόπο, με τα ίδια μέσα, είναι σίγουρο πως πάλι θα βγούμε  χαμένοι. Η επίθεση των εργοδοτών δεν σαρώνει μόνο δικαιώματα αιώνων που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα, διαλύει και τις δομές συγκρότησης  του μέχρι τώρα εργατικού κινήματος  χωρίς καμιά ουσιαστική αντίσταση από μέρους του, αφού η  ξεπουλημένη ηγεσία του, σφιχτά εξαρτώμενη από  το κράτος και την εργοδοσία, οδηγεί το σύνολο του κόσμου της εργασίας στο πάτο του βαρελιού.

Οι εργοδότες όλο ζητούν ,οι κυβερνώντες όλο κάνουν δήθεν διάλογο με τις παραγωγικές τάξεις, , ( δηλαδή οι λύκοι με τα πρόβατα μαζί  συζητούν πως θα φαγωθούν τα δεύτερα) και η  «ηγεσία» του  εργατικού κινήματος όλο αποδέχεται τα πάντα στο όνομα της εθνικής οικονομίας και της καπιταλιστικής  ανάπτυξης, που  θα έρθει όταν μειωθεί  όσο περισσότερο μπορεί  το εργατικό κόστος .Για αυτό και το σύνολο των εργαζομένων δεν πιστεύει πια ότι με ένα  τέτοιο εργατικό κίνημα υπάρχει προοπτική νίκης και διεξόδου.
Η ανατροπή τώρα πια  του οποιουδήποτε αντεργατικού μέτρου αλλά και της βάρβαρης πολιτικής γενικότερα , προϋποθέτει και την ανατροπή όλου του υποταγμένου συνδικαλισμού και τις δομές που τον αναπαράγουν  και τον  συντηρούν . Ο δρόμος της σύγκρουσης με την πολιτική του καθεστώτος  της αστικής κοινοβουλευτικής χούντας, περνά μέσα από την επανίδρυση της οργάνωσης της τάξης και του επανακαθορισμού των μορφών πάλης και των στόχων του συνολικά.

Αυτό προϋποθέτει ένα άλλο εργατικό κίνημα ,ανεξάρτητο από την γραφειοκρατία, τα αφεντικά και το κράτος. Που μέτρο θα είναι οι ζωές και οι ανάγκες των εργαζομένων και όχι η εθνική οικονομία και οι ανάπτυξη των επιχειρήσεων.  Που  θα τολμά  να λέει πως ο κοινωνικός πλούτος είναι προϊόν της  εκμετάλλευσης και ανήκει σε αυτούς  που τον παράγουν και που πρέπει μέσα από τους αγώνες τους  να τον επανακτήσουν τώρα . Που προοπτική των αναζητήσεων και της πάλης του θα είναι  η συνολική απελευθέρωση της εργασίας και της ανθρωπότητας  από τα καπιταλιστικά δεσμά και όχι τα  εκφυλισμένα ιδεώδη του ατομισμού και της σάπιας αστικής  φιλανθρωπίας του συστήματος .

Ένα εργατικό κίνημα που δεν θα είναι ούτε συνδιαχειριστής  της κρίσης , αλλά ούτε και συμμέτοχο στις προσδοκίες για μια  ευημερία που εξαρτάται  από την αύξηση των καπιταλιστικών κερδών  που θα έρθει  αφού πρώτα  εξαφανιστεί  η  εργατική τάξη ως αγωνιστικό υποκείμενο  και τα άτομα ως συγκροτημένη  ανθρώπινη κοινωνία. Που δεν θα είναι ιμάντας μεταφοράς των κομματικών γραμμών , των κλειστών επιτελικών σχεδίων και των αλάνθαστων  απολιθωμένων ιερατείων.

Ένα τέτοιο εργατικό κίνημα δεν μπορεί να είναι άλλο  από το κίνημα  των συνελεύσεων ,των επιτροπών αγώνα και του συντονισμού από τα κάτω. Που θα περικλείει όλους  τους εργαζομένους στην  επιχείρηση, στον κλάδο και στη γειτονιά. Που μαζί με τους ανέργους , την νεολαία, τους συνταξιούχους και την πληττόμενη κοινωνία θα κτίσει τις  αναγκαίες δομές  για την ανάσχεση της βαρβαρότητας  και  τα αυριανά  όργανα της κοινωνικής  χειραφέτησης από σήμερα κιόλας.

Και στο δια ταύτα λοιπόν είναι αναγκαίο, τώρα – άμεσα να επιταχυνθεί  και να διευρυνθεί ο συντονισμός από τα κάτω  που με μαζικές και δημοκρατικές  διαδικασίες θα  προχωρήσει σε ένα αγωνιστικό μέτωπο , συγκεντρώσεων , διαδηλώσεων, καταλήψεων   και απεργιών και που  θα επιδιώξει  όχι μόνο για  να αποτρέψει  τα σχέδια των 11 πολυεθνικών και των άλλων συνεταίρων τους, αλλά και θα  τους εξαναγκάσει να υπογραφούν συλλογικές συμβάσεις που να καλύπτουν τις ανάγκες μας. Ένα τέτοιο αγωνιστικό μέτωπο όλων των δυνάμεων  της εργασίας θα μπορεί να μετατρέπει τους  εργατικούς αγώνες σε διαρκή σύγκρουση με το καθεστώς της αστικής εξουσίας  και την όποια κυβέρνηση το διαχειρίζεται με κεντρικό στόχο τη συνολική  ανατροπή.

Γιατί όπως λέμε συχνά- πυκνά τον τελευταίο καιρό:

Για να νικήσουμε πρέπει να τολμήσουμε! Ας το κάνουμε λοιπόν από τώρα!