Η καταψήφιση του σχεδίου κουρέματος των καταθέσεων στην Κυπριακή Βουλή δημιουργεί σοβαρή εμπλοκή στον καπιταλιστικό σχεδιασμό διαχείρισης της κρίσης από την πλευρά της ΕΕ και του Eurogroup.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν έχει απομακρυνθεί ο κίνδυνος για τους κυπρίους εργαζόμενους και εργαζόμενες. Η ελληνοκυπριακή άρχουσα τάξη έχει βρεθεί με δική της ευθύνη σε συμπληγάδες πέτρες, ανάμεσα στον εκβιασμό της τρόικας και τον εκβιασμό της Ρωσίας που απαιτεί «γη και ύδωρ». Είτε στο όνομα της σταθερότητας του ευρώ, είτε στο όνομα των καταθέσεων των Ρώσων ολιγαρχών, οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες είναι πιθανό να κληθούν άμεσα να πληρώσουν τη χρεοκοπία των κυπριακών τραπεζών και του «κυπριακού μοντέλου ανάπτυξης», θυσιάζοντας δικαιώματα, μισθούς και συντάξεις και υποθηκεύοντας το φυσικό παραγωγικό και ενεργειακό πλούτο της χώρας στους δανειστές τους και τους καπιταλιστικούς ενεργειακούς κολοσσούς.

Δεν έχουμε κανένα λόγο να λυπόμαστε για αυτή την εξέλιξη γιατί:

1. Το σχέδιο είναι αντιδραστικό και άδικο, γιατί δεν επιβαρύνει το μεγάλο κεφάλαιο και τα μεγάλα εισοδήματα, αλλά κατανέμει το βάρος της κρίσης σε όλες τις τάξεις και κοινωνικές ομάδες. Δεν είναι όλοι οι καταθέτες κεφαλαιοκράτες, ούτε ευθύνονται όλοι για την κρίση. Ακόμα και σχετικά μεγάλες καταθέσεις μπορούν να προέρχονται όχι από κεφαλαιοκρατικές δραστηριότητες, αλλά από το εργατικό εισόδημα – πχ εφάπαξ από συντάξεις.

2. Το σχέδιο είναι βαθιά ταξικό, γιατί δεν ισοδυναμεί με κάποιου είδους αναδιανομή πλούτου υπέρ των φτωχών στρωμάτων της κοινωνίας, αλλά με μια απευθείας μεταφορά αξίας για τη διάσωση των τραπεζών, δηλαδή υπέρ του τραπεζικού κεφαλαίου. Στην πραγματικότητα, το Εurogroup στα πλαίσια της νομισματικής ένωσης υλοποιεί την κοινωνικοποίηση των ζημιών, χρεώνοντας και τους
εργαζομένους και αυξάνοντας το δημόσιο χρέος προς όφελος των τραπεζιτών.

3. Η ευρωζώνη και η ΕΕ είναι δομικά αντίθετες προς τα συμφέροντα των εργαζομένων και δομικά συνυφασμένες με τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου.

Η αποσταθεροποίηση του εχθρού μας συμφέρει – η προσήλωση του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΚΕΛ στο ευρώ είναι απολύτως εκτός τόπου και χρόνου.
Δεν έχουμε όμως και κανένα λόγο να θεωρούμε την καταψήφιση του σχεδίου στην Κυπριακή Βουλή νίκη των εργαζομένων στην Κύπρο ή την Ελλάδα. Δεν πρόκειται για κανένα «ηρωϊκό όχι» του «κυπριακού λαού», γιατί:

   1. Ο «λαός» της Κύπρου δεν περιλαμβάνει μόνο εργαζόμενους και καταπιεσμένους, αλλά επίσης εργοδότες, εκκλησία, τραπεζίτες και αφεντικά που προσπαθούν να κάνουν κουμάντο σε όλη την ανατολική Μεσόγειο. Η κυβέρνηση Αναστασιάδη και τα αστικά κόμματα που καταψήφισαν το σχέδιο δεν εκπροσωπούν γενικώς το «λαό», αλλά αυτά τα αστικά στρώματα και τα συμφέροντά τους, που πλήγονται επίσης από το σχέδιο και απειλούνται από μια κατάρρευση της χρηματοπιστωτικής αξιοπιστίας, και άρα του τραπεζικού συστήματος.

