Εργάτες, εργάτριες ,νέοι και νέες, μετανάστες, πρόσφυγες

Η παγκόσμια εργατική τάξη, οι κοινωνίες της εργασίας αλλά και η ανθρώπινη κοινωνία καθ’εαυτή, ως ιστορικά δημιούργημα βρίσκονται μπροστά της στις μεγαλύτερες προκλήσεις στην ιστορία.

Ο νεοφιλελευθερισμός διαμορφωμένος ήδη σε παγκόσμιο σύστημα με τις βίαιες καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, δεν ανιχνεύει μόνο τα απόλυτα όρια ισχύος των νόμων της καπιταλιστικής αναπαραγωγής αλλά και τα ίδια τα όρια συγκρότησης των ανθρώπινων κοινωνιών, της ανθρώπινης υπόστασης, αλλά και ολόκληρου του περιβάλλοντος που έκανε δυνατή την εμφάνιση και την ιστορική της εξέλιξη.

Την Πρωτομαγιά του 2015 δεν έχουμε να κάνουμε με αμφισβήτηση, καταστρατήγηση και κατάργηση μόνο επιμέρους δικαιωμάτων και κατακτήσεων της εργατικής τάξης  όσο σημαντικών και να ναι, αλλά με αναίρεση όλων των κοινωνικών σχέσεων που διαμόρφωσε ιστορικά η ταξική πάλη δύο και πάνω αιώνων, από την διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου της αστικής Γαλλικής επανάστασης μέχρι σήμερα!

Το κοινωνικό κράτος και κράτος πρόνοιας, παράγωγο της ταξικής πάλης στην πορεία της κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης της εργατικής τάξης, διαμόρφωνε ως αναφορά για το αξιακό μέγεθος της εργατικής δύναμης άρα και την αμοιβή της. Τις ΜΕΣΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ.

Έτσι η ταξική πάλη διασφάλιζε και την αντιστοιχία παραγωγικών δυνάμεων και κοινωνικών σχέσεων μέσα στην εξέλιξη τους στην πραγματικότητα των ταξικών κοινωνιών και την πολυπλοκότητα των αντιθέσεων και αντιφατικοτήτων τους.

Η στρατηγική ήττα της εργατικής τάξης που πιστοποιήθηκε και με την τυπική κεφαλαιοκρατική επανένωση του κόσμου την τελευταία δεκαετία του 20^ου αιώνα, άνοιξε το δρόμο για την συντριβή του κοινωνικού κράτους, και για ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας.

Ένα νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας που ορίζεται από την πλήρη επιβολή των παραγωγικών δυνάμεων με την χρηματιστηριακή τους έκφραση πάνω στις κοινωνικές σχέσεις, την πλέρια άρνηση του αξιακού μεγέθους της εργατικής δύναμης και την με νομικές μορφές πλήρη απαγόρευση της ταξικής πάλης δηλαδή την άρνηση του κοινωνικού μεταβολισμού!

Αυτά αποτελούν τις κυρίαρχες τάσεις και τις κυρίαρχες αρχές, πάνω στις οποίες δομείται η σημερινή καπιταλιστική πραγματικότητα στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποιημένη μορφή της σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής βάσης και του εποικοδομήματος. Από το στοιχειώδες εργασιακό προτσές κατανάλωσης της εργατικής δύναμης(χώρος, χρόνος, μορφή, αμοιβή, κοινωνική ασφάλιση) μέχρι την δευτερογενή αγορά χρηματιστηριακών παραγώγων και από το στοιχειώδες κοινωνικό κύτταρο την οικογένεια μέχρι το έθνος-κράτος και τις λειτουργίες του, τις διεθνείς σχέσεις, το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς οργανισμούς, όλα δομούνται ή προσαρμόζονται βίαια στις κυρίαρχες αρχές του νέου κοινωνικού καταμερισμού εργασίας. Σε αυτόν οφείλεται και με αυτόν μπορεί να ερμηνευτεί η βαθιά κρίση που συγκλονίζει τον κόσμο για επτά συνεχή χρόνια και οξύνεται συνεχώς.

Κρίση που με στενούς οικονομικούς όρους είναι πολύ λίγο οικονομική (το ακαθάριστο εθνικό προϊόν και τα επτά χρόνια έχει αυξηθεί) όσο είναι κρίση δομών και λειτουργιών του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου που καθορίζονται από το νέο κοινωνικό καταμερισμό εργασίας.

Κρίση που έχει κάνει την Μεσόγειο κρεματόριο των λαών της Αφρικανικής ηπείρου και μεγάλου μέρους των λαών της νοτιοανατολικής Ασίας.

