Η Κομμουνιστική Λίγκα ήταν από την αρχή μια διεθνής οργάνωση. Ωστόσο, ο σχηματισμός της Διεθνούς Ένωσης Εργατών (της Πρώτης Διεθνούς) το 1864 αποτέλεσε ένα ποιοτικό βήμα προς τα εμπρός. Το ιστορικό καθήκον της Πρώτης Διεθνούς ήταν να θέσει τις βασικές αρχές, το πρόγραμμα, τη στρατηγική και τις τακτικές του επαναστατικού μαρξισμού σε παγκόσμια βάση. Ωστόσο, στις απαρχές της, η Διεθνής Ένωση Εργατών δεν ήταν μια μαρξιστική Διεθνής, αλλά μια εξαιρετικά ετερόκλητη οργάνωση, αποτελούμενη από Βρετανούς ρεφορμιστές τρειντγιουνιονιστές, Γάλλους Προυντονιστές, Ιταλούς οπαδούς του Ματσίνι, αναρχικούς κλπ. Συνδυάζοντας σταθερότητα στις αρχές με μεγάλη ευελιξία στην τακτική, σταδιακά ο Μαρξ και ο Ένγκελς κέρδισαν την πλειοψηφία.

Η Διεθνής Ένωση Εργατών κατάφερε να θέσει τα θεωρητικά θεμέλια για μια γνήσια επαναστατική Διεθνή. Αλλά δεν υπήρξε ποτέ μια αληθινά μαζική εργατική Διεθνής. Αποτελούσε περισσότερο μια προσδοκία για το μέλλον. Η Σοσιαλιστική Διεθνής (η Δεύτερη) ιδρύθηκε το 1889 και συνέχισε από εκεί που σταμάτησε η Πρώτη. Αντίθετα με την τελευταία, η Δεύτερη Διεθνής ξεκίνησε ως μια μαζική Διεθνής που συγκέντρωνε και οργάνωνε εκατομμύρια εργατών. Συγκέντρωνε μαζικά κόμματα και συνδικάτα σε Γερμανία, Γαλλία, Βρετανία, Βέλγιο και αλλού. Επιπλέον, υποστήριζε, τουλάχιστον στα λόγια, τον επαναστατικό μαρξισμό. Το μέλλον του παγκόσμιου σοσιαλισμού φαινόταν να είναι εγγυημένο.

Ωστόσο, η «ατυχία» της Δεύτερης Διεθνούς, ήταν ότι δημιουργήθηκε σε μια μακρά περίοδο καπιταλιστικής ανόδου. Αυτή άφησε το στίγμα της στη ψυχολογία του ηγετικού στρώματος των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και συνδικάτων. Η περίοδος μεταξύ 1871 και 1914, ήταν η χρυσή εποχή της σοσιαλδημοκρατίας. Στη βάση μιας μακράς περιόδου οικονομικής ανάπτυξης, ήταν δυνατό για τον καπιταλισμό να κάνει ορισμένες παραχωρήσεις στην εργατική τάξη, ή πιο σωστά, στο ανώτερο στρώμα της.

Ο σχηματισμός μιας πολυάριθμης κάστας από ηγέτες συνδικάτων, γραφειοκράτες των κομμάτων και κοινοβουλευτικούς καριερίστες οδήγησε σε μια διαδικασία εκφυλισμού, κατά την οποία η γραφειοκρατία αποχωριζόταν ολοένα και περισσότερο από τις μάζες και τα μέλη του κόμματος. Σταδιακά, σχεδόν ανεπαίσθητα, οι επαναστατικοί στόχοι χάθηκαν από το προσκήνιο. Η ηγεσία απορροφήθηκε σιγά σιγά από την καθημερινή ρουτίνα του κοινοβουλευτισμού ή της συνδικαλιστικής δράσης. Εντέλει, εφευρέθηκαν νέες θεωρίες για να δικαιολογήσουν την εγκατάλειψη των αρχών.

Αυτή ήταν η υλική βάση για τον εθνικό-ρεφορμιστικό εκφυλισμό της Δεύτερης (Σοσιαλιστικής) Διεθνούς, ο οποίος εκτέθηκε με βάναυσο τρόπο το 1914, όταν οι ηγέτες της Διεθνούς ψήφισαν υπέρ των δαπανών πολέμου και υποστήριξαν τη «δική» τους αστική τάξη, στην ιμπεριαλιστική σφαγή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Τρίτη Διεθνής

Η Τρίτη (Κομμουνιστική) Διεθνής βρισκόταν σε ένα ποιοτικά υψηλότερο επίπεδο από τις προκατόχους της. Όπως η Διεθνής Ένωση Εργατών, στο υψηλότερο σημείο της ανάπτυξής της, υποστήριζε ένα ξεκάθαρο επαναστατικό, διεθνιστικό πρόγραμμα. Όπως η Δεύτερη Διεθνής, είχε μια μαζική βάση εκατομμυρίων. Για άλλη μια φορά, φάνηκε ότι το μέλλον της παγκόσμιας επανάστασης βρισκόταν σε καλά χέρια.

Υπό την ηγεσία των Λένιν και Τρότσκι, η Κομμουνιστική Διεθνής διατήρησε μια σωστή γραμμή. Ωστόσο, η απομόνωση της Ρώσικης Επανάστασης σε συνθήκες τρομερής υλικής και πολιτισμικής οπισθοδρόμησης προκάλεσε το γραφειοκρατικό εκφυλισμό της Επανάστασης. Η γραφειοκρατική φράξια στην οποία ηγήθηκε ο Στάλιν πήρε το πάνω χέρι, και ειδικά μετά το θάνατο του Λένιν το 1924.