Ηταν σαν σήμερα 17 Ιούλη του 1918 όταν οι μπολσεβίκοι εκτελούν τελευταία αυτοκρατορική οικογένεια των Ρομανόφ της Ρωσίας και τον τελευταίο Τσάρο Νικόλαο Β΄.

Ο Νικόλαος Β, Αυτοκράτορας και Μονοκράτορας πασών των Ρωσιών, ο Αιματοβαμμένος Νικόλαος, ήταν ο τελευταίος και πιο ανίκανος Τσάρος της Ρωσίας. Έμπλεξε τη Ρωσία σε δυο πολέμους για να μείνει ο ίδιος στην εξουσία. Ήταν παντελώς άχρηστος και αδίστακτος. Ανέχτηκε τη διαφθορά, προστάτεψε τους φαύλους που καταλήστευαν το λαό, προχώρησε σε εκτελέσεις, εξορίες βασανιστήρια, στους πολιτικούς του αντιπάλους.

Εχει μείνει στην ιστορία για την μαζική σφαγή του άμαχου λαού που διέταξε την “Ματωμένη Κυριακή” στις 9 Δεκέμβρη του 1905. Χιλιάδες κόσμου τότε είχε τότε βγει στο δρόμο, με ηγέτη τους έναν .. παπά, τον Γκεόργκι Γκαπόν, σε μια “ειρηνική” πορεία, όπου παρακαλούσαν τον Τσάρο να τους λυπηθεί και να τους βγάλει από τη μεγάλη φτώχεια τους. Ο Τσάρος όμως όχι μόνο δεν το δέχτηκε αυτό, αλλά έστειλε το στρατό και τους έσφαξε.

Οπως διαβάζουμε η διαδήλωση ήταν ειρηνική…Οι διαδηλωτές συν γυναιξί και τέκνοις προχώρησαν προς τα Χειμερινά Ανάκτορα, κρατώντας θρησκευτικά λάβαρα και τραγουδώντας εκκλησιαστικούς και πατριωτικούς ύμνους, όπως «Ο Θεός σώζοι τον Τσάρο». Είχαν την πεποίθηση ότι θα έβλεπαν τον αγαπημένο τους αφέντη για να του θέσουν τα αιτήματά τους και αυτός ως «καλός πατερούλης» θα έδινε τις αναγκαίες λύσεις.

Στο υπόμνημά τους άλλωστε, που ήθελαν να του υποβάλουν, δεν άφηναν περιθώρια παρερμηνειών: «Μεγαλειότατε – έγραφαν – εμείς οι εργάτες και κάτοικοι της Πετρούπολης, ήρθαμε με τις γυναίκες μας, τα παιδιά μας και τους γέροντες γονείς μας, σε σένα, για να βρούμε δικαιοσύνη και προστασία… Είσαι η τελευταία ελπίδα της σωτηρίας μας. Μην αρνιέσαι τη βοήθεια στο λαό σου. Βγάλτον απ’ την αθλιότητα και την αμάθεια, βοήθησέ τον να καλυτερέψει την τύχη του. Απάλλαξέ τον απ’ την καταπίεση των κρατικών οργάνων. Γκρέμισε τον τοίχο που υψώνεται ανάμεσα σε σένα και το λαό σου. Σκοπός σου είναι η ευτυχία του λαού, αλλά την ευτυχία αυτή του την αφαίρεσαν».

Ο τσάρος δε δέχτηκε να ακούσει τα αιτήματα του πλήθους και διέταξε τη φρουρά του να διαλύσει τους συγκεντρωμένους, με αποτέλεσμα η χιονισμένη πλατεία να βαφτεί με αίμα. Σε κάθε γωνία τα πλήθη συναντούσαν στρατεύματα που πυροβολούσαν ασταμάτητα εναντίον τους. Μέχρι το τέλος της ημέρας οι νεκροί ήτανε χιλιάδες.

Αυτή η μέρα, που έμεινε στην ιστορία ως «Η Ματωμένη Κυριακή» διέλυσε τις λαϊκές ψευδαισθήσεις για την «καλοσύνη» του Τσάρου. Ο αντίκτυπος όμως αυτής της σφαγής στην εργατική τάξη ήταν πολύ πιο βαθύς και σημαντικός από αυτό. Ένα κύμα απεργιών σάρωσε τη χώρα από άκρη σε άκρη συγκλονίζοντας ολόκληρο το ρωσικό έθνος. Τα γεγονότα του 1905, αποκάλυψαν στην εργατική τάξη της Ρωσίας ότι είχε πια τη δύναμη να παραλύσει όλη τη βιομηχανία της χώρας. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι έδειξαν στην εργατική τάξη ότι είναι μια δύναμη ικανή να φέρει σε πέρας τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας.

Ο “Ριζοσπάστης” αναφέρει τα εξής:

Ολοι αυτοί που κρατούσαν τις εικόνες, τους σταυρούς, τα καντήλια και τις φωτογραφίες του τσάρου τώρα, ύστερα από το μακελειό, τα ποδοπατούσαν. «Είχαμε την πεποίθηση – έγραφε ένας διαδηλωτής οπαδός του Γκαπόν – πως ήρθε το τέλος του τσάρου και του Θεού… Γέροι, που λίγες ώρες πριν ήταν πιστοί, ποδοπατούσαν τις εικόνες του τσάρου και τα εικονίσματα. Οι πιο μανιώδεις ήταν εκείνοι που πριν έκαιγαν διαρκώς καντήλι μπροστά στα εικονίσματα».

