Για την αναγέννηση ενός εργατικού-κοινωνικού κινήματος βάσης και χειραφέτησης

Apr 29, 2013 | Εργατικό Κίνημα | 0 comments

Πρωτομαγιά 2013Η “κατάσταση παρανομίας” στην οποία έχουν περιέλθει εργατικοί αγώνες και κοινωνικοί χώροι αντίστασης δεν αφορά μόνο την άμεση αυταρχική επίθεση του κράτους εναντίον τους, αλλά και τη διαμόρφωση μιας ευρύτατης γκρίζας ζώνης δικαιωμάτων όπου η μισθωτή εργασία παύει να έχει οποιαδήποτε προστασία – ένα “καθεστώς εξαίρεσης” που περιλαμβάνει πια μεγάλο μέρος της εργασίας.

Έχει τελειώσει, έτσι, η παλιά εποχή ενός εργατικού κινήματος βασισμένου στη διαπραγμάτευση της τιμής της εργατικής δύναμης, αναγνωρισμένου και ενσωματωμένου ως θεσμικού παράγοντα για την ομαλή αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης και εν τέλει του ίδιου του καπιταλισμού.

Ας το δούμε ως ιστορική πρόκληση και “ευκαιρία” για μια αναγέννηση του εργατικού κινήματος στη βάση της αυτοοργάνωσης, της άμεσης δημοκρατίας και του διαρκή μαχητικού ανταγωνισμού με το κεφάλαιο και το κράτος. “Ευκαιρία” απεξάρτησης από όλα όσα κρατούσαν το εργατικό κίνημα εξαρτημένο και εν τέλει υποταγμένο εντός της καθεστηκυίας τάξης, υπερβαίνοντας την απλή διαμαρτυρία, τις διεκδικήσεις και διαπραγματεύσεις, και δημιουργώντας τώρα το δικό μας κόσμο αλληλεγγύης και συνεργατικής δραστηριότητας.
Πώς μπορεί να υπάρξει αυτή η αναγέννηση σε νέες βάσεις (που κατά μια ιστορική ειρωνεία προσεγγίζουν τις βάσεις της γέννησης του εργατικού κινήματος):

Αποδέσμευση από την καθεστωτική γραφειοκρατική δομή των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, με συνελεύσεις βάσεις στους χώρους δουλειάς που αποφασίζουν οι ίδιες και συντονίζονται οριζόντια μεταξύ τους (πέρα από επαγγελματικούς και κλαδικούς συντεχνιακούς διαχωρισμούς και περιχαρακώσεις), με μαχητικούς άγριους αγώνες βάσης (αφού τώρα πια ακόμη και ο μισθός ή ο χρόνος εργασίας δεν μπορεί να είναι αντικείμενο θεσμικών διεκδικήσεων αλλά εξωθεσμικής δράσης), και με μάχη γύρω από ζητήματα, όπως η ριζική μείωση του χρόνου εργασίας με αύξηση μισθών, που αντιμετωπίζουν το θέμα της εργασίας από μια σκοπιά μείωσής της και αποδόμησης των εννοιών της παραγωγικότητας/αποδοτικότητας.

Εργατικά κέντρα “νέου τύπου” που συγκεντρώνουν κατά πόλη σε κοινή δράση, αλλά και σε δομές αλληλεγγύης και δημιουργίας, άνεργους, ημιαπασχολούμενους, ευέλικτα εργαζόμενους, σταθερά εργαζόμενους, μετανάστες.

“Κοινωνικοποίηση” του εργατικού κινήματος (πέρα από μια στενή και στρεβλή “ταξικότητα”, αλλά και από μια κομματική “πολιτικοποίηση” εκ των άνω) με πρόταγμα τα προβλήματα, τις ανάγκες, τη ζωή και τη χειραφέτηση της κοινωνίας, και όχι απλώς τα άμεσα στενά εργατικά συμφέροντα που καταλήγουν στο “δουλειά να είναι και ό,τι να ΄ναι” χωρίς να υπολογίζουν την κοινωνική χρησιμότητα και τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις (βλ., για παράδειγμα, τη Χαλκιδική όπου το “άμεσο ταξικό συμφέρον” οδηγεί εργάτες να υποστηρίζουν μια καταστροφική για τις κοινότητες και το περιβάλλον επένδυση στο όνομα ότι δίνει δουλειά…).

