Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Όπως γράφαμε πριν από λίγο καιρό, είχε προκαλέσει ιδιαίτερη αναστάτωση στο Μέγαρο Μαξίμου η αποκάλυψη της «Καθημερινής» ότι νεοδημοκράτης βουλευτής χρηματοδότησε ιδιωτική δημοσκόπηση στα βόρεια προάστια της Αθήνας, προκειμένου να μετρηθεί η εκλογική δυναμική ενός πιθανού κόμματος του Αντώνη Σαμαρά.

Και τα ευρήματα κάθε άλλο παρά αδιάφορα ήταν.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το υποθετικό κόμμα Σαμαρά έφτανε το 8% σε μια περιοχή που θεωρείται διαχρονικά ένα από τα ισχυρότερα εκλογικά κάστρα της Νέας Δημοκρατίας.

Ακολούθησε η δημοσκόπηση της Interview, η οποία κατέγραψε μια δυνητική εκλογική δεξαμενή περίπου 20% για ένα κόμμα υπό τον πρώην πρωθυπουργό: 6% δήλωσε ότι είναι «πολύ πιθανό» και ακόμη 6% «αρκετά πιθανό» να το ψηφίσει, ενώ με την προσθήκη του 8% που απάντησε «λίγο πιθανό», το ποσοστό όσων δεν αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο φτάνει στο 20%.

Για το κυβερνητικό επιτελείο, προφανώς, τέτοιοι αριθμοί δεν είναι για να τους κορνιζάρεις. Είναι για να χτυπήσεις συναγερμό.

Το πρόβλημα για τη Ν.Δ. δεν είναι μόνο ο Σαμαράς

Η ανησυχία, άλλωστε, δεν αφορά μόνο τα δημοσκοπικά ποσοστά. Στα δημοσιογραφικά γραφεία κυκλοφορούν εδώ και καιρό πληροφορίες για πρόσωπα του ευρύτερου δεξιού χώρου που φέρονται να εξετάζουν ή να στηρίζουν ένα νέο πολιτικό εγχείρημα του Αντώνη Σαμαρά. (Παναγιωτόπουλος, Μπέζας, Λυμπερόπουλος, Σαλμάς, Τζαβάρας, Ντινόπουλος, Γκελεστάθη κ.α). Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, πρόσωπα όπως ο ακαδημαϊκός Μελέτης Μελετόπουλος και ο καθηγητής Γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης έχουν πάρει την πρωτοβουλία και προχωρούν σε επαφές με άτομα της παραδοσιακής σοσιαλδημοκρατίας, στις ένοπλες δυνάμεις και στον ακαδημαϊκό χώρο για να στηριχθεί το κόμμα Σαμαρά.

 Και κάπου εδώ αρχίζει να γίνεται φανερό το πρόβλημα για το Μαξίμου.

Δεν έχει απέναντί του απλώς έναν πρώην πρωθυπουργό που επιχειρεί να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο. Έχει απέναντί του τον κίνδυνο μιας ανασύνθεσης του δεξιού χώρου, σε μια περίοδο που η κυβερνητική παράταξη προσπαθεί να συγκρατήσει τις απώλειές της.

Γι’ αυτό και τα αναχώματα άρχισαν ήδη να στήνονται.

Δημοσιεύματα φέρουν τον στρατηγό Φραγκούλη Φράγκο να εξετάζεται για το ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ., ενώ παράλληλα προεξοφλείται η εκλογική επιστροφή του Φαήλου Κρανιδιώτη στους κόλπους της κυβερνητικής παράταξης.

Και εδώ αρχίζουν τα πραγματικά ενδιαφέροντα.

Γιατί η περίπτωση Κρανιδιώτη αποτελεί ένα εξαιρετικά χαρακτηριστικό δείγμα της πολιτικής μετάλλαξης και των ακροδεξιών αντανακλαστικών που κατά καιρούς αξιοποιούνται από τη Νέα Δημοκρατία.

Ο άνθρωπος που κάποτε τέθηκε «εκτός» Ν.Δ. σήμερα επιστρέφει από την κεντρική πόρτα

Ο Φαήλος Κρανιδιώτης υπήρξε για χρόνια στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και στενός πολιτικός φίλος του Αντώνη Σαμαρά.

