Και πάλι για τις ΜΚΟ με αφορμή ένα e-mail που μας έστειλε ο βουλευτής Α. Ντινόπουλος

mkoΟ βουλευτής της Ν.Δ. Αργύρης Ντινόπουλος μας έστειλε στο ηλεκτρονικό μας ταχυδρομείο (ενδιαφέρον που μας διαβάζουν βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος ε;) την απάντηση που έλαβε στην βουλή από τον υφυπουργό εσωτερικών Κυριάκο Γεροντόπουλο σχετικά με ερώτηση που είχε υποβάλλει και αφορούσε τις χρηματοδοτήσεις που έλαβαν από τον κρατικό κορβανά οι λεγόμενες ΜΚΟ κατά το διάστημα 2000-2010.

Μια πρόχειρη ματιά που ρίξαμε διαπιστώσαμε ότι πιο απίθανο κατασκεύασμα στον κατάλογο αυτών των ΜΚΟ θα το βρεις. Πάρτε μια γεύση: « Οι φίλοι της Αφρικής», «Ανθρωπιστική Αμυνα», «Διορθόδοξος σύνδεσμος ο Αγιος Παύλος», « Η χάρτα του Ρήγα», « Σύνδεσμος θεραπευτικής Ιππασίας», « Νόμος+ΦΥΣΗ», «Σύγχρονη Δελφική Αμφικτυονία», «Το άλλο πρόσωπο της Αιθιοπίας».

Συμπληρώνει στο e-mail που μας έστειλε ο νεοδημοκράτης βολευτής:

«Χρειάστηκε να περάσουν τρία ολόκληρα χρόνια για να δώσει επιτέλους το Υπουργείο Εξωτερικών τον πλήρη κατάλογο με τις χρηματοδοτήσεις των ΜΚΟ της περιόδου 2000-2010.

Να θυμίσουμε ότι όταν είχα υποβάλει την ίδια ερώτηση τον Δεκέμβριο του 2010, οι τότε αρμόδιοι του Υπουργείου Εξωτερικών επιβεβαίωσαν αρχικά ότι επί υπουργίας Γ. Παπανδρέου είχαν δοθεί συνολικά 68.000.000 ευρώ σε ΜΚΟ, αλλά μετά ισχυρίστηκαν ότι είχαν κάνει λάθος! Τώρα τα αναλυτικά στοιχεία που δόθηκαν δείχνουν επιτέλους τι πραγματικά έγινε στο μεγάλο πάρτυ των ΜΚΟ. Η δικαστική, μετά τη δημοσιογραφική, έρευνα πρέπει να συνεχιστεί για να λογοδοτήσουν επιτέλους οι … οργανωτές αυτού του προκλητικού πάρτυ. Όπου και όσο ψηλά κι αν βρίσκονται».

Εμείς δεν χρειάζεται να προσθέσουμε τίποτε άλλο παρά ένα δικό μας κείμενο που δημοσιεύσαμε στο μπλοκ μας τον Μάρτη του 2011  και επειδή προφανώς δεν θα θεωρηθεί ικανοποιητική απάντηση στην εκτίμηση του Α. Ντινόπουλου ότι θα «λογοδοτήσουν επιτέλους οι … οργανωτές αυτού του προκλητικού πάρτυ. Όπου και όσο ψηλά κι αν βρίσκονται», αναδημοσιεύουμε ένα σχετικά πρόσφατο κείμενο δημοσιολόγου .. υπεράνω υποψίας.

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΓΙΑ ΤΑ ΛΑΜΟΓΙΑ ΤΩΝ ΜΚΟ

Η μηχανή που στήνουν κάποια ευυπόληπτα λαμόγια για να τα παντελωνιάζουν χοντρά, με το να κατασκευάζουν τις λεγόμενες «Μη κυβερνητικές Οργανώσεις» έχουμε ασχοληθεί πολλές φορές. «Στη μεγαλύτερη “μπίζνα” από συστάσεως ελληνικού κράτους τείνουν να εξελιχθούν οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις», έλεγε μια περασμένη ανάρτησή μας.
Επανερχόμαστε στο ίδιο θέμα σήμερα γιατί συναντήσαμε ένα ενδιαφέρον άρθρο που υπογράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου, στο περιοδικό «Επίκαιρα» και το τιτλοφορεί «Οι ΜΚΟ και οι διαδρομές του χρήματος». Δεν περιμέναμε, φυσικά, αυτός ο δημοσιογράφος να πει τα πράγματα με το όνομα τους, αλλά έστω και «αβραμοπουλικά» όπως τα γράφει κάποια συμπεράσματα μπορούν να βγουν.