Ανάπτυξη άμεσων αδιαμεσολάβητων δεσμών με τις κοινότητες που περιβάλλουν την εργασία, ώστε να σπάνε οι διαχωρισμοί “παραγωγός-καταναλωτής”, “δημόσιος-ιδιωτικός υπάλληλος”, “εργαζόμενος-άνεργος” κ.λπ.

Στη βάση αυτή, η αυτοδιαχείριση, οι κολλεκτίβες εργασίας, η συνεργατική παραγωγή, μπορεί να αποτελέσει τον κρίκο γι’ αυτήν την αναγέννηση, εξασφαλίζοντας την επιβίωση για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας με τρόπους που απεξαρτούν την εργασία και την κοινωνία από το κεφάλαιο και το κράτος.

Και ταυτόχρονα αλλάζουν και την ίδια τη μορφή και το περιεχόμενο του εργατικού κινήματος, στρέφοντάς το από τη διεκδίκηση (έστω και μαχητική) που κατοχυρώνει τη θέση μας ως “εργάτες” (σε μια θέση όμως πάντα υποτελή) προς τη στήριξή μας στις δικές μας δυνάμεις και στη δημιουργία των “κοινών” στα οποία μπορεί να βασιστεί μια ελεύθερη από κέρδος, εκμετάλλευση, ιεραρχία και κυριαρχία, ζωή της κοινωνίας.

Δεν πρόκειται φυσικά για “μαγικό ραβδί” που μετασχηματίζει σε μια στιγμή εμάς και τον κόσμο. Πρόκειται για μάχη (χωρίς εξασφαλισμένο το αποτέλεσμα), για κοινωνικό-ταξικό διακύβευμα, γύρω από το άμεσο ερώτημα: ποιος θα εξασφαλίσει την επιβίωση, την αναπαραγωγή και το μέλλον της κοινωνίας; Ένας ολοκληρωτικός καπιταλισμός που θα επανεκκινήσει τη συσσώρευση πάνω στη βάση μιας σύγχρονης δουλείας (η “ανάπτυξη” που μας τάζουν…), ή ένα αναγεννημένο κοινωνικό-εργατικό κίνημα που παίρνει τη ζωή στα χέρια του, στη βάση της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και της ισότιμης πρόσβασης στα “κοινά”;

Κάποιοι λένε ότι το να πάρουν οι εργάτες στα χέρια τους τα εργοστάσια (όπως κάνουν εδώ και τώρα στη ΒΙΟΜΕ), είναι μετατροπή των εργατών σε καπιταλιστές. Προφανώς γι΄ αυτούς “ταξικότητα” σημαίνει να παραμένεις δούλος! Δεν μας λένε, όμως, ξέρουν πολλούς καπιταλιστές να δουλεύουν, καταρχήν, οι ίδιοι, να δουλεύουν χωρίς κέρδος, χωρίς διεύθυνση, χωρίς ιεραρχία, με ανώτερο όργανο τη γενική συνέλευση των εργατών, με διανομή μέρους του όποιου “πλεονάσματος” για την ενίσχυση ανάλογων αυτοοργανωμένων εγχειρημάτων και κοινωνικών σκοπών;

Κάποιοι άλλοι λένε ότι στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για “νησίδες” που δεν μπορούν να αλλάξουν τη συνολική κατάσταση. Μα “νησίδα” είναι κι ο κάθε μεμονωμένος αγώνας, αλλά δεν λένε (και σωστά) να μη δοθεί! Η διαφορά, που δεν μας λένε όμως, είναι ότι η μια “νησίδα” διεκδικεί μια καλύτερη θέση εντός του καπιταλισμού, ενώ η “νησίδα” της αυτοδιαχείρισης τουλάχιστον επιχειρεί μια ρωγμή στο καθεστώς της εκμετάλλευσης και του κέρδους. Βάζει στην πράξη αξίες και πρακτικές που διαπνέονται από τις αρχές μιας άλλης χειραφετημένης οργάνωσης της κοινωνίας.

