Τις τελευταίες μέρες κάνει τον γύρο του διαδικτύου ένα κατατοπιστικό γράφημα που αποτυπώνει την περιουσιακή «εκτόξευση» της νυν Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνας Μιχαηλίδου. Τα νούμερα ζαλίζουν: από τα 0 ακίνητα και τις 283 ευρώ επενδύσεις του 2021, βρισκόμαστε μπροστά σε 12 ακίνητα, 3 οχήματα και πάνω από 2 εκατομμύρια ευρώ σε καταθέσεις και επενδυτικά προϊόντα στη δήλωση του 2024.
Αμέσως, οι γνωστοί κυβερνητικοί κύκλοι και τα φιλοκαθεστωτικά τρολ έσπευσαν να μιλήσουν για «χτυπήματα κάτω από τη ζώνη» και «λάσπη». Ο λόγος; Ότι η δεξιά στήλη του Πόθεν Έσχες αναγράφει ξεκάθαρα «Δόμνα-Μαρία Μιχαηλίδου & σύζυγος».
Η «εξήγηση» δόθηκε με συνοπτικές διαδικασίες μέσω Google: τα εκατομμύρια και τα ακίνητα ανήκουν (και) στον σύζυγό της, γνωστό ψυχίατρο, επίκουρο καθηγητή του ΕΚΠΑ με ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι. Συνεπώς, σου λένε, «όλα νόμιμα, όλα καθαρά, μην αγγίζετε την οικογένεια».
Εμείς δεν θα μπούμε στη διαδικασία του κίτρινου ρεπορτάζ, ούτε μας αφορά η προσωπική ζωή της υπουργού. Μας αφορά όμως —και μάλιστα βαθύτατα πολιτικά— η ταξική προκλητικότητα.
Όταν ο μέσος εργαζόμενος, ο συνταξιούχος και ο νεολαίος μετράνε τα ψιλά τους για να βγάλουν το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα, οι εκπρόσωποι της κυβερνώσας ελίτ διάγουν βίους εκατομμυρίων. Το γεγονός ότι πιθανόν αυτή η περιουσία δικαιολογείται μέσω «γάμου» ή επιχειρηματικής/επιστημονικής δραστηριότητας στα «σαλόνια» του Κολωνακίου, δεν μειώνει το πολιτικό πρόβλημα· αντίθετα, το αναδεικνύει στην πραγματική του διάσταση.
Η Δόμνα Μιχαηλίδου είναι η ίδια υπουργός που καλείται σήμερα να ασκήσει στεγαστική πολιτική για τα χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά που πετάγονται έξω από τα σπίτια τους λόγω των πλειστηριασμών και των απλησίαστων ενοικίων. Είναι η ίδια πολιτική κάστα που νομοθετεί την ακρίβεια, τη φτώχεια και την εργασιακή γαλέρα, την ώρα που οι δικές της δηλώσεις περιουσιακής κατάστασης θυμίζουν ταμπλό του Monopoly.
Το αν η αύξηση προέρχεται από τη σύμπραξη δύο εύπορων μελών της αστικής τάξης είναι απλώς η τεχνική λεπτομέρεια. Η ουσία παραμένει: Η διαφάνεια δεν είναι χάρη, είναι υποχρέωση. Και η ταξική άβυσσος που χωρίζει αυτούς που κυβερνούν από αυτούς που υφίστανται τις συνέπειες της πολιτικής τους, δεν κρύβεται πίσω από καμία «δεξιά στήλη».
0 Comments