Το παραθέτουμε:

Παρακολουθώ με έκπληξη τα δημοσιεύματα που αναφέρονται στις χορηγίες διαφόρων ελληνικών υπουργείων σε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, τις γνωστές ΜΚΟ/NGO, οι οποίες, ως γνωστόν, κατέληξαν να είναι αποκλειστικά κρατικοδίαιτες, άρα εργαλεία του κράτους που τις πληρώνει. Εκατομμύρια ευρώ έχουν ξοδευτεί άσκοπα και κάποιοι άνθρωποι που ηγούνται των ΜΚΟ/NGO έχουν πλουτίσει εις βάρος των Ελλήνων φορολογουμένων.

Διάβασα με προσοχή τους καταλόγους, στους οποίους μπορεί να ανακαλύψει κανείς τους συνήθεις «άρπαγες» των χρημάτων των φορολογουμένων, αλλά δεν είδα να παρελαύνουν τα «μεγάλα ονόματα» και κυρίως όσοι είχαν στενή σχέση με το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών την τετραετία 2001-2004, όταν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Τούρκοι σε συνεργασία με την Αθήνα συνέγραψαν το ρατσιστικό και φιλοτουρκικό Σχέδιο Ανάν.
Οργανώσεις στην Κύπρο, που χρηματοδοτήθηκαν από την αμαρτωλή UNOPS, είχαν λάβει ενισχύσεις και από την Αθήνα -ακόμα και από ελληνικούς αθλητικούς φορείς-για να προπαγανδίζουν υπέρ του αντιδημοκρατικού κειμένου του πρώην γενικού γραμματέα, ο οποίος, μετά τη φυγή του από τον ΟΗΕ, αδυνατεί να βρει πραγματική εργασία και ζει χωρίς αντικείμενο και επιρροή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η παραχώρηση των καταλόγων στην αρμόδια Επιτροπή της ελληνικής Βουλής δεν αποτελεί σημάδι διαφάνειας από την πλευρά του υπουργείου των Εξωτερικών, ακριβώς επειδή δεν δόθηκαν όλα τα ονόματα. Και η πλέον σημαντική απουσία αφορά στα ονόματα όσων είχαν δικαίωμα να υπογράφουν για τις ΜΚΟ/NGO, οι γνωστοί και ως «Ταμίες».

Ερωτώ και, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, αναμένω απάντηση: Ποιοι βρίσκονται πίσω από τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις; Φρόντισε κανείς από τους υπαλληλίσκους των διαφόρων υπουργείων, που με άνωθεν εντολές πετούν με αναίδεια τα χρήματα των φορολογουμένων, να ζητήσει το «πόθεν έσχες» των μελών των διοικητικών συμβουλίων των ΜΚΟ/NGO; Αμφιβάλλω. Και το πλέον σημαντικό ερώτημα είναι το εξής: Πώς δικαιολογήθηκαν τα εκατομμύρια; Είναι αλήθεια ότι οι περισσότερες αποδείξεις είναι χειρόγραφες, άρα ψεύτικες;

