Υπάρχουν ειδήσεις που δεν είναι ειδήσεις. Είναι η καθημερινότητα του κόσμου της δουλειάς σε μια χώρα όπου η ανθρώπινη ζωή κοστολογείται φθηνότερα από τα χρονοδιαγράμματα των εργολάβων και τα κέρδη των κατασκευαστικών ομίλων.

Ένας οικοδόμος, μετανάστης εργάτης από την Αίγυπτο, χαροπαλεύει στο νοσοκομείο ύστερα από πτώση από ύψος 20 μέτρων στο εργοτάξιο του νέου γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Βοτανικό. Δεν πρόκειται για ένα «ατυχές συμβάν», όπως συνηθίζουν να βαφτίζουν τα εργατικά εγκλήματα κυβέρνηση, εργοδοσία και τα φιλικά τους ΜΜΕ. Πρόκειται για ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα με υπεύθυνους και αιτίες.

Σύμφωνα με την καταγγελία του Συνδικάτου Οικοδόμων Αθήνας, ο εργάτης βρέθηκε στο κενό ενώ, με εντολή της εργοδοσίας, αφαιρούσε υποτυπώδη μέτρα ασφαλείας προκειμένου να προχωρήσουν οι εργασίες. Δηλαδή, η προστασία της ζωής του εργαζόμενου θεωρήθηκε εμπόδιο στην ταχύτερη εκτέλεση του έργου.

Τι άλλο χρειάζεται για να καταλάβουμε ότι στους χώρους δουλειάς διεξάγεται ένας πραγματικός πόλεμος εναντίον της εργατικής τάξης; Ένας πόλεμος χωρίς βόμβες αλλά με νεκρούς, σακατεμένους και ανάπηρους εργάτες. Ένας πόλεμος που διεξάγεται κάθε μέρα στα εργοτάξια, στα εργοστάσια, στις αποθήκες, στα καράβια, στις διανομές.

Κάθε φορά που ένας εργάτης σκοτώνεται ή τραυματίζεται βαριά, ακούμε τα ίδια. «Θα διερευνηθούν τα αίτια». «Θα αποδοθούν ευθύνες». «Να μην επαναληφθεί». Και όμως επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη γνώσης των κινδύνων. Είναι ότι η εργοδοσία αντιμετωπίζει τα μέτρα ασφαλείας ως κόστος και τις ανθρώπινες ζωές ως αναλώσιμες.

Πίσω από κάθε εργατικό «ατύχημα» κρύβεται η ίδια βάρβαρη λογική: περισσότερη εντατικοποίηση, λιγότεροι έλεγχοι, υποβάθμιση των μέτρων προστασίας, εργολαβίες και υπεργολαβίες που διαχέουν τις ευθύνες μέχρι να εξαφανιστούν. Και φυσικά ένα κράτος που εμφανίζεται ανήμπορο να προστατεύσει τους εργαζόμενους, αλλά αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό όταν πρόκειται να προστατεύσει τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων.

Το γεγονός ότι το θύμα είναι μετανάστης εργάτης προσθέτει μια ακόμη σκοτεινή διάσταση. Είναι οι άνθρωποι που συχνά δουλεύουν στις πιο σκληρές και επικίνδυνες εργασίες, με λιγότερες δυνατότητες να αντιδράσουν, να καταγγείλουν ή να αρνηθούν επικίνδυνες εντολές. Είναι τα αόρατα χέρια που χτίζουν γήπεδα, δρόμους και ουρανοξύστες, αλλά για το σύστημα παραμένουν αναλώσιμα.

Η μόνη απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση και στον συλλογικό αγώνα. Στα συνδικάτα που δεν σιωπούν, που παρεμβαίνουν, που σταματούν τις εργασίες όταν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές. Γιατί αν οι εργάτες δεν υπερασπιστούν οι ίδιοι το δικαίωμά τους να γυρίζουν ζωντανοί στα σπίτια τους, κανένας εργολάβος και καμία κυβέρνηση δεν πρόκειται να το κάνει για λογαριασμό τους.

Οι ευχές για ανάρρωση του συναδέλφου είναι αυτονόητες. Δεν αρκούν όμως. Αυτό που απαιτείται είναι να σταματήσει επιτέλους η κανονικοποίηση των εργατικών εγκλημάτων. Να πάψει να θεωρείται φυσιολογικό να χύνεται εργατικό αίμα για να αυξάνονται τα κέρδη των λίγων.

Γιατί όσο η ζωή θα υποτάσσεται στο κέρδος, τα εργοτάξια θα συνεχίσουν να μοιάζουν με πεδία μάχης και οι εργάτες θα πληρώνουν με το σώμα και το αίμα τους την ανάπτυξη που άλλοι καρπώνονται.