Ο Λένιν είχε απόλυτα δίκιο όταν σχολιάζοντας τα γεγονότα έγραφε:«Η εργατική τάξη πήρε ένα μεγάλο μάθημα εμφυλίου πολέμου. Η επαναστατική διαπαιδαγώγηση του προλεταριάτου προχώρησε μέσα σε μια μέρα τόσο όσο δε θα μπορούσε να προχωρήσει μέσα σε μήνες και χρόνια μιας άχαρης, συνηθισμένης κακομοίρικης ζωής. Το σύνθημα του ηρωικού προλεταριάτου της Πετρούπολης: “ελευθερία ή θάνατος!” αντιλαλεί τώρα σ’ όλη τη Ρωσία».

Μετά τη «Ματωμένη Κυριακή», η επανάσταση απλώθηκε σ’ ολόκληρη τη Ρωσία γνωρίζοντας πλήθος από εκρήξεις και υφέσεις, από πλημμυρίδες και άμπωτες που συνοδεύονταν με μεγάλες νίκες αλλά και οδυνηρές ήττες. Στο πλαίσιο αυτής της πορείας, που κράτησε για πάνω από δυο χρόνια, γεννήθηκαν και τα σοβιέτ ως όργανα της λαϊκής εξουσίας των εργαζόμενων τάξεων – της δημοκρατικής δικτατορίας του προλεταριάτου και της αγροτιάς, όπως χαρακτηριστικά σημείωναν οι μπολσεβίκοι – που, όμως, ήταν σε λανθάνουσα μορφή.

«Η ιδιομορφία της ρωσικής επανάστασης – σημειώνει ο Λένιν – βρίσκεται ακριβώς στο ότι όσον αφορά το κοινωνικό της περιεχόμενο ήταν αστικοδημοκρατική ενώ όσον αφορά τα μέσα πάλης προλεταριακή… Ηταν ταυτόχρονα προλεταριακή, όχι μόνο με την έννοια ότι το προλεταριάτο ήταν η καθοδηγητική δύναμη, η πρωτοπορία του κινήματος, αλλά και με την έννοια ότι ένα ειδικά προλεταριακό μέσο πάλης, και συγκεκριμένα η απεργία, αποτελούσε το κύριο μέσο για τη δραστηριοποίηση των μαζών και το πιο χαρακτηριστικό φαινόμενο στην κυματοειδή ανάπτυξη των αποφασιστικών γεγονότων».

Πάμε να δούμε τώρα ένα απόσπασμα από ανάρτηση του mitsou175

Η κληρονομική βασιλεία έχει υποχρεώσεις. Παιδιά, διαδόχους. Ο Τσάρος είχε τρεις κόρες κι ένα γιο, τον Αλέξιο, που έπασχε από αιμορροφιλία. Το θέμα ήταν πως άρρωστος διάδοχος σήμαινε προβλήματα, όταν μάλιστα θα κυβερνούσε μόνος του της Ρωσία.

Αρχικά η Τσαρίνα Αλεξάνδρα πήγε στους γιατρούς. Έπειτα, στην απελπισία της, στράφηκε στους κομπογιαννίτες και τους παπάδες. Κάπου εκεί μπαίνει ένας μάγκας στο παλάτι. Ο Ρασπούτιν που ήταν ικανός, έξυπνος και πάνω από όλα… προικισμένος! Λέγεται πως ανάμεσα στα πόδια του είχε τρίτο χέρι.Ο Ρασπούτιν πείθει την Αλεξάνδρα πως κάνει δουλειά. Κυρίως πείθει το χαϊβάνι το Νικολάκη, να φύγει για το μέτωπο, αφήνοντας τον να κυβερνά με μαζί με την Τσαρίνα.

Ο λαός φυσικά εξοργίζεται. “Τι πράγματα είναι αυτά; Καλά ο ανίκανος, αλλά ο Ρασπούτιν είναι επιβήτορας. Θα μας πηδήξει όλους”!
Έβραζε η δυσαρέσκεια, αλλά ο Νικόλας χαμπάρι. Άλλωστε ο κερατάς πάντα τελευταίος το μαθαίνει.…

Ο Νικόλαος ο Β’ ήταν μεγάλο παλιοτόμαρο. Υπάρχουν οι εντολές του. “Εν ονόματι του Τσάρου” κατακρεουργήθηκαν άμαχοι, εν ονόματι του Τσάρου συλλαμβάνονταν. Στο όνομα του Θεού ρήμαζαν τον κοσμάκη οι παπάδες παρέα με τους ευγενείς και τους ζάπλουτους αστούς.

Όπως πολλοί άλλοι ηγεμόνες αγιοποιήθηκε από τους Ορθοδόξους κι έγινε ο “Άγιος Νικόλαος ο το Πάθος Φέρων”, για να ξεχωρίζει από τον γνωστό Άγιο Νικόλαο.

Η Ιερά Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ρωσίας, ανακήρυξε ως «αγίους» της Εκκλησίας τον τελευταίο τσάρο, Νικόλαο Β ‘, τη σύζυγό του, τα πέντε παιδιά του, καθώς και άλλους 853 «μάρτυρες», οι οποίοι κυρίως «εξοντώθηκαν από τους Σοβιετικούς»!!! Χαρακτηριστικό, αν μη τι άλλο, είναι ότι η σχετική ψηφοφορία των 150 ιεραρχών που συμμετείχαν ήταν «ομόφωνη», κάνοντας “αγίους” τα πρόσωπα που “εθανατώθησαν υπό της «δικόπου μαχαίρας» των… στυγερών μπολσεβίκων”.

Σε ένα σύγχρονο παραλήρημα σκοταδισμού, ορισμένοι Ρώσοι κληρικοί αποδίδουν ως και… θαύματα (!) στον τσάρο, καθώς ορισμένοι Ρώσοι λένε ότι θεραπεύτηκαν από ασθένειες προσευχόμενοι στον τσάρο και σε εικόνες του…