Όσο και να φωνάζουν τα μέλη των ΜΚΟ/NGO, δεν θα σταματήσουμε να μιλούμε γι’ αυτό το σκάνδαλο διαρκείας, που, αν και αλλάζουν οι κυβερνήσεις, το χρώμα του χρήματος παραμένει ίδιο.
Πρώτον και βασικότερον είναι ότι οι Οργανώσεις αυτές δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται από τα κράτη. Απλά και μόνο, αν θέλετε, επειδή ισχυρίζονται πως είναι μη κυβερνητικές και, μάλιστα, διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους, όταν τεθεί το ζήτημα της κρατικής χρηματοδότησης.
Δεύτερον: Το γεγονός ότι έχουν μια ροπή προς το χρήμα και φαίνεται να υπηρετούν με δουλοπρέπεια αυτούς που τους χρηματοδοτούν αποδεικνύει σ’ εμάς τους υπόλοιπους πως ο καλύτερος αφέντης είναι αυτός που πληρώνει τα περισσότερα. Άρα μπορεί να ‘ναι και κάποιος ξένος. Κι ας μην φωνάζουν τα μέλη των ΜΚΟ/ NGO ούτε να μιλούν για αδικίες, διότι δίνουν δικαιώματα. Πέραν του ότι λαμβάνουν οικονομική ενίσχυση από κράτη, αποδίδουν μηδενικό έργο.

Η ελληνική κυβέρνηση, λόγω της προηγούμενης δράσης στελεχών της στη Σερβία, στο Κοσσυφοπέδιο, στην Κύπρο, στη Γεωργία και σε άλλες χώρες, έχει λερωμένη τη φωλιά της. Υπολογίζεται ότι για τις χώρες αυτές ξοδεύτηκαν εκατομμύρια ευρώ και δολάρια, αρκετά από τα οποία φαίνεται πως είχαν αφετηρία την Ουάσιγκτον. Σήμερα που η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη οικονομική κατάσταση της ιστορίας της, δεν επιτρέπεται να ξοδεύεται ούτε ένα σεντ σε οργανώσεις χωρίς αντικείμενο και σκοπό, μερικές εκ των οποίων έχουν, μάλιστα, και αμαρτωλό παρελθόν.

Να ολοκληρώσουμε την ανάρτηση μας με ένα εύστοχο σχόλιο από την εφημερίδα «Κόντρα»

 Ουδείς θα πειράξει τα λαμόγια

Ανακάλυψε, λέει, η εισαγγελία ότι κάτι τρέχει με τις ΜΚΟ και διέταξε έρευνα. Παρελαύνουν από τα κανάλια διάφοροι παράγοντες του κυβερνώντος κόμματος και λένε κι αυτοί το κοντό τους και το μακρύ τους. Λοιπόν, σταματήστε το παραμύθι. Τα λαμόγια των ΜΚΟ κανείς δεν πρόκειται να τα πειράξει. Ξέρετε γιατί; Γιατί είναι διαπλεκόμενα με την πολιτική εξουσία. Γιατί πολλά απ’ αυτά που παίρνουν τα λαμόγια διοχετεύονται στις τσέπες πολιτικών παραγόντων, που παίρνουν μ’ αυτό τον τρόπο τις μίζες τους.

Και για να μη λέμε πολλά-πολλά, ας ψάξουν στα κονδύλια του υπουργείου Εξωτερικών, τότε που ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν ΥΠΕΞ της κυβέρνησης Σημίτη. Είναι ο άνθρωπος που έδωσε υπόσταση στα μεγάλα «καρτάλια» των ΜΚΟ, που δούλευαν για λογαριασμό του. Γιατί ΜΚΟ δεν είναι μόνο διάφορα ψιλολαμόγια που προσφέρουν τάχα κάθε είδους κοινωνικές υπηρεσίες. Ως ΜΚΟ παρουσιάζονται και διάφορα πρακτόρικα μαγαζιά που δρουν για λογαριασμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Ουδείς, λοιπόν, θα πειράξει τα λαμόγια που λυμαίνονται κρατικό χρήμα. Το πολύ-πολύ να γίνει κάποιο ξαναμοίρασμα μεταξύ τους, όπως έχει γίνει και στο παρελθόν. Αυτές οι οργανώσεις είναι καραμπινάτες κυβερνητικές (και όχι μη κυβερνητικές) οργανώσεις, που προσφέρουν μεγάλη βοήθεια στην αστική εξουσία.