Κάποιοι άλλοι, ακόμη, λένε ότι αυτά τα εγχειρήματα βολεύουν μια χαρά τον καπιταλισμό, γιατί διαχειρίζεται με τη βοήθειά τους την ανεργία και τις κοινωνικές ανάγκες χωρίς να του κοστίζει τίποτα. Προφανώς γι’ αυτούς το να αυτοεκπαιδευόμαστε σε σχέσεις ισότιμης συνεργασίας, χωρίς αφεντικά και κρατική πατρωνία, συνάδει με το πνεύμα του καπιταλισμού, ενώ το να στεκόμαστε σαν ζητιάνοι στις ουρές του ΟΑΕΔ ατσαλώνει γνήσιες ταξικές αντικαπιταλιστικές συνειδήσεις…

Ας σοβαρευτούμε. Οι κριτικές αυτές δεν αφορούν τα πραγματικά ερωτήματα και επίδικα της αυτοδιαχείρισης, αλλά το φόβο αυτών που νιώθουν ότι με τέτοια εγχειρήματα δεν γίνονται μόνο το κεφάλαιο και το κράτος περιττά, αλλά γίνονται περιττοί και οι ίδιοι ως “καθοδηγητές του ταξικού εργατικού κινήματος”…

Τα πραγματικά ζητήματα, στη θεωρητική και πρακτική αντιμετώπιση των οποίων πρέπει όλοι μας να συμβάλουμε, αφορούν το πώς θα σπάσουν τα εγχειρήματα αυτά τον κλοιό της αγοράς (από την οποία πιέζονται με όρους αποδοτικότητας και ανταγωνιστικότητας), πώς θα πολλαπλασιάζονται και γενικεύονται πατώντας στην εμπειρία και την αλληλοστήριξη, και πώς θα διασυνδεθούν μεταξύ τους, οριζόντια και αδιαμεσολάβητα από κρατικούς, κομματικούς και αγοραίους θεσμούς (που έχουν πέσει πάνω τους σαν τα “κοράκια” για να τα ενσωματώσουν εν τη γενέσει), ώστε να συγκροτούν έναν πιο συνεκτικό και κοινωνικά αποτελεσματικό υπαρκτό καινούργιο κόσμο όπου η χειραφέτηση και η αυτονομία από ιδεολογικό πρόταγμα γίνονται κοινή εμπειρία, κοινωνική ανάγκη και καθημερινή πράξη.

Τοποθέτηση της συλλογικότητας της εργατικής εφημερίδας Δράση στην εκδήλωση σωματείων και εργατικών συλλογικοτήτων που έγινε στην ΑΣΟΕΕ, στις 26/4, με θέμα: “Εργατικοί αγώνες και κοινωνικοί χώροι αντίστασης σε κατάσταση παρανομίας; Πώς οργανώνουμε και συνδέουμε σήμερα τους αγώνες μας ενάντια στην εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία;”

Εστάλη από: Εργατική Εφημερίδα Δράση

0 Comments

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Η περιουσία Τράγκα, τα μιντιακά κυκλώματα και η βιομηχανία του «αντισυστημισμού»

Του Γιώργη Γιαννακέλλη Τέσσερα χρόνια μετά τον θάνατό του τα ακίνητα, οι οφειλές και οι δικαστικές εκκρεμότητες επαναφέρουν ένα ερώτημα που είναι πολύ μεγαλύτερο από την κληρονομική διαμάχη: Πώς μετατρέπεται η ιδεολογική χειραγώγηση σε πλούτο και επιχειρηματική ισχύ;...

Χρήστος Μαλτέζος. Mια ηρωική μορφή του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Δολοφονήθηκε σαν σήμερα το 1938

Σαν σήμερα στις 22 Νοέμβρη 1938 πέθαινε μετά από φρικτά βασανιστήρια στις φυλακές της Κέρκυρας μια ηρωική μορφή του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, ο γραμματέας της ΟΚΝΕ Χρήστος Μαλτέζος. Γεννημένος στα Μέθανα το 1908, εντάχθηκε ως φοιτητής της Νομικής στην ΟΚΝΕ...

Τζακ Λόντον: Συγγραφέας στρατευμένος στο πλάι του αμερικανικού προλεταριάτου (Αυτοκτόνησε σαν σήμερα το 1916)

Σαν σήμερα αυτοκτονεί ο σοσιαλιστής Αμερικανός συγγραφέας Τζακ Λόντον. (Jack London 12 Γενάρη 1876 – 22 Νοέμβρη 1916). Στα 20 χρόνια του γίνεται μέλος του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος και στρατεύεται και με το συγγραφικό έργο του να συμβάλει στην πάλη του...

