Τα όσα λέει ο Μπαλτάκος στον Κασιδιάρη δεν εγείρουν μόνο μείζον ζήτημα για τη λειτουργία των θεσμών, και ειδικά της Δικαιοσύνης. Φωτίζουν και τη στάση της ομάδας Σαμαρά έναντι της Χρυσής Αυγής. Μέχρι τη δολοφονία Φύσσα, η κυβέρνηση και το κατεστημένο μιντιακό σύστημα ανέχονταν τις εμφανώς παράνομες πράξεις και δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής. Σχεδόν έκλειναν το μάτι σ’ αυτά που σήμερα υπερπροβάλλουν.
Η δε Δικαιοσύνη ακολουθούσε τις αργόσυρτες διαδικασίες που στην πράξη ισοδυναμούν με ατιμωρησία. «Εβαλε φτερά» στα πόδια της μόνο όταν π κυβέρνηση έκανε στροφή, λόγω και της δολοφονίας Φύσσα. Στην πραγματικότητα, το έδαφος είχε στρωθεί, λόγω της απροθυμίας του Μιχαλολιάκου να λειτουργήσει σαν δεκανίκι της Ν.Δ.
Η εξήγηση για την αρχική στάση ανοχής και για τη μετέπειτα στροφή είναι ότι το Μαξίμου και κύκλοι των αρχουσών ελίτ ερωτοτροπούσαν με την ιδέα να χρησιμοποιήσουν το κόμμα του Μιχαλολιάκου. Οχι μόνο σαν δεκανίκι της Ν.Δ., αλλά και ως δύναμη εξισορρόπησης του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα με εμφυλιοπολεμικούς όρους. Η θεωρία των δύο άκρων, που αντανακλά αυτή την πρόθεση, προϋποθέτει ισχυρή και προκλητική Χρυσή Αυγή.
Στο Μαξίμου εκτιμούσαν ότι οι δικαστικές διώξεις και η ηθική καταρράκωση της θα συρρίκνωναν την εκλογική επιρροή της. Προσδοκούσαν ότι οι περισσότεροι ψηφοφόροι της θα επέστρεφαν στο «γαλάζιο» μαντρί. Οι δημοσκοπήσεις, όμως, διαψεύδουν αυτή την προσδοκία. Ειδικά εάν συνεκτιμηθεί και το γεγονός ότι τώρα αρκετοί ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής αποφεύγουν για προφανείς λόγους να το δηλώνουν στους δημοσκόπους.
Η ιστορία, πάντως, διδάσκει ότι η προσπάθεια να ανασχεθεί ένα πολιτικό φαινόμενο με δικαστικές διώξεις, συνήθως φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το ζήτημα, όμως, δεν αφορά μόνο το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Αφορά και τον πυρήνα του πολιτεύματος. Οι δημοκρατικοί κανόνες δεν έχουν εγκαθιδρυθεί για να εφαρμόζονται αλά καρτ και, βεβαίως, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ούτε η δημοκρατική ευαισθησία μπορεί να έχει ιδεολογικό πρόσημο.
Πηγή: Σταύρος Λυγερός – Realnews
0 Comments