__________________________

Διαπλοκή και κυβερνώσες ΜΚΟ

«Ωρυμαγδός σκανδάλων», τα οποία επεκτείνονται σ” όλα τα επίπεδα τns πολιτικής και κοινωνικοοικονομικής πυραμίδας: Στην κορυφή κυριαρχούν πολιτικά πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται στη φυλακή (Τσοχατζόπουλοε, Παπαγεωργόπουλος) και τα οποία διαφημίσθηκαν και «καταχωρήθηκαν» από το δικομματικό – συστημικό σχήμα διακυβέρνησης ως σύμβολα «αυτοκάθαρσης», «αυτοεξιλέωσης» τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και Tns ΝΔ…

Σ” ένα δεύτερο επίπεδο εμφανίζονται περιπτώσει που αφορούν το οικονομικοπολιτικό πλέγμα τηs διαπλοκής, της ασύδοτης κερδοσκοπίας, τns φοροκλοπής και τns φοροδιαφυγής. Στην περίπτωση αυτή, ενώ διατηρείται αλώβητος ο «σκληρός πυρήνας» τns διαπλοκής (εθνικοί εργολάβοι, προμηθευτές, τραπεζίτες, ιδιοκτήτες συστημικών ΜΜΕ), «θυσιάζεται» ένα περιφερειακό, διαπλεκόμενο «προσωπικό» με δύο στόχους: Ο πρώτος αποβλέπει στον αυστηρό παραδειγματισμό όσων φορέων ή προσώπων τns διαπλοκής σκέπτονται να «αλλάζουν καράβι» και ο δεύτερος στην αναγκαία προσαρμογή των δομών της διαπλοκής στις ανάγκες των μνημονιακών πολιτικών και στις επιταγές τns «τρόικας» και τns γερμανικής ηγεμονίας.

Μια σημαντική επισήμανση που δείχνει τα πεπερασμένα και ελεγχόμενα όρια των αποκαλύψεων και των σκανδάλων της περιόδου: Ο βασικός «πυρήνας» τns ανάπτυξης και γιγάντωσης της διαπλοκής, επί τns εποχής του σημιτικού εκσυγχρονισμού, παραμένει αλώβητος: Το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου, οι σπατάλες των Ολυμπιακών Αγώνων, το σκάνδαλο τns Ζήμενς, το σκάνδαλο των υποβρυχίων κ.λπ. αποτελούν υποθέσει που είτε τέθηκαν στο αρχείο είτε έθιξαν «περιφερειακά» πολιτικά πρόσωπα ή οικονομικούς παράγοντες ώστε ο σημερινός συστημικός – διαπλεκόμενος μηχανισμός να παραμένει αλώβητος. Οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες «κλείνουν νέες δουλειές», οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ δανειοδοτούνται αφειδώς, οι εθνικοί εργολάβοι χρηματοδοτούνται σκανδαλωδώς από το ΕΣΠΑ και από την αλματώδη αύξηση των διοδίων. Επιπρόσθετα, πρόσωπα που συνδέονται με την «εποχή του εκσυγχρονισμού» εμφανίζονται σήμερα μέσα από το «κατασκεύασμα» των «58» ως «πολιτικοί βαστάζοι» του μνημονιακού συστήματος, έτοιμοι και πρόθυμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο καταρρέον κυβερνητικό «οικοδόμημα».

Σ” ένα τρίτο επίπεδο, εμφανίζεται σήμερα αιφνιδίως το «σκάνδαλο των ΜΚΟ», ενώ ήταν γνωστή εδώ και πολλά χρόνια η «αμαρτωλή» δράση πολλών ΜΚΟ, οι οποίες χρηματοδοτούνταν αφειδώς είτε από τα μυστικά κονδύλια είτε από επίσημες χορηγήσεις των υπουργείων, ιδιαίτερα του υπουργείου Εξωτερικών.

43

Πριν αναφερθούμε στην πολιτικοοικονομική πλευρά των σκανδάλων πολλών ΜΚΟ έχει ενδιαφέρον να αναζητήσουμε το «σκεπτικό», το θεωρητικό υπόβαθρο με βάση το οποίο εισήχθησαν και νομιμοποιήθηκαν οι ΜΚΟ όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και διεθνώς.