Η τότε ηγεσία της συντηρητικής παράταξης είχε ανεχθεί επί μακρόν τις ακραίες τοποθετήσεις του, μέχρι που κάποια στιγμή ακόμη και αυτή η ανοχή έφτασε στα όριά της.

Είχαν προηγηθεί δηλώσεις του με χυδαίες και επιθετικές αναφορές εναντίον πολιτικών αντιπάλων, ενώ δεν είχαν λείψει και οι ακραίες διαδικτυακές τοποθετήσεις του.  (Θυμηθείτε δηλώσεις του, για «το σκυλολόι του ΣΥΡΙΖΑ, των αντεξουσιαστών και τ’ αρχίδια μου τα δυο», καθώς και να εκτονώνει τα κτηνώδη συναισθήματα του σε συνομιλητές του στο  twitter),

Το αποκορύφωμα ήρθε όταν, αναφερόμενος στον Γιάννη Μουζάλα και άλλους πολιτικούς αντιπάλους, έφτασε να γράψει για «κυπαρίσσια στο Γουδί» και να δηλώσει ότι θα ήταν «εθελοντής» να τους δέσει τα χέρια με σύρμα.

Τότε ακόμη και η Νέα Δημοκρατία αναγκάστηκε να αντιδράσει.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δήλωσε ότι μετά τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις ο Κρανιδιώτης «έθεσε τον εαυτό του εκτός της Νέας Δημοκρατίας».

Και κάπως έτσι, η πολιτική ιστορία κάνει μερικές φορές τους πιο ειρωνικούς κύκλους της.

Ο άνθρωπος που κάποτε τέθηκε εκτός Ν.Δ. για ακραίες και εμπρηστικές δηλώσεις, σήμερα εμφανίζεται ξανά ως χρήσιμος ιδεολογικός πολεμιστής της δεξιάς παράταξης. Μόνο που αυτή τη φορά έχει έναν ακόμη πιο βολικό εχθρό: τους «ξενοκίνητους κομμουνιστές».

Το γνωστό παραμύθι των «ξενοκίνητων»

Και εδώ πραγματικά αξίζει να κάνουμε μια μικρή στάση.

Γιατί όταν ακούμε από τους πολιτικούς απογόνους της μετεμφυλιακής Δεξιάς κηρύγματα περί «ξενοκίνητων κομμουνιστών», η ιστορική μνήμη αποκτά μια σχεδόν σατιρική διάσταση.

Ας θυμηθούμε, λοιπόν, μερικά πράγματα.

Στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, ο αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού Αλέξανδρος Παπάγος δεν έκρυβε την εξάρτηση της ελληνικής στρατιωτικής ηγεσίας από την αμερικανική.

Η περιβόητη φράση του προς τον Αμερικανό στρατηγό Τζέιμς Βαν Φλιτ, «Στας διαταγάς σας, στρατηγέ», έχει μείνει ως χαρακτηριστικό σύμβολο εκείνης της εποχής.

Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, υποδεχόμενος τον Βαν Φλιτ, έφτασε να παρουσιάσει το ελληνικό στρατιωτικό άγημα λέγοντάς του: «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας».

Και όταν μιλάμε για την πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση της μετεμφυλιακής Ελλάδας, δεν μιλάμε για κάποια κομμουνιστική «φαντασίωση». Μιλάμε για μια ολόκληρη ιστορική πραγματικότητα, μέσα στην οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν αποφασιστικό ρόλο στις πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις της χώρας.

Την ίδια περίοδο, οι αμερικανικές υπηρεσίες είχαν βαθιά διείσδυση στον ελληνικό κρατικό μηχανισμό και στις μυστικές υπηρεσίες.

Και φυσικά, η ιστορία δεν σταματά εκεί.

Το 1964, ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον παρενέβη με ωμότατο τρόπο στην ελληνική πολιτική ζωή, φτάνοντας, σύμφωνα με την καταγεγραμμένη ιστορική αφήγηση, να απευθυνθεί – μέσω του Έλληνα πρέσβη στην Ουάσινγκτον-  στον τότε πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου με την περίφημη χυδαία φράση «Fuck your parliament and your constitution».