Κρίση που οδηγεί στην απόλυτη φτωχοποίηση το 70% του παγκόσμιου πληθυσμού και έχει δημιουργήσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανέργους στις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για παγκόσμια ηγεμονία, ο ρατσισμός, οι κάθε είδους ιστορικά παρωχυμένοι φονταμενταλισμοί, οι παλαιού και νέου τύπου εθνικισμοί από τα ναζιστικά μορφώματα μέχρι τον ευρωσκεπτικισμό, τον διευρωπαϊκό εθνικιστικό φεντεραλισμό, το Αμερικάνικο όνειρο, έχουν αναδειχθεί στους βασικούς παράγοντες καθορισμού των παγκόσμιων εξελίξεων σκιαγραφώντας για την ανθρωπότητα το πιο σκοτεινό και αδιέξοδο μέλλον της.

Εργάτες, εργάτριες, εργαζόμενοι

Είναι φανερό πως ο ευρωπαϊκός χώρος αποτελεί το κεντρικό θέατρο εξέλιξης της παγκόσμιας κρίσης. Σε αυτόν επικεντρώνονται και συγκεντρώνονται όλες οι αντιθέσεις και οι αντιφάσεις του σύγχρονου καπιταλιστικού κόσμου, σε αυτόν εκδηλώνονται και οι θανάσιμοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί όχι τυχαία.

Η Ευρώπη αποτελεί τον γεωπολιτικό χώρο που διασφαλίζει την συνοχή και την συνέχεια της παγκόσμιας καπιταλιστικής αλυσίδας, αλλά και την άσκηση της παγκόσμιας ηγεμονίας. Κάθε μικρή ή μεγάλη εξέλιξη στον ευρωπαϊκό χώρο που μπορεί να επηρεάσει αυτά τα επίδικα γίνεται έτσι ζήτημα παγκόσμιου ενδιαφέροντος και όχι μόνο.

Χωρίς να παραβλέπουμε το ενδιαφέρον και τις παρεμβάσεις των άλλων ιμπεριαλιστικών κέντρων και την επίδραση τους στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, στον ευρωπαϊκό χώρο κυριαρχούν οι Αμερικανογερμανικοί ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί για ευρωπαϊκή ηγεμονία. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός ήταν και είναι ακόμη αντίθετος με το «ΕΥΡΩ» το οποίο θεωρεί όπλο της Αμερικανικής στρατηγικής.

Η επιδίωξη του ήταν η μετατροπή του μάρκου σε ευρωπαϊκό νόμισμα συναλλαγματικής ισχύος. Για αυτό σήμερα η στρατηγική του είναι να κάνει το ΕΥΡΩ μεταλλαγμένο μάρκο. Όμως δεν έχει αυτές τις δυνατότητες, ούτε στην αγορά ούτε με όρους στρατιωτικοπολιτικής ισχύος. Η πρώτη οικονομική δύναμη της Ευρώπης είναι εκτός των μονίμων μελών του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ που ουσιαστικά καθορίζουν το διεθνές δίκαιο.

Η επεκτατικότητα της γερμανικής οικονομίας εξαρτάται καθοριστικά από την αμερικάνικη αγορά αλλά και από τις κινέζικες και ρώσικες αγορές απέναντι στις οποίες δεν διαθέτει καμία πολιτική ισχύ, παρά μόνο σαν δορυφόρος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ο οποίος μπορεί να του διασφαλίσει το ρόλο του μαντρόσκυλου στον ευρωπαϊκό χώρο. Χωρίς να παραιτείται από τις φιλοδοξίες πρωτεύουσας παγκόσμιας δύναμης, η πολιτική ηγεσία της Γερμανίας αυτό τον ρόλο συζητάει και διαπραγματεύεται με το ΕΥΡΩ να στηρίζει το πληθωριστικό αμερικανικό δολάριο ως παγκόσμιο νόμισμα απέναντι στις προσπάθειες επιβολής άλλου παγκόσμιου συναλλαγματικού μέτρου, (νομίσματος) πράγμα που θα σήμαινε την άμεση κατάρρευση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Στον γερμανικό ιμπεριαλισμό δεν επιτρέπεται εξ αντικειμένου ούτε η αυτονόμηση του ως ιμπεριαλιστικό κέντρο μιας ομάδας κέντρο ευρωπαϊκών συμφερόντων και χωρών, ούτε η αυτονομημένη από τις ΗΠΑ συνολική ευρωπαϊκή ηγεμονία.