   2. Η «αντιιμπεριαλιστική» αντίθεση του Κυπριακού κοινοβουλίου στο Eurogroup έχει και μια άλλη όψη: τις πιέσεις από το εγχώριο κεφάλαιο, αλλά και από άλλους εξίσου καπιταλιστικούς και ιμπεριαλιστικούς με την ΕΕ παράγοντες – τη Ρωσία, τις offshore επιχειρήσεις, τους διεθνείς καταθέτες. Το σχέδιο δεν απετράπη από τις μαζικές κινητοποιήσεις και μόνο, όσο καλοδεχούμενη και αν είναι η αύξηση της αγωνιστικότητας της εργατικής τάξης στην Κύπρο, αλλά και από την πίεση αυτών των συμφερόντων.

   3. Το Κυπριακό κοινοβούλιο, πριν απορρίψει το κούρεμα των καταθέσεων, δεν είχε κανένα πρόβλημα να ψηφίσει 32 μνημονιακούς νόμους, τους οποίους πρότεινε η «αριστερή» κυβέρνηση του ΑΚΕΛ, που τώρα θυμήθηκε να ζητήσει δημοψήφισμα. Είναι βέβαιο ότι αν το κίνημα δεν ορθώσει μαζική αντίσταση, η κυβέρνηση Αναστασιάδη θα περάσει σύντομα νέα μέτρα (περαιτέρω περικοπές
σε μισθούς και συντάξεις, μειώσεις δημοσίων δαπανών και παροχών), πιθανότατα πιο άδικά και ταξικά από το κούρεμα. Και πρώτα από όλα, όλη η πολιτική ηγεσία επιχειρεί να βάλει χέρι στα 3 δις ευρώ των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων.

    4. Ο βρώμικος ρόλος του κυπριακού τραπεζικού συστήματος είναι γνωστός. Οι εργαζόμενοι όλου του νησιού, βόρειου και νότιου, δεν έχουν κανένα συμφέρον να διασωθεί αυτό το σύστημα του μαύρου χρήματος και του «φορολογικού παραδείσου», το οποίο είναι στην πραγματικότητα χρεοκοπημένο και για αυτό αδυνατεί να καλύψει τις καταθέσεις. Μια λύση προς το συμφέρον των εργαζομένων θα πρέπει να ξεκινήσει πριν από όλα από το αίτημα της εθνικοποίησης των τραπεζών χωρίς αποζημίωση, σε έναν ενιαίο δημόσιο τραπεζικό φορέα υπό εργατικό έλεγχο, σε συνδυασμό με τη μονομερή διαγραφή του χρέους και την εθνικοποίηση του εξωτερικού εμπορίου, αιτήματα που οδηγούν αντικειμενικά σε ρήξη με την ΕΕ και την ευρωζώνη. Είναι τραγικό λάθος για την αριστερά να εξυμνεί την εθνική αξιοπρέπεια και την αποφασιστικότητα της κυπριακής κυβέρνησης ή του κοινοβουλίου. Αυτοί μόνο μια γλώσσα μιλάνε, τη γλώσσα του κεφαλαίου και του χρήματος.

Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στη βόρεια και τη νότια Κύπρο, όπως και οι συνάδελφοί τους στις άλλες χώρες, δεν έχουν τίποτα να περιμένουν από δήθεν αντιιμπεριαλιστικά αστικά κόμματα και διεθνείς συμμάχους. Κανένας κοινός αγώνας ούτε με τον Αναστασιάδη, τους μεγαλοκαταθέτες και τον Πούτιν, ούτε με την ΕΕ και το Σαμαρά. Ό,τι κερδίσουν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, θα το κερδίσουν μόνο με τη δική τους ανεξάρτητη δράση.

ΟΚΔΕ-Σπάρτακος
21/03/2013