Και φυσικά τότε κανείς τους δεν κατήγγειλε την αμερικανική επέμβαση ως υπονόμευση της εθνικής ανεξαρτησίας.

Γιατί τότε οι ξένοι προστάτες ήταν… οι σωστοί ξένοι.

Η πολιτική μήτρα του «πατριωτισμού»

Αυτή είναι η ιστορική αντίφαση που οι σύγχρονοι εθνικόφρονες προτιμούν να ξεχνούν.

Οι άνθρωποι που σήμερα κραυγάζουν για «ξενοκίνητους κομμουνιστές» προέρχονται πολιτικά από έναν χώρο που έχει πίσω του μια μακρά ιστορία αμερικανικής εξάρτησης, στρατιωτικών παρεμβάσεων, αντικομμουνισμού και υποταγής στις επιλογές των ισχυρών συμμάχων.

Και όταν τους θυμίζεις την ιστορία, ξαφνικά η ιστορία γίνεται… «αντεθνική προπαγάνδα». Βολικό. Μόνο που τα γεγονότα έχουν ένα ενοχλητικό ελάττωμα: δεν υπακούν στην προπαγάνδα.

Μπορείς να αλλάξεις κόμματα, αρχηγούς, συνθήματα και επικοινωνιακές ομάδες. Μπορείς να βαφτίσεις τον παλιό ακροδεξιό λόγο «πατριωτισμό». Μπορείς να παρουσιάσεις τον αντικομμουνισμό ως δήθεν υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας. Μπορείς ακόμη και να ξαναφέρεις από την πολιτική πίσω πόρτα πρόσωπα που κάποτε είχες αποκηρύξει. Αυτό που δεν μπορείς να κάνεις είναι να ξαναγράψεις την Ιστορία. Γιατί η πραγματική Ιστορία θυμάται ποιοι έλεγαν «ιδού ο στρατός σας» στους Αμερικανούς στρατηγούς. Θυμάται ποιοι χτυπούσαν προσοχή στους ξένους προστάτες. Θυμάται ποιοι κυβέρνησαν υπό την ασφυκτική σκιά της αμερικανικής επιρροής.

Και θυμάται ποιοι βρέθηκαν απέναντι σε αυτή την εξάρτηση, πληρώνοντας βαρύτατο τίμημα.

Γι’ αυτό και η σημερινή ρητορική περί «ξενοκίνητων κομμουνιστών» δεν είναι απλώς ιστορικά γελοία. Είναι και βαθιά αποκαλυπτική.

Γιατί δείχνει πως, όταν η σύγχρονη Δεξιά χρειάζεται να συσπειρώσει το πιο σκληρό ακροατήριό της, επιστρέφει στις παλιές, δοκιμασμένες συνταγές: αντικομμουνισμός, εθνικοφροσύνη, φόβος και ένας φανταστικός εσωτερικός εχθρός.

Και κάπως έτσι ο πολιτικός κύκλος κλείνει.

Ο Σαμαράς αναζητά νέο δεξιό ακροατήριο. Η Νέα Δημοκρατία αναζητά αναχώματα προς τα δεξιά. Και ο Φαήλος Κρανιδιώτης αναλαμβάνει να θυμίσει στο κοινό ποια είναι η παλιά, σκληρή γλώσσα της παράταξης. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Δεν έχουμε πάθει όλοι ιστορική αμνησία.

Και όταν οι πολιτικοί απόγονοι εκείνων που έλεγαν στους Αμερικανούς «ιδού ο στρατός σας» επιχειρούν σήμερα να μοιράσουν πιστοποιητικά εθνικοφροσύνης και να αποκαλέσουν τους κομμουνιστές «ξενοκίνητους», το μόνο που μπορούμε να τους απαντήσουμε είναι: Η Ιστορία δεν είναι καθρέφτης που τον γυρίζεις ανάποδα όταν δεν σου αρέσει το είδωλό σου.