Εδώ και δεκαετίες θεωρητικά ρεύματα που συνδέονται κυρίως με την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία εισήγαγαν τον όρο τns «κοινωνίας των πολιτών» ως πρόταση ικανή να καλύψει το κενό μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής και να διαμορφώσει ενεργούς και συμμέτοxouς πολίτες στους θεσμούς και στις πολιτικές διεργασίες.

Η επέλαση του νεοφιλελεύθερου προτύπου, η απόσυρση του κράτους από τις ρυθμιστικές του παρεμβάσεις στην οικονομία, η αποδυνάμωση των κοινωνικών και εργασιακών θεσμών αλλά και η πολυσύνθετη διαμόρφωση των σύγχρονων κοινωνιών διεύρυνε αυτό το κενό μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής. Και αυτό το κενό προσφέρθηκαν να το καλύψουν «ενδιαμέσου τύπου» οργανώσεις που δεν θα έφεραν το «στίγμα» του κρατικού θεσμού, αλλά θα χρηματοδοτούνταν, στο μεγαλύτερο μέρος των δραστηριοτήτων τους, από τους κρατικούς προϋπολογισμούς.

Πρώτη παρατήρηση: Το κενό που δημιουργήθηκε από τη γιγάντωση των μηχανισμών της αγοράς και την υποχώρηση των κρατικών – πολιτικών δομών θα έπρεπε να αντιμετωπισθεί και να καλυφθεί από μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και όχι από αυθόρμητες ή και ιδιοτελείς πρωτοβουλίες. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι μόνο ένας περιορισμένος αριθμός ΜΚΟ επιτελεί το κοινωνικό και αλληλέγγυο πρόγραμμά του με όρους διαφάνειας και εντιμότητας.

Δεύτερη παρατήρηση: Τόσο σε διεθνές όσο και σε εθνικό επίπεδο, πολλές ΜΚΟ συγκροτήθηκαν, χρηματοδοτήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ αλλά και από τις μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, ως μηχανισμοί διείσδυσης, διάβρωσης και δολιοφθοράς σε περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου (Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Ανατολική Ευρώπη).

Στη χώρα μας ο Γ. Παπανδρέου είχε στηριχθεί πολιτικά, επί μακρό διάστημα, ακόμα και σε περιπτώσεις εσωκομματικών αναμετρήσεων, στο «κόμμα των ΜΚΟ», το οποίο μάλιστα εξέδιδε τις «κρίσιμες ώρες» ψηφίσματα προσωπικής υποστήριξης του Γ. Παπανδρέου… Από τότε, βέβαια, μέχρι σήμερα, όλοι οι φορείς κυβερνητικής εξουσίας ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όχι μόνον άφησαν ασύδοτο το καθεστώς λειτουργίας των ΜΚΟ, αλλά διαμόρφωσαν και κομματικά – πελατειακά δίκτυα υποστήριξής τους, μέσω των ΜΚΟ, ιδιαίτερα σε περιόδους εκλογικών αναμετρήσεων, τόσο σε τοπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο.

Διαμορφώθηκε, συνεπώς, τα τελευταία χρόνια, μέσω των ΜΚΟ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥπου έρχεται να συμπληρώσει τη βασική δομή διαπλοκής μεταξύ πολιτικής εξουσίας και κυρίαρχων οικονομικών συμφερόντων, με φωτεινή εξαίρεση, ασφαλώς, τους πολίτες και τις ομάδες αλληλεγγύης ορισμένων ΜΚΟ που προσφέρουν ανιδιοτελώς τις υπηρεσίες τους και αποτελούν υποδείγματα κοινωνικής και πολιτικής υπευθυνότητας.

Δυστυχώς, όλα αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο πρωτοφανούς πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κρίσης κατά την οποία τα ίδια τα κόμματα της διακυβέρνησης, εδώ και τέσσερα χρόνια, έχουν μετατραπεί σε υποχείρια και εντολοδόχους της «τρόικας» και των δανειστών και αποτελούν στην πράξη ΚΟΜΜΑΤΙΚΕΣ ΜΚΟ τής, κατ” ουσίαν, κυβερνώσας γερμανικής ηγεμονική5 εξουσίας.

Πηγή: Του Μενέλαου Γκίβαλου, Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικών Επιστημών –  »Το Παρόν»

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Current ye@r *