Σαν σήμερα το 1996: Όταν ο μπάτσος Δημήτρης Τρίμης εκτέλεσε εν ψυχρώ τον Τσιγγάνο Τάσο Μουράτη. Δεν κάθισε ούτε μια μέρα φυλακή και αθωώθηκε από την “δικαιοσύνη”

22 Νοέμβρη 1996. Έξω από τη Λιβαδειά, σε ένα συνηθισμένο μπλόκο της Τροχαίας. Ο 45χρονος Τάσος Μουράτης, Ρομά μικροπωλητής, πατέρας τριών παιδιών, οδηγεί το αυτοκίνητό του. Οι μπάτσοι δεν ψάχνουν αυτόν. Αναζητούν κάποιον φυγόποινο. Σταματάνε το αμάξι, κατεβάζουν με τη...

Άμεση απεργιακή κινηματική απάντηση για τις ποινές για συνδικαλιστική δράση από Πρωτοβάθμια σωματεία, εκπαιδευτικές ομοσπονδίες ΟΛΜΕ ΔΟΕ ΚΑΙ ΑΔΕΔΥ

Αιτία πολέμου οι ποινές στέρησης μισθού για συνδικαλιστική δράση σε Χοτζόγλου, Χαρτζουλάκη, Καββαδία,  Χατζηανδρέου, και Ε.Σ για απεργία-αποχή, πειθαρχικό Τρίπολης ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΜΑΤΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΙΝΩΝ ΑΠΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ...

Ν. Μπουραντάς: Ενα δίποδο εγκληματικό κτήνος, που το αστικό κράτος το ανταμείβει πλουσιοπάροχα για την συνεργασία του με τους κατακτητές. Ενα δημοσίευμα του “Ριζοσπάστη” σαν σήμερα το 1945

Του Γ.Γ. Ενα δίποδο κτήνος, που μιλούσε ανθρώπινα, και τα φρικτά εγκλήματα που έκανε σε βάρος του ελληνικού λαού σε συνεργασία πάντα με τις στρατιωτικές Γερμανικές δυνάμεις που είχαν καταλάβει την χώρα μας, ονομαζόταν Νίκος Μπουραντά. Οι απαίσιες κτηνωδίες που έκανε,...

Πολυτεχνείο: Κυβέρνηση και πανεπιστημιακό κατεστημένο ηττήθηκε – Η ανακοίνωση του πρύτανη Χατζηγεωργίου έγινε μπούμερανγκ

Από το Πανεπιστημιακό διδακτικό κατεστημένο δύο είναι τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν -υπήρχε και τρίτος, ο Πρύτανης Νικόλαος Παπαϊωάννου, που ονειρειόταν να γίνει αρχιμπάτσος αλλά τελικά ο Μητσοτάκης τον έκανε υφυπουργό– η Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου ένα υπόδειγμα...

Από τον «Joker» στο Grand Theft Auto: Η υποκρισία της εξουσίας για την προστασία της νεολαίας

 Το «Joker» έφερνε περιπολικά, το «GTA 6» έγινε χριστουγεννιάτικο δώρο με τη βούλα Μητσοτάκη Κάποιες φορές η πολιτική υποκρισία αποκαλύπτεται τόσο καθαρά, ώστε δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να την αναδείξεις. Αρκεί να παραθέσεις δύο περιστατικά, ακόμη κι αν...

ΛΕΞ: Όταν η κοινωνική ασφυξία μιας γενιάς γίνεται μουσική

Τι εκφράζει ένας καλλιτέχνης που καταφέρνει να συγκεντρώνει χιλιάδες νέους ανθρώπους γύρω από τη μουσική του, χωρίς να αποτελεί προϊόν της συνηθισμένης τηλεοπτικής και μιντιακής βιομηχανίας; Ομολογούμε ότι δεν είμαστε ειδικοί στη ραπ μουσική. Οι μουσικές μας...

Η δικαίωση του Τάσου Θεοφίλου σαν σήμερα πριν 8 χρόνια, αφού προηγουμένους βρέθηκε άδικα 59 μήνες φυλακισμένος.

Του Γ. Γ. Για το ταξικό μίσος της εξουσιαστικής δικαστικής κλίκας απέναντι στον αναρχοκομμουνιστή Τάσο Θεοφίλου, έχουμε ξαναγράψει. Επανερχόμαστε σήμερα γιατί μια τέτοια μέρα πριν 8 χρόνια έπεσε οριστική αυλαία σε μια απίστευτα βασανιστική περιπέτεια που πέρασε αυτό...

Επιλεγμένα Video