Συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη. Το κκε διοργανώνει την Παρασκευή εκδήλωση στο σπίτι του στο Χαλάνδρι, όπου στεγάζεται σήμερα το Επιμορφωτικό Κέντρο «Χαρίλαος Φλωράκης», ενώ στις 23 Μάη θα πραγματοποιηθεί πολιτικό μνημόσυνο στον τάφο του στο Παλαιοζογλότη Καρδίτσας.

Η δημοσιογράφος Μαριτίνα Ζαφειριάδου, μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας Realnews παρουσιάζει άγνωστα φωτογραφικά στιγμιότυπα από τις δίκες του πρώην γ,γ, της Κ.Ε του ΚΚΕ καθώς και χειρόγραφες σημειώσεις του όταν ήταν φυλακισμένος.

Παραθέτουμε το δημοσίευμα

«Δεν το ονομάζω τούτο το χαρτί διαθήκη, για τον λόγο ότι δεν έχω τίποτα να διαθέσω. Ο,τι βιος είχα, το έχω δώσει στο Κόμμα, στο ΚΚΕ, με τα γνωστά σύμβολά του, τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία του, το πρόγραμμά του και τις αρχές του».

Αυτά ανέφερε μεταξύ άλλων στο αποχαιρετιστήριο σημείωμα που ενεχείρισε στην Αλέκα Παπαρήγα έντεκα χρόνια πριν από τον θάνατό του, το 1994, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Καπετάν Γιώτης της Αντίστασης που σφράγισε επί δεκαετίες την πολιτική του ΚΚΕ, αλλά και επηρέασε την πολιτική ζωή της χώρας από τη μεταπολίτευση και μετά.

Ο X. Φλωράκης έμεινε στη φυλακή από το 1954 έως το 1966. Εναν χρόνο αργότερα, στις 21 Απριλίου 1967, με το πραξικόπημα των συνταγματαρχών, εξορίστηκε στη Γυάρο και στη συνέχεια στη Λέρο για ακόμα τέσσερα χρόνια. Ακολούθησε η παράνομη δράση και η παράνομη διαφυγή στο εξωτερικό, λίγο πριν ανέλθει στην ηγεσία του κκε με τη νομιμοποίησή του το 1974.

Από τις «δίκες για κατασκοπεία του 1960», φωτογραφικά στιγμιότυπα από τις οποίες παρουσιάζει σήμερα η Realnews, ιστορική σημασία έχει αποκτήσει ο τρόπος με τον οποίο απέκρουσε την κατηγορία για «βίαια ανατροπή», τονίζοντας ότι στα κομμουνιστικά ιδανικά δεν υπάρχει θέση για τη βία ανάμεσα στους ανθρώπους.

«Εμείς που δοκιμάζουμε τη βία πάνω στο κορμί μας δεν μπορεί να είμαστε με τη βία. Βασική μας μέθοδος είναι η πειθώ και όχι το δόγμα “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Τη βία μάς την επιβάλλουν και τότε αντιμετωπίζουμε τη βία με τη βία, αλλά αυτό δεν είναι σκοπός μας», είπε. Και ας είχε υποστεί ο ίδιος βία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα όταν το 1955 δικαζόταν στο Κακουργοδικείο Λάρισας με την κατηγορία ότι προσπάθησε βιαίως να αποσπάσει τμήμα της ελληνικής επικράτειας, στη φράση «κατηγορούμενε εγέρθητι», αδυνατούσε. Σηκώθηκε όμως με δυσκολία. Και ας είχε περάσει 150 εφιαλτικές ημέρες κλεισμένος σε ένα «κλουβί» 1,5 μέτρο ύψος, 1,2 μέτρο μήκος και 0,70 μέτρο πλάτος, τυλιγμένος σε πηχτό σκοτάδι, διψασμένος και πεινασμένος. Σηκώθηκε για να χαιρετίσει την παρουσία γυναικών στα έδρανα. «Είναι μία κατάκτηση λαϊκή για την οποία αγωνίστηκε και αγωνίζεται το κκε και της οποίας τα θεμέλια μπήκαν κατά την Κατοχή μέσα από το ΕΑΜ. Και αυτό τονίζει ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος είπε.