Στις ισορροπίες αυτές ο γεωπολιτικός χώρος της Ελλάδας και η θέση της στην ευρωπαϊκή αλυσίδα της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης ακόμη και ως ο πιο αδύνατος κρίκος της είναι καθοριστικό και για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Χωρίς την Ελλάδα είναι αδύνατη οποιαδήποτε ενοποίηση πανευρωπαϊκού χαρακτήρα, όπως και χωρίς την Ελλάδα η ήττα της ευρωγερμανικής στρατηγικής θα ήταν μακροπρόθεσμα ευρύτερη και των αποτελεσμάτων του β παγκόσμιου πολέμου.

Εργάτες, εργάτριες

Το πρόβλημα για την εργατική τάξη της χώρας, για την κοινωνία της εργασίας, για τον εργαζόμενο λαό, δεν είναι με το μέρος ποιανού θα ναι. Αν ως χώρα πατάμε σε μια ή πολλές ιμπεριαλιστικές βάρκες. Το ζήτημα είναι να μπορούμε με τις δικές μας δυνάμεις να κατακτήσουμε την θέση που προσδιορίζουν αυτές οι δικές μας δυνάμεις στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο καταμερισμό εργασία χωρίς μάλιστα διεθνή απομόνωση στην εξαιρετικά ρευστή και μεταβατική φάση του παγκόσμιου γίγνεσθαι!

Αυτό είναι το ζητούμενο της ταξικής πάλης στα πλαίσια του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού.

Να πάρουμε την κοινωνική ηγεμονία από τις συμμοριακές ομάδες της οικονομικής ολιγαρχίας και στρώματα του ευρωπαρασιτισμού.

Να αναδειχθεί μια νέα κοινωνική ηγεμονία που θα προσδιορίζει και τις μέσες κοινωνικές ανάγκες με αναφορά το αξιακό μέγεθος της άμεσης ζωντανής εργασίας.

Να αναδείξουμε την χώρα ως σύγχρονο πρότυπο ΕΘΝΟΥΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ, δημοκρατικού, προοδευτικού και διεθνιστικού ανθρωποκεντρισμού!

Τότε η ρήξη με το ΕΥΡΩ, με το χρέος, με την ευρωζώνη, τον ιμπεριαλισμό… δεν θα είναι αυτοσκοπός και απόγνωση, θα έχει αιτία και αποτέλεσμα!

Η μάχη της ανεξάρτητης προοδευτικής δημοκρατικής αντινεοφιλελεύθερης Ελλάδας δεν δίνεται πρώτιστα στις Βρυξέλες. Εκεί αντανακλώνται οι μάχες που δίνονται στην Αθήνα, στις πόλεις και στα χωριά μαζί και τα αποτελέσματα τους.

Στηρίζουμε ανεπιφύλακτα την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ όχι γιατί συμφωνούμε με την στρατηγική της και την τακτική της ζητήματα που έχουν και αντικειμενικό προσδιορισμό ανεξάρτητα από διαχειριστές, αλλά γιατί απελευθέρωσε την ταξική πάλη.

Γιατί την καλεί να μετρήσει τις δυνάμεις της πέρα και έξω από μεσσιανισμούς και σωτήρες! Γιατί την προκαλεί να λειτουργήσει ενιαία σαν κοινωνία και όχι σαν συντεχνιακά αρπακτικά που επιδιώκουν να ιδιοποιηθούν τον ιδρώτα, το αίμα και την ζωή του διπλανού τους.

Αυτά είναι τα ουσιαστικά ζητήματα που αντιμάχονται στις Βρυξέλες το μέτωπο ΔΝΤ – ΕΚΤ-Ε.Ε.!

Οι διαφορές της Ελλάδας όπως εκφράζονται μέχρι τώρα με την κυβέρνηση Τσίπρα και με τους τοκογλύφους των Βρυξελών δε είναι ποσοτικές αλλά ποιοτικές.

Θα ναι η όχι η ταξική πάλη αυτή που θα καθορίσει μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αυτές τις διαφορές?

Εργάτες, εργάτριες, νέοι, νέες, μετανάστες, πρόσφυγες.

Στην Ευρώπη των πιο οξυμένων καπιταλιστικών αντιθέσεων είναι ο χώρος που γεννιούνται οι πιο ελπιδοφόρες ιδέες και κινήματα των ριζικών κοινωνικών μετασχηματισμών.

Σε αυτή τη προοπτική η Ελλάδα της εργασίας, της δημοκρατίας του ουμανισμού έχει ένα πρωτεύοντα ρόλο.

Σε αυτήν ακουμπάει η Ευρώπη της αριστεράς τις ελπίδες της.

Γι αυτήν υψώνουμε τα λάβαρα της εργατικής Πρωτομαγιάς.

Ανεξαρτησία- Λευτεριά- Δημοκρατία.

Είμαστε όλοι μετανάστες, όλοι προλετάριοι, είμαστε το μέλλον του κόσμου

